'De titel van mijn boek is een beetje een spoiler'

Cabaretière Nina de la Croix ( 35 ) deelt het ouderschap van haar zoon ( 1,5 ) met twee homovrienden. Ze schreef er een boek over: En nu komt alles goed.

Beeld afp

Openhartig of exhibitionistisch? (1)

'Ik ben er niet trots op, maar ik ben wel iemand die de achterklap en roddels volgt. Ik houd van mensen die exhibitionistisch zijn, omdat ik me aan hun verhalen kan laven. Van mezelf hoop ik dat ik openhartig ben, maar dat ik niet schaamteloos alles op straat gooi, zo van: kijk mij! Maar ik vertel wel graag alles. Ik heb geen geheimen. Ook toen ik net cabaret maakte, was dat al autobiografisch; over een vrouw van eind twintig en haar strubbelingen in de liefde. Ik denk dat ik daardoor ook verzoeken kreeg als: wil je in een tv-programma voor single-vrouwen? Of: wil je een boek schrijven over je co-ouderschap met een homostel? En ik zeg dan geen nee. Maar ik vind inmiddels wel dat het iets moet bijdragen, daarom ben ik nu ook zo trots op dit boek. Ik vind dat het verhaal van hoe ik een kind heb gekregen verteld moet worden. Ik wil laten zien dat deze vorm van ouderschap bestaat, dat homo's en lesbo's en vrijgezelle vrouwen weten: er is een mogelijkheid. Het is niet altijd makkelijk, maar het kan. Mijn boek is openhartig en eerlijk, maar het dient voor mij een duidelijk doel.'

Grootste angst: nooit een kind of nooit een man?

'Nooit een kind. Zonder twijfel. Ik had altijd al een heel grote kinderwens. Als kind hield ik dagboekjes bij van mijn poppen, hoe laat ze hadden gegeten. Op de kleinkunstacademie ging het er ook over. Voor ons eindexamenproject werden ons vragen gesteld over ons leven. Iedereen had het over ambities en toprollen spelen, bij mij kwam eruit dat ik wilde dat het gezellig was en dat ik moeder wilde worden. Dat leek me het mooiste dat je kon overkomen. Het liefst natuurlijk met een man. Ik ben een romantisch mens en ik zou het nog steeds fantastisch vinden om een relatie te hebben. Dat is tot nu toe niet gelukt, of in elk geval vrijwel nooit langer dan drie maanden. Maar ik ben dus ook nooit bij iemand gebleven alleen maar omdat ik een kind wilde krijgen. Ik wilde moeder worden in ideale, harmonieuze omstandigheden. Toen die niet kwamen, dacht ik: dan maar zonder geliefde.'

Openhartig of exhibitionistisch? (2)

'De mannen, zoals ik ze noem, vinden het boek fantastisch. Ik denk dat ze allebei hebben gedacht, toen ze wisten dat ze homo waren: hoe moet het nu met mijn kinderwens? Zij hadden op hun 18de zelf zo'n boek willen lezen. Ook zijn ze trots op ons gezinnetje en ze vinden dat ik goed schrijf, dat scheelt ook. Ze hebben het van tevoren mogen lezen en ze komen er goed vanaf in het boek. Omdat het zulke toffe gasten zijn natuurlijk, daar is geen woord aan gelogen. Ik heb ze in het boek wel een andere naam gegeven. Daar heb ik bewust voor gekozen. Zodat ik de vrijheid had de waarheid wat naar mijn hand te zetten.'

Oskar of Ben?

'Wat erg! Dat is als kiezen tussen je vader en moeder! Hier kan ik niet tussen kiezen. Ze zijn ook zo verschillend. Ben heb ik als eerste ontmoet, bij de speeddate voor wensouders. Van de tientallen homo's die ik die avond had gesproken, was hij de enige van wie ik dacht: met jou kan ik het voor me zien. Maar we zijn ook heel verschillend. Hij is kalm en beschouwend, ik ben extravert en druk. We snappen elkaar niet altijd, maar ik leer ook fantastisch veel van hem: hoe je positief en zonder angst kunt leven.

'Met Oskar kan ik voor mijn gevoel lezen en schrijven. Als wij bij elkaar zijn, praten we zo'n beetje non-stop. Hij is ook heel fysiek, complimenteus en invoelend naar mij. En dat is ook waarom het is misgegaan tijdens de zwangerschap: ik viel als een blok voor hem. Ik werd echt verliefd, wat niet heel handig is natuurlijk in deze constructie. Ik weet niet goed of het iets hormonaals was. In elk geval niet alléén, want ik snap nog steeds waarom ik op hem viel. Maar het was wel ingewikkeld dat mijn liefde niet werd beantwoord en dat diegene toch in de buurt bleef en me bleef troosten en vasthouden. Logisch natuurlijk, ik droeg hun kind. Het was de lastigste verliefdheid die ik heb meegemaakt. Ben heeft mij nooit als bedreiging gezien, hij vond het zelfs mooi. Dat is ook zijn positieve inborst. Het gevoel is langzaam gesleten.'

Stralend zwanger of hormonaal wrak?

'Hormonaal wrak! Mijn zwangerschap was zo erg. Ik was 8 maanden misselijk en er kwam, maar dat wist ik toen nog niet, een depressie opzetten. Elke dag deed ik weer mijn best: deed ik een leuk jurkje aan, mijn haar goed, make-up op, en elke dag eindigde ik huilend, kotsend, ruziemakend met de mannen, mijn ouders, mijn zus, mijn vriendinnen. Ik was echt een draak. Ik vond mezelf geen leuk persoon meer, ik dacht dat iedereen me stom vond. Ik dacht dat mensen het op feestjes over me hadden, ik dacht dat mijn zoon en ik nooit zouden klikken. Ik was bang voor alles: dat het gas nog aan was, dat mijn deur open stond. Later is het een gegeneraliseerde angststoornis genoemd, dan zie je in alles potentieel gevaar. Ik was echt ziek, maar als je zwanger bent, hebben mensen daar weinig begrip voor. Waarom ben je niet blij? Dat vond ik zelf trouwens ook: dit wilde ik al mijn hele leven, ik kon nu toch niet zeggen dat ik het moeilijk vond?

'De bevalling gaf me nog een extra zetje. Ik had een hematoom, een soort inwendige buil. Dat is heel pijnlijk. Ik was uitgeput, was bevallen bij 36 graden, had geen reserves meer, ik was op. Toen hebben we 112 gebeld, omdat ik dacht dat ik een inwendige bloeding had en zou doodgaan. Maar ik ging niet dood, ik had een paniekaanval. Ik ben opgenomen op de psychiatrische afdeling en heb medicatie gekregen. Achteraf is dat een cadeau geweest voor ons gezinnetje. Want daardoor hebben we besloten om de kraamtijd helemaal met z'n drieën te doen. De jongens hebben meteen alle ruimte gekregen om te moederen, te ouderen bedoel ik, en ik raakte niet zo aan mijn zoon vastgekloekt dat ik hem niet meer wilde loslaten. Het was meteen duidelijk: we doen het samen, we hebben elkaar nodig. '

CV Nina de la Croix

1981 geboren in Hoogkarspel
2006 afgestudeerd aan de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie
2007 finale behaald Amsterdams Kleinkunst Festival
2009 cabaretvoorstelling Alles kan kapot 2011 cabaretvoorstelling Bas
2013 afgestudeerd als kraamverzorgende
2016 debuut als schrijfster met En nu komt alles goed

Pillen of therapie?

Pillen én therapie. Ik denk dat in veel gevallen therapie volstaat, maar in mijn geval was dat niet voldoende. In het ziekenhuis zeiden ze: je thermostaat staat scheef, er was iets chemisch nodig om die recht te zetten. Uiteindelijk heb ik een jaar een antidepressivum geslikt waar ik borstvoeding bij kon geven. Mijn psycholoog heeft me een paar maanden geleden ontslagen. In de kraamtijd vond ik het zo fijn om naar haar toe te gaan. Ik denk trouwens dat veel jonge moeders daar baat bij zouden hebben, eens per maand even met iemand praten.'

'Na de toneelschool heb ik twee avondvullende cabaretvoorstellingen gemaakt. Dat was een moeilijke tijd, met die btw-verhogingen in het theater. Het was lastig een vast publiek op te bouwen. Om geld te verdienen ben ik de opleiding tot kraamverzorgende gaan doen. Ik vond het fijn, met pasgeboren baby'tjes werken, die interesse in dat vak kwam natuurlijk wel ergens vandaan. Tijdens mijn zwangerschap kon ik niet meer werken en na de geboorte van mijn zoon ging het ook niet meer, want ze willen graag dat je acht dagen achterelkaar beschikbaar bent. Ik ben toen langzaam weer mijn zelfstandige ondernemerschap gaan opbouwen. Ik schreef columns voor de site van Linda, kreeg een boekcontract aangeboden. Ook ging ik cabaretavonden aan elkaar praten en daar kwamen weer bedrijfsoptredens uit voort. Dus ik kies voor cabaretière, nu. Ik word er blij van en ik kan het goed combineren.'

Tinder of de kroeg in?

'Tinder! Of eigenlijk Happn, het nieuwe Tinder. Je kunt contact leggen met mannen die jouw pad hebben gekruist. Het is fijn dat het bestaat en dat het zo makkelijk is. Want op de dagen dat mijn zoon niet bij me is, ben ik aan het werk en ga ik niet naar de kroeg. Ik ga sowieso niet veel uit, want ik wil goed slapen en gezond leven, ook om in balans te blijven. Saai hè? Maar een man is zeker welkom. Ik zou het een aanwinst in mijn leven vinden erachter te komen wat er na die drie maanden van verliefdheid, spanning en sensatie gebeurt. Diegene zou het wel goed moeten kunnen vinden met de jongens. Misschien heeft hij zelf wel kinderen en ontstaat er een soort chaotische Pippi Langkous-achtige situatie. Een heel leuke man die inhaakt in dit gezinsleven, dat is mijn ideaal. Ik denk nu niet dat ik dan nog een kind van hem zou willen. Ik wil graag mijn gezinnetje met de jongens in stand houden, niet dat één kind wel heen en weer gaat, en een ander niet. Mócht er nog een kindje komen, dan met de mannen.'

En nu komt alles goed,
Uitgeverij Unieboek/ Het Spectrum, 17,50 euro

Alles kwam goed of viel het ook een beetje tegen?

'De titel van mijn boek is wel een beetje een spoiler, vrees is. Want het is allemaal goedgekomen. Ik heb vaak gedacht van niet, en gedacht: waar ben ik aan begonnen? Maar ik ben nu gelukkiger dan ik ooit ben geweest.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden