De tijdmanager en zijn karbonade

Het zoeken naar het boek over tijdmanagement duurde lang. Maar het heeft wel vruchten afgeworpen. Ik heb mijn Russische diploma parachutespringen terug....

Tenslotte dook ook het boek zelf op. Het uitpakken, een paar maanden na aankoop, vind ik altijd iets feestelijks hebben, of je onverwacht een cadeau krijgt. De besluitvaardigheid waarmee ik het boek had aangeschaft stroomde met hernieuwde kracht door mijn aderen. Nu wordt alles anders.

'Een slechte organisatie is een van de grootste bronnen van tijdverspilling', vermaant de schrijfster. 'Het bewijs van een slechte organisatie ligt in de manier waarop een werkplek is ingericht.' Ik ben het helemaal met haar eens. 'Bekijk je bureau', stelt ze monter voor. Dat doe ik liever niet.

Mijn vrouw wel. Ze deelt het bureau in in pleistoceen, holoceen en jura. Als in de keuken te weinig ontbijtbordjes zijn, komt ze zoeken tussen de aardlagen. Een keer spuugde de gletsjer zelfs een bord uit met een karbonadebot erop. Dat klinkt misschien merkwaardig. Maar ik heb nu eenmaal vaak te weinig tijd om aan tafel te komen eten.

'Houd je archief goed bij zodat je geen tijd hoeft te spenderen aan het zoeken naar dingen', adviseert de schrijfster. Dat is de spijker op zijn kop. Ik heb met dat doel in de kantoorboekhandel een ferme bak van rood plastic gekocht. Ik schrijf met een stift 'TE DOEN' op een briefje, dat ik met boeklon op de bak wil bevestigen. Jammer dat die verdomde schaar weer kwijt is. Ik vind hem uiteindelijk terug in het poppenhuis van mijn dochtertje.

In de bak leg ik de rekeningen die ik moet betalen, uitnodigingen voor conferenties die gelukkig pas over een hele tijd plaatsvinden, het Economist-dossier over Albanië en een paar onbeantwoorde geboortekaartjes. Kun je nog met goed fatsoen feliciteren als de baby al kan lopen?

Zo, dat voelt goed. De dadendrang stijgt me naar het hoofd en ik vat een vermetel plan op: ik ga mijn hele kantoor opruimen. Eindelijk korte metten maken met die eindeloze voorraad papieren schuldgevoel. Laatst viel zonder enige reden de stapel met NRC's van het afgelopen jaar om. Of kwam het door de poes die langsliep? Mijn vrouw kan sindsdien niet meer door de deur met mijn warme eten, dus er moet iets gebeuren.

En de tafel met lopende projecten moet ook nodig worden gesaneerd. Een paraplu, een opgerolde poster van een kunsttentoonstelling van vorig jaar, computersnoeren, een Stalin-borstbeeld en een stukje van een Sesamstraatpuzzle, dat noem ik geen lopende projecten.

De kapotte televisie onder de tafel wordt gelukkig aan het oog onttrokken door een enorme, fel-oranje plastic bal. Daar moet ik op zitten van mijn fysiotherapeut. Maar voorlopig heb ik daar geen tijd voor. Nu moet eerst worden opgeruimd.

De post die ik vandaag nog ga beantwoorden leg ik op een apart stapeltje naast de computer. Iets dieper in de berg vind ik een uitnodiging voor het persbal. De hoeveelste is het vandaag? Dat bal was al twee weken geleden. Dat is toch jammer. Daar waren vast veel mooie vrouwen die ik nu niet heb ontmoet. Belangrijke contacten die ik ben misgelopen. En dan al die heerlijke hapjes... Mijn dochtertje bonkt op de deur, ze wil met de oranje bal spelen. Maar die is voor papa's rug.

Van de tijdmanager mag ik alles maar één keer in handen hebben en moet ik de meeste papieren weggooien. Maar ik ben nu eenmaal niet zo'n weggooier. Alleen het feit dat een krant een half jaar oud is betekent toch niet dat er niets nieuws in staat? Mijn vrouw gooit van alles weg, ook restjes slagroom die nog maar een paar dagen over de uiterste houdbaarheidsdatum heen zijn. Ik vind dat zonde. Regelmatig moet ik pasta uit de vuilnisbak vissen die nog heerlijk smaakt. Zij betoogt dat dozen die al twee verhuizingen meegaan zonder te worden geopend weg kunnen. Maar je weet toch niet wat daar voor waardevols in zit?

Het lastige is dat er elke dag nieuwe kranten komen, daar zouden ze eens iets aan moeten doen. Ook de fax braakt onophoudelijk slierten papier uit, die zich na enige bewegingen van mijn bureaustoel als een wurgslang om de stoelpoot draaien. Ik ben dolblij met katholieke feestdagen. Dan wordt de papieraanvoer voor een dag onderbroken.

Mijn vrienden zeggen dat je in het computertijdperk geen papier meer nodig hebt. Het apparaat zou vanzelf orde scheppen. Dan moeten ze maar eens naar mijn computer-bureaublad komen kijken. Dat begint al aardig op mijn echte bureau te lijken. Heeft Microsoft al een ikoontje ontworpen voor een bord met een karbonadebot erop?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden