De tien beste songs van de jaren 0

Een paar maanden geleden publiceerde ik hier al het lijstje met mijn tien favoriete platen van de afgelopen tien jaar, dit naar aanleiding van een verzoek van OOR om mee te werken aan het samenstellen van de lijst met beste platen uit de jaren 0.

Vlak erna kwam er een verzoek vanuit Tivoli om een lijstje met de tien beste nummers van de afgelopen tien jaar. Die heb ik nog niet gepubliceerd, ik wilde er pas op 30 december op terugkomen omdat dan in De Helling hier in Utrecht onder de noemer Harder Better Faster Stronger een dansavond georganiseerd wordt waarin de beste nummers van de afgelopen tien jaar voorbij zullen komen.

Daar verheug ik me op. Grappig trouwens dat het nummer van Daft Punk de naam aan de avond geeft. Ik weet nog dat de plaat Discovery uitkwam en dat maar weinigen er echt enthousiast over waren. Te plat, was geloof ik de kritiek.

Ik vond 'm te gek.

Nu, jaren later, heeft de plaat her en der ineens toch de status van 'beste dance-album van the noughties' gekregen. Grappig want het was niet bepaald muziek die nog even moest rijpen. Ik denk eerder dat er een soort heimwee is onstaan naar dergelijke albums, die van begin tot eind dansbaar en feestelijk zijn. Ik zit niet heel erg in de dance, maar ik geloof echt dat dit soort feestplaten uit den boze zijn.

Dance specialisten prijzen vooral platen waar ik niet op kan dansen, hoe mooi ik ze soms ook vind. Onder dance valt meestal alle elektronica, en de spannendste dingen in die hoek zijn niet per definitie dansbaar.

Maar goed, ter zake, hierbij mijn top tien:

1. Arctic Monkeys: A Certain Romance
2. Arcade Fire: Rebellion (Lies)
3. The Coral: Dreaming Of You
4. Gnarls Barkley: Crazy
5. Belle And Sebastian: There's Too Much Love
6. The Strokes: Last Nite (7 inch versie!)
7. OutKast: Hey Ya!
8. Pete And The Pirates: She Doesn't Belong To Me
9. Rufus Wainwright: Going To A Town
10. Franz Ferdinand: Take Me Out

Ter vergelijking: kijk hier naar andere lijstjes door Tivoli verzameld.

Verder ben ik dezer dagen op zoek gegaan naar het nieuwe nummer van Rolling Stone, waarin de jaren 0 centraal staan, maar die zijn nog niet in Nederland gearriveerd.

Wel staat online hun lijst met beste honderd liedjes.

Opvallend is dat de top vijf geheel bestaat uit nummers van zwarte artiesten. Vijf klassiekers wat mij betreft, dus ik zal er niet over zeuren. Waar alleen albums van blanke rockers als Bob Dylan, Bruce Springsteen en U2 in Rolling Stone de laatste jaren de maximum score van vijf sterren hebben behaald, doen juist de singles van zwarte artiesten het weer beter dan de composities van hun blanke vakbroeders.

Is dat terecht? Ik denk het wel, het is al jaren zo dat ook de beste hiphop en r&b albums vol staan met overbodige nummers en ook veel te lang duren. Albums van Beyonce zijn eigenlijk niet uit te zitten maar voor Crazy In Love ruil ik graag het hele oeuvre van de Foo Fighters in.

Laatst hoorde ik Family Affair weer van Mary J. Blige. Had zo de top tien in gemogen, maar die hele plaat No More Drama? Wat een drama.

Kunnen we, met andere woorden, vaststellen dat de beste singles gemaakt werden door zwarte artiesten en de beste albums door blanke?

In ieder geval kun je afgaande op alle lijstjes die de laatste tijd gepubliceerd zijn vaststellen dat de klassieke albums van dit decennium rockplaten waren en de klassieke singles vooral uit de hiphop, soul en r&b kwamen.

Op naar de jaren tien, maar eerst morgen nog even 2009 afsluiten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden