De terugkeer van De Terriër in de rechtszaal

Fred Teeven werkt weer bij het Openbaar Ministerie en gaat zich richten op zware criminelen. Maar hoe moet geldwisselaar Fernando Driesen worden beoordeeld?...

Hij heeft iets van Dreverhaven, de deurwaarder uit Karakter van Bordewijk. Breedgeschouderd, zwaar zonder buikigheid, een markante ronde kop op een brede nek. Met forse stappen snelt hij door het Rotterdamse gerechtsgebouw, zijn toga wijd om hem heen wapperend.

Het persbericht had hem al aangekondigd: Fred Teeven (44), ex-frontman van Leefbaar Nederland, is terug bij het Openbaar Ministerie. 'Hij gaat werken', zo stond te lezen, 'bij het landelijk parket in Rotterdam en zich bezighouden met de bestrijding van de zware criminaliteit.'

Teeven heeft iets met zware criminelen. Voor zijn overstap naar de politiek in maart 2002 joeg hij jarenlang als officier van justitie op jongens als De Hakkelaar (Johan V.), De Autocoureur (Charles Z.), De Denker (Mink K.) en Flipper (de onlangs vermoorde Cor van Hout). Zijn motto was: met boeven moet je boeven vangen. Dus sloot hij deals met topcriminelen. Als kroongetuige konden ze hun gabbers verraden in ruil voor strafvermindering. Het was een onorthodoxe strijdwijze waarmee hij in de onderwereld, maar ook onder justitiecollega's, vijanden maakte. Maar De Pitbull, De Terriër, De Bulldozer, zoals zijn bijnamen luidden, zette door. Eenmaal boevenbloed geroken laat hij niet meer los.

Fernando Driesen, een goedverzorgde kerel van 47 met een iets te vlotte babbel, merkt dat vandaag aan den lijve. Driesen is Teevens eerste slachtoffer na diens terugkeer. Hij wordt ervan verdacht tussen november 2000 en juli 2001 vele miljoenen aan Duitse marken, Engelse ponden en Italiaanse lires bij geldkantoren te hebben gewisseld voor Nederlandse guldens. Voor een man met een klein salaris een opmerkelijke bezigheid die, zo houdt Teeven de rechters van de meervoudige economische kamer voor, riekt naar het witwassen van crimineel geld.

Maar directe bewijzen, die Driesen koppelen aan een drugsbende of een andere illegale organisatie, zijn er niet. Er is in zijn huis alleen een krantenberichtje gevonden waaruit blijkt dat Driesen in Indonesië tot drie jaar cel is veroordeeld wegens xtc-handel. En in een la lag een gestolen en gebruikte creditcard en een valse visumsticker.

Driesen, zegt Driesen, heeft niets verkeerds gedaan. Sterker nog: hij heeft juist veel goeds gedaan. De tassen vol buitenlandse valuta waren van Ghanese zakenrelaties die in Nederland auto's kwamen kopen. Hij wisselde voor hen het geld, omdat hij de markt en de wisselkoersen kende. Geen cent heeft hij ervoor gekregen. Het waren vriendendiensten. Dat hij daarmee de Wet inzake de wisselkantoren zou hebben overtreden, zoals Teeven betoogt, wist hij niet.

Teeven grijnst. Leugenachtige verklaringen, zegt hij. Driesen is vele malen verhoord. Eindeloos draaide hij om de herkomst van het geld heen. 'Pas bij zijn zevende verhoor kwam verdachte met het verhaal van de Ghanezen.'

Niet overtuigend, dus. 'De verdachte is opzettelijk als wisselkantoor werkzaam geweest.' Hij eist twaalf maanden cel en een boete van 50 duizend euro, te vervangen door 360 dagen hechtenis. De Terriër is terug.

(Het vonnis, twee weken later: vrijspraak voor overtreding van de Wet inzake de wisselkantoren, vier weken celstraf waarvan één voorwaardelijk, voor gebruik van de gestolen creditcard (verduistering) en het in bezit hebben van de valse visumsticker.)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.