De talloze manieren waarop je kunt rocken

Death Cab For Cutie is typisch zo'n Amerikaans indie-bandje dat aan een paar enthousiaste recensies en wat strategisch geplaatste advertenties genoeg had om hier succesvoller te worden dan de band zelf voor mogelijk hield....

Menno Pot

We zagen de vier 'Seattle-ites' nooit op de tv, hoorden ze niet op de radio en er verschenen zelfs amper interviews in de muziekpers. Maar het schitterende, vijfde album Transatlanticism (2003) bleek zo'n plaat die zichzelf wel verkoopt. De drie Nederlandse cluboptredens waren vrijwel uitverkocht, vooral door mondelinge reclame. Dinsdag was het gezellige Utrechtse Ekko stampvol.

Death Cab For Cutie wordt nogal eens gerekend tot de vele bandjes van de Amerikaanse westkust die blije popliedjes maken, stevig verankerd in de traditie van de jaren zestig en vaak schatplichtig aan de Beach Boys. Naar Brian Wilson hebben ze zeker goed geluisterd, maar wat de band zo aantrekkelijk maakt, zijn de dwarse ritmen en het stekelige substraat onder veel van de songs. DCFC doet evenzeer denken aan een vergeten Amerikaans gitaarbandje als Number One Cup, of soms aan het Nederlandse Johan, als aan de sixties westcoast pop.

Dat blijkt vooral op het podium, waar de band kiest voor een afgemeten, heldere geluidsmix, waarin het tegendraadse drumwerk van Jason McGerr, de getrapte basloopjes van Nicholas Harmer en het geconcentreerde gitaarspel van Chris Walla fraai hun plaats vonden.

Stuk voor stuk speelden ze met opvallende instrumentale beheersing en concentratie. Juist in hoekige, meer onstuimige songs als We Looked Like Giants en Why You'd Want To Live Here bleken ze op hun sterkst.

De zwakste schakel bleek uitgerekend de man die vrijwel al die mooie liedjes schrijft: Benjamin Gibbard, die vorig jaar ook met zijn tweede band The Postal Service een mooie popplaat maakte, maar in Ekko een wat vluchtige zangstem bleek te hebben. Op zijn beurt was hij weer op zijn best in het stemmige titelstuk van Transatlanticism en bleek de veelkleurigheidvan het repertoire uiteindelijk Death Cab For Cutie's grootste kracht.

En zo dacht je toch even terug aan het melige welkomstpraatje waarmee Gibbard de avond opende. Hij citeerde voormalig Van Halen-zanger Sammy Hagar, die de rest van de avond de running gag zou blijven. 'There's only one way to rock!' had die ooit geroepen. Death Cab For Cutie zou bewijzen dat het op meer manieren kon, zo beloofde Gibbard melig. Dat was, achteraf, precies wat Death Cab For Cutie deed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden