Column

De Surinaamse stem bruist en kookt over in wijkcentrum Kormelink

Niet eerder kwamen er na afloop van een bijeenkomst zo veel mensen op me af. Of ik alsjeblieft niet wilde opschrijven dat de presentatoren zo'n heftige ruzie kregen dat een van de twee het halverwege voor gezien wilde houden en wegliep.

Glenn Helberg

Of ik alsjeblieft wilde vergeten dat WAO en AOW weer door elkaar waren gehaald door een 50Plusser. Of ik wilde verzwijgen dat het debat een half uur te laat begon, dat sommige deelnemers een tijdje spoorloos waren, anderen helemaal niet kwamen opdagen en er zomaar iemand uit het publiek tussen de deelnemers ging staan.

'T is allemaal gebeurd. Maar intussen: wat had de argeloze kijker kunnen genieten als deze bijeenkomst was uitgezonden in plaats van dat in een keurslijf gehesen Carrédebat. Omdat het bruiste en overkookte, omdat er misbaar was en verzoening en mooie beweging.

Het is zaterdagmiddag in wijkcentrum Kormelink in de Bijlmer, waar kandidaat-Kamerleden met een Surinaamse achtergrond zich verzamelen. Ze zijn niet allemaal even kansrijk. Reshma Roopram (PvdA, plek 26), Peggy Wijntuin (PvdA, 62), PvdA lijstduwer John Leerdam, Yernaz Ramautarsing (Forum voor Democratie, 9), Ian van der Kooye (Artikel 1, 6) en Presley Bergen (50Plus, 12) kunnen alleen maar hopen op een mirakel. Meer kans maakt Don Ceder (ChristenUnie, 7). Sylvana Simons, lijsttrekker van Artikel 1, zal sowieso haar stem laten horen, of dat nu in of buiten de Kamer is.

Peggy Wijntuin.

Vroeger bestond de Surinaamse stem niet; Nederlanders met een Surinaamse achtergrond - er zijn er 280.000 kiesgerechtigd - stemden zoals iedereen. Misschien was er een afwijking naar de PvdA, vanwege Leerdam. Tegelijk is volgens onderzoeksbureau EtnoBarometer de PVV de tweede partij onder Surinaamse Nederlanders; Hindoestanen - vaak kleine ondernemers - stemmen zelfs in meerderheid op Wilders. Anders dan Turkse of Marokkaanse Nederlanders hebben Surinaamse Nederlanders geen godsdienst die hen bindt, de gemeenschappelijkheid is kleiner. De grootste partij onder Surinamers was altijd die van de thuisblijvers; meer dan de helft ging in 2012 niet stemmen.

Dit keer kan alles anders zijn. De kwestie Zwarte Piet heeft saamhorigheid en politiek bewustzijn gebracht, legt debatleider Guilly Koster me uit. Sociale media maken het gemakkelijker elkaar te vinden. En met Sylvana Simons, queen bee van de zwarte stem, is er iemand opgestaan met wie Surinaamse Nederlanders zich kunnen identificeren.

Wie over Simons wil horen, moet tegenwoordig bij Al Jazeera zijn, bij Arte, TF1, BBC, RTBF of The Washington Post. Buitenlandse media zetten haar groot neer als de anti-Wilders. In eigen land krijgt ze, nu de storm rond het vertrek bij Denk is gaan liggen, minder aandacht.

Bij de presentatie van haar in een grote-letter-boekje vervatte verkiezingsprogramma (Artikel 1 is de enige partij die je voor zijn programma laat betalen), een dag eerder in Nieuwspoort, toonde ze zich een strakke, licht argwanende regisseur, die de media zo kort mogelijk hield.

Maar hier in Kormelink is van reserve niets te bespeuren. Veel lachen, omhelzingen, er volgen soepele pasjes op de debatvloer. Mooiste danser is Glenn Helberg (Artikel 1, 18) die met wandelstok en feestjasje klaar lijkt te staan voor een tapsolo. Fijn contrast met de serene rust van Ceder, advocaat van 27 met een stotter in de stem; bij politici is dat zeldzaam, vanmiddag dwingt het de anderen tot beleefdheid.

Sylvana Simons, lijsttrekker van Artikel 1, zal sowieso haar stem laten horen, of dat nu in of buiten de Kamer is.

Zonder stokebrand Ramautarsing zou dit alles in eensgezinde elegantie kunnen blijven hangen. Hij port het vuurtje op en houdt de anderen scherp, bijvoorbeeld door te vragen hoe ze over 'dictator Bouterse' denken. 'De lafheid is walgelijk', constateert hij als antwoord uitblijft. 'Gewoon omdat jullie de Surinaamse stem niet willen verliezen.'

Er wordt gesproken over een wettelijk quotum migranten bij overheidsbanen, over anoniem solliciteren, over excuses en compensatie voor de slavernij, over vrijheid van meningsuiting voor volksvertegenwoordigers. Simons is niet per se degene met de splijtende inzichten, haar verzuchtingen over moreel leiderschap klinken gemakkelijk. Maar de performance is top. Haar donkere stem heeft gezag, haar timing is onberispelijk, haar ogen dwingen en er is niets wat haar ontgaat. Kwaliteiten die in de politiek van pas komen.

'Dit is de Surinaamse versie van het poldermodel', vindt Koster nadat de rook is opgetrokken. Hij gelooft in Simons. En deelt de conclusie: 'Als mensen zoals wij, met koloniale wortels, een partij oprichten, dan is de integratie geslaagd.'

Meer Suriname in de Nederlandse politiek - ik ben alvast voor.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden