De studie, daar draait het allemaal om

Dagelijks naar het Journaal kijken is verplicht voor de veertienjarige Ricardo. Hindoestaanse kinderen moeten studeren; niet in hun eigen taal en cultuur maar in het Nederlands....

ERDAL BALCI

'Het Hindoestaans en de godsdienst pikt hij later wel op.' Ricardo zit op de bank naar het Journaal te kijken. Terwijl zijn moeder en vader speculeren over de toekomst van hun zoon, spitst de veertienjarige jongen de oren als hij hoort dat er weer VN-soldaten gegijzeld zijn. Of hij later met Nederlandse meisjes mag uitgaan? 'Vind je blonde meisjes leuk', vraagt zijn moeder met half gebogen hoofd en schuine, vermanende ogen en zegt zonder op het antwoord van Ricardo te wachten: 'Nee toch?'

Er zijn reeds vele jaren verstreken sinds Radjin (43) en Vera (42) de eerste stap zetten in Nederland. Twintig jaar lang is er hard gewerkt en carrière gemaakt. Radjin is welzijnswerker en Vera doet administratief werk. Ze wonen sinds een jaar in een nieuwbouwwijk, in een huis met voor- en achtertuin, ruime parkeerplaats, absolute stilte in de straten en twee verveelde kinderen die naar de lawaaierige volksbuurt snakken, waar altijd wel iets te beleven viel.

De gemiddelde Hindoestaanse familie voedt de dochter heel streng op en geeft de zoon wat meer ruimte. Wat niet wil zeggen dat de zoon alle vrijheid van de wereld krijgt. Radjin geeft voorbeelden uit zijn eigen leven: 'Ik werd door mijn moeder met de riem geslagen. Mijn oudere zus nam het soms over. Tot mijn twintigste heb ik geen enkele keer ergens anders geslapen dan thuis. Over persoonlijke problemen met mijn ouders praten zat er niet in. Bepaalde dingen besprak je alleen met vrienden. Met mijn komst naar Nederland liet ik dat leven in Suriname achter.'

Inmiddels is zijn strenge vader, die weinig thuis was omdat hij de kost moest verdienen, overleden. Zijn moeder woont in Nederland. De ouders van mevrouw zijn beiden overleden. Ze hebben altijd van hun ouders gehouden. Maar ze zullen hun eigen kinderen Ricardo en Marleen (6) niet precies op dezelfde manier opvoeden als zij zelf zijn opgevoed.

Radjin: 'Ik hanteer zeker niet de riem. En ik stimuleer mijn kinderen om met mij te praten. Ze moeten voor mij geen dingen verzwijgen.' Maar de hele Hindoestaanse opvoeding overboord gooien kan ook niet. Marleen zal vanzelfsprekend minder vrij zijn, Ricardo zal het niet in zijn hoofd halen om scheldwoorden als 'rot op' te hanteren, en ze zullen allebei zeker tot het einde van hun studie moeten wachten, voordat ze mogen uitkijken naar een man of vrouw.

De studie. Daar draait het eigenlijk allemaal om. 'In Suriname heb je geen mogelijkheden, hier wel. Die moet je dan ook pakken', zegt Vera. Ze heeft hun toekomst al helemaal uitgestippeld: Ze gaan naar een universiteit, krijgen goede banen en zullen een welvarend leven hebben.

'Ik zie zoveel Hindoestaanse meisjes op straat. Ze zitten op het lbo. De hele dag lopen ze achter jongens aan, verprutsen hun toekomst. Ik heb nichten die studeren. Die meisjes hebben niet eens tijd om naar jongens te kijken. Ze hebben het te druk met hun studie', zegt Vera.

Om het beoogde doel van een afgeronde universitaire opleiding te halen, wordt de moedertaal terzijde geschoven. Twee uur les in de eigen taal - een mogelijkheid waarvan veel Turkse en Marokkaanse ouders gretig gebruik maken - vinden ze zonde van de tijd: 'Wat heb je er aan? Je moet de taal spreken die je nodig hebt voor je school, je studie en je carrière. In plaats daarvan kunnen ze hun huiswerk maken', roept het echtpaar gedecideerd.

Het journaal is bijna afgelopen. De televisie mag vandaag wat zachter, omdat ook Ricardo wat vragen moet beantwoorden. Eigenlijk moet hij elke dag verplicht het Journaal uitkijken. Zo blijft hij op de hoogte en het is ook goed voor zijn ontwikkeling. Ricardo legt de afstandsbediening terug op de tafel en schuift wat dichter bij zijn moeder.

'Je zou de kinderen ook wel minder streng kunnen opvoeden, maar daar is de tijd niet rijp voor', zegt Radjin. 'Je kan het als ouder zien of als socioloog. Veranderingen in de opvoeding van de kinderen moet de derde generatie toepassen. Het is daar nu te vroeg voor. Dat een meisje voor het huwelijk ontmaagd mag zijn, is bijvoorbeeld absoluut onbespreekbaar in de Hindoestaanse samenleving. Wat ik nu zit te vertellen, kan ik niet onder Hindoestanen kwijt. Ze zouden mij voor gek aanzien en ons isoleren.'

Voorlopig ziet het er echter naar uit dat Ricardo allerminst van plan is die veranderingen bij zijn kinderen door te voeren. De jongen denkt precies hetzelfde als zijn ouders. Geen meisjes, geen Hindoestaans, geen samenwonen, geen rundvlees, geen grove woorden als 'rot op'. Wel studeren, vooral studeren. Radjin ziet een verschil met zijn eigen jeugd: 'Hij kan met me praten. Zelfs over seksuele problemen.' Ricardo wordt verlegen door de onverwachte woorden van zijn vader, kruipt nog dichterbij zijn moeder. 'Nee, dat kan hij niet', zegt zijn moeder.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden