De strik van Wim

OP EEN DAG zit Wim de Lang op een stoel. Dat zou niet indrukwekkend zijn, ware het niet dat die stoel op zeven meter boven de grond vastgeschroefd werd aan de zijgevel van een flatgebouw en dat hij daar Duitse gedichten voorleest....

Hij ziet er bekend uit, met een zwarte hoed, een bril, golvend witgrijs haar, grote handen, een chique regenjas en een bleek hemd met strikje. Dit uiterlijk zou rijkdom kunnen uitstralen en zelfs een zekere frivoliteit, maar zijn voorkomen wordt beheerst door een afwezige blik. Hij merkt op dat de mensen hem aankijken op straat en in de tram. Soms vindt hij het leuk om aangesproken te worden. Hij is dat gewend. Maar meestal klemt hij de lippen op elkaar, knoopt zijn regenjas dicht en stapt door.

Zijn vader was timmerman en hij ook. Aan het einde van de oorlog was Wim de Lang 15. Hij miste op die leeftijd een brok onderwijs en dat was één van de veel gemiste kansen. Hij deed onderhoudswerk bij een bank en dat liep goed en niet goed. Hij kon zich een beetje uitleven binnen zijn vak, maar niet als mens. Hij vertelt er over in een verbrokkeld betoog.

Toen de bank verhuisde naar een nieuw gebouw werd het hem te zwaar. Hij was toen 55 en had klachten, alle soorten van pijn. Op den duur kon hij rekenen op een gunstige uitstapregeling en vanaf dat moment besloot hij een strikje te dragen. Hij werd bewust een mooie meneer.

Het heeft met schoonheid te maken. Hij omschrijft schoonheid als een soort esthetiek. Een eenvormige stijl waarbij kleuren, tinten en de vorm harmonisch bij elkaar passen, zoals bij film of theater. Niets aan het toeval overlatend. Wim de Lang vertelt terloops dat hij gehuwd is en zes kinderen heeft, maar ook dat hij in zijn huis een aantal ruimtes heeft die naar zijn eigen smaak zijn ingericht: modern, smaakvol, strak. In dit decor wil hij ongestoord zichzelf kunnen zijn. Zich distantiëren eigenlijk. Ik was zo vermetel hem te vragen of dat niet leidt tot eenzaamheid en hij antwoordde: 'Ik ben woedend op het leven dat ik heb moeten leiden.'

Het strikje krijgt een andere betekenis nu. De vlinder wordt afstandelijk. Wim de Lange draagt het om zich af te zonderen, niet om te feesten, niet uit ijdelheid. En toch zijn die strikjes lieftallige objecten: zijn vrouw maakt er weleens een uit een oude stropdas, of hij koopt ze voor 10 gulden op een rommelmarkt, of nieuw voor 70 à 80 gulden. Hij draagt het strikje fanatiek: 'Zelfs tijdens de strandwandeling op een hete zomerse dag, zonder strikje ga ik nooit de deur uit. Ik zou me naakt voelen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden