De storm

Dit sprookjesachtige, stormachtige verhaal voltrekt zich in het hoofd van personage Prospero.

De storm van Shakespeare door Het Nationale Toneel, regie: Johan Doesburg

22/2, Koninklijke Schouwburg, Den Haag; tournee: nationaletoneel.nl

3 sterren

De acteurs zijn opgekomen in hun 'gewone' kleren, T-shirts, spijkerbroeken. Mark Rietman zit ervoor; hij speelt de regisseur, zou je kunnen zeggen. Hij zal de rest zeggen wat ze moeten doen en in het begin is dat vrij duidelijk: ze gaan De storm spelen, een van Shakespeares latere werken, ook wel geduid als zijn 'afscheid', een stuk ook óver theater.

Regisseur Johan Doesburg licht dit aspect er meteen uit in zijn nieuwe Shakespeare-enscenering bij Het Nationale Toneel. Hij doet dat consequent, met humor: acteurs die acteurs spelen en mopperen op hun regisseur die wikt en weegt - het levert de nodige geestige, luchtige momenten op.

Een ander aspect van Doesburgs regie is dat hij dit sprookjesachtige, stormachtige verhaal, meer dan je vaak zoal ziet, laat gebeuren in het hoofd van één van de centrale figuren uit het stuk: Prospero (Mark Rietman). Een en ander loopt fraai in elkaar over, en het maakt deze Storm ontegenzeggelijk tot een heel eigen voorstelling.

Meteen wordt de vertellijn helder neergezet: Prospero, ooit hertog van Milaan, is door z'n broer Antonio afgezet en met z'n dochterje Miranda de zee op gestuurd. Het tweetal komt terecht op een eiland, waar ze twaalf jaar in isolement doorbrengen. Als de broer met een stel andere edelen een zeereis maakt, ziet Prospero zijn kans schoon om wraak te nemen. Hij ontketent een storm, met behulp van zijn luchtgeest Ariel. Het gezelschap loopt schipbreuk en spoelt aan op het eiland, waar Prospero met hen kan doen wat hij wil.

Prospero dus, beschikt over bijzondere krachten. Een gebaar met zijn toverstok en het gaat zoals hij wil, waarbij hij overigens niet zonder zijn hulpje Ariel kan. Maar nu hij eenmaal de macht over de schipbreukelingen heeft, weet hij soms even niet wat hij wil; zoals de regisseur van een stuk soms aarzelt over welke lijn hij nu definitief wil volgen, en hoe.

We zien Rietman zijn zwarte muts over z'n oren trekken om de strijd met zijn demonen aan te gaan, gepersonifieerd door de snode broer Antonio, Alonzo (koning van Napels), Gonzalo (de raadsman, leuke rol van Hajo Bruins) en zo nog heel wat figuren. Over macht, vergeving en innerlijk evenwicht gaat het, en parallel loopt een love story: tussen de wereldvreemde dochter Miranda en een aangespoelde jongeling, waarover Prospero ook de regie eist.

Een rol, kortom, met vele facetten, die Rietman vliegensvlug en kleurrijk vervult, met naast hem, zeer innemend en grappig ook, Anniek Pheifer als Ariel. Samen dragen zij de voorstelling, die pakweg twee uur voortraast, in een mooi, spiegelend en tijdloos decor van Tom Schenk.

Zwakkere momenten kent de voorstelling ook; zo krijgt het stel jong-geliefden hun passie niet heel overtuigend verbeeld en de andere edelen en hun entourage zijn niet altijd even sterk neergezet. De intriges die er onderling nog spelen, krijgen daardoor eigenlijk iets overbodigs en van medeleven met andere personages is bijgevolg nauwelijks sprake. Al steekt het hoofdverhaal nog zo goed in elkaar, dat mis je wel eens.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden