De stakers van Brink's zijn eigenlijk te lief

Een stakingsactie in kantorenland. Beeld .
Een stakingsactie in kantorenland.Beeld .

Het stakingswapen wordt 's middags in stelling gebracht op een bewegingloos kruispunt in Utrecht. Hoek Blaeulaan-Ptolemaeuslaan: kantorenland. Het is er leeg en koud, er is geen publiek, maar als je goed kijkt, zie je af en toe een stropdas achter een raam stiekem de luxaflex omhoog schuiven. Als de stropdas ziet dat het in orde is, gaat de luxaflex weer dicht.

Het is geen ideale plek, maar je kunt niet elke dag naar de Dam en als je niets doet, doet niemand iets voor jou. Dus blazen ze op hun fluitjes en rollen ze de vlaggen uit die zijn klaargezet door twee ervaren vakbondsmannen met dokwerkersmutsen. Die doen ook de beveiliging en hebben de geluidsinstallatie in orde gemaakt. Wat dat betreft is het vakbondswerk een geoliede machine.

Uit een speaker komen de Beatles: I've been working like a dog. Zal de CEO het lef hebben naar ze toe te komen? Ze scanderen zich alvast warm, onder leiding van spreekstalmeester Asmae Haijari, die leuzen opleest van haar iPad.

'Wat willen wij?' 'Werk!'

'Wanneer willen wij dat?' 'Nu!'

De woorden stijgen als ballonnen op, en verdwijnen dan.

Het personeel van Brink's staakt al weken af en aan, en ik mag mee in de bus. Brink's is het bedrijf van de gedrongen geldwagens die heel af en toe spectaculair worden overvallen. De Brinkers - zo noemen ze zichzelf - stappen in een touringcar bij de vestiging in Amsterdam-Zuidoost, allemaal in het bedrijfsblauw. Met een marker streept Ronald de lijst af: 36 man.

De afspraak is dat ik hun namen in het midden laat. Niet vanwege de staking - de baas is het eens met de staking - maar vanwege de veiligheid. 'Wij hebben kennis die criminelen heel graag willen hebben', zegt Ronald. Hijzelf is gespecialiseerd in spuitende geldautomaten: als je ze kraakt, zit alles onder de inkt. 'Maar ik weet natuurlijk hoe je zo'n ding demonteert zonder vuil te worden.'

Brink's wordt vrijwel opgeheven, omdat de banken kozen voor concurrent G4S. Zeshonderd van de duizend man op straat met een armetierig sociaal plannetje. Vandaar dat ze de geldautomaten van de Rabobank niet meer bijvullen - een actie waarbij je naar het publiek toe natuurlijk wel voorzichtig moet zijn, zegt Hamid, 'want als wij volledig staken, ligt de hele Nederlandse markt binnen twee dagen plat.'

Half het raderwerk staat stil.

De bus rijdt door een kleverige mist naar Utrecht. Er gaan glacékoeken rond, en twee plastic zakken met scheidsrechtersfluitjes. Als ze op het kruispunt staan, trekt de kou uit het asfalt in hun benen. Om warm te blijven, maken ze grappen.

'Wat willen wij?' 'Seks!'

'Wanneer willen wij dat?' 'Nu!'

Voor behoud van oude arbeidsvoorwaarden. Beeld .
Voor behoud van oude arbeidsvoorwaarden.Beeld .

Het stakingswapen is machtig. De doodverklaring ervan, vorige week door vakbond De Unie, werd met hoon ontvangen. Om staken hangt de geur van vroeger, van de rooien tegen de industriëlen, van het spoorwegoproer in 1903, het als uw machtige arm het wil, het willen we naar de Dam dan gáán we naar de Dam. Staken is, afgezien van revolutie, de enige troef van de gewone man in de markteconomie. Voorzover de gewone man en de markteconomie nog bestaan natuurlijk, want de rooien zitten tegenwoordig met de industriëlen in het kabinet en samen hervormen ze de arbeidsmarkt. Het woord 'revolutie' is al bijna uit de Van Dale gevallen.

Het probleem van de Brinkers is dat ze eigenlijk nergens kunnen aankloppen met hun eisen. Hun eigen baas heeft geen geld, dat begrijpen ze. Dus staan ze nu voor de poort van concurrent 4GS. Daar willen ze graag werken, maar dan wel met behoud van hun opgebouwde arbeidsrechten, en dat is 4GS niet van plan. Die zijn van de nieuwe economie, van flexcontracten en uitgebeende salarisstroken. Daar ben je een robot, waarschuwen ze al in de touringcar.

Maar de CEO zegt: 'Wij zijn het probleem niet, jongens'. Beeld .
Maar de CEO zegt: 'Wij zijn het probleem niet, jongens'.Beeld .

De Brinkers hadden het goed voor elkaar: de meesten hebben dienstjaren met dubbele cijfers. Hamid verdient 2.200 netto en dat wordt bij een ander bedrijf 600 minder. Peter zegt: 'Ik had gehoopt een beetje oud te worden hier'.

Zo staan ze daar.

Dan komt de CEO van 4GS naar buiten, Gert Askes. Hij draagt een zalmroze stropdas en een titanium bril en spreekt de naam van zijn bedrijf uit op z'n Amerikaans: Four-Gee-Es. Hij zegt: 'Het is usance in de branche dat we elkaar netjes te woord staan.' En: 'Wij zijn het probleem niet, jongens. Maar kom vooral bij mij solliciteren, veel succes.' Er volgt een klein applaus.

Later, bij het afscheid, zegt Peter: 'Eigenlijk zijn we te lief'.

Reageren?
t.heijmans@ volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden