Column

De spelfout op de platenhoes van Arno en Gradje

Arno & Gradje

Eerst de spelfout op de platenhoes. Dan toch de hit. En dan die vechtpartij.

Ik zit nu al bijna twintig minuten naar de Wikipediapagina van Arno en Gradje te loeren. Steeds herlees ik de korte biografie van dit vergeten duo. Arno en Gradje, bekend van de hit Pappie, ik zie tranen in uw ogen, worden als volgt omschreven: 'Gradje (echte naam: Grad Hölzken) speelde in het lied een trieste vader, terwijl het kindsterretje Arno Maas het refrein zong. Door een drukfout op de platenhoes staat het duo ook wel bekend als Arno en Gratje.'

Ik zou daar graag bij zijn geweest. Gradje voor het raam van zijn eenvoudige arbeiderswoning. Loeren of de postbode er al aan komt. Het moet een flink pakket zijn. Gradje heeft alles voorgeschoten en meteen maar 250 singles laten persen. Er is een fotograaf bij. Het plaatselijke advertentiekrantje wil een foto plaatsen van het uitpakken.

Het doosje wordt bezorgd, gedoe met een aardappelmesje om het plakband eraf te krijgen, de fotograaf wachtend op het moment en dan, knip, de foto. Gradje die - met een platenhoesje in zijn hand - verbijsterd naar de verkeerd gespelde naam kijkt. Zijn moeder van 76 ernaast. Ze zegt: 'Dat merkt niemand. Als je je ogen dichtknijpt, is het net een D.'

Vergelijk dat maar met Leon de Winter die zijn nieuwe boek in ontvangst neemt en ziet dat hij als Leon de Lente op de cover staat. Verkeerd gespelde namen zijn vreselijk. Zeker op zo een belangrijk moment. Die Gradje heeft daar jaren van gedroomd. Ooit zal mijn naam op een single staan. De mensen zullen mij niet vergeten. Nooit. En dan die t. Gradje is nog wel stoer door die kloeke D. Gratje lijkt meteen weer op graatje. In je keel. Hij hoort het ze al zeggen in Dancing Het Mikpunt. 'Vandaar dat je zo belazerd klinkt!'

De titel van het liedje, wel goed gespeld, daar was Gradje ook al niet heel blij mee. Pappie, ik zie tranen in uw ogen. Dat heeft hij weer. Veel mooier zou zijn geweest: Pappie, ik vond een slipje in je auto of Pappie, ik zie een tattoo op je tongriem.

Het wordt nog erger. Ik lees: 'Hun volgende nummer, Jantje's S.O.S, bleef op nr. 30 in de Nederlandse Top 40 steken.' Weer zie ik Gradje voor me. 'Verdomme, ik zei het hè! Ik heb het gezegd. Geen afkortingen gebruiken in titels van liedjes! Sowieso geen leestekens! We zijn verdomme volkszangers. Niks S.O.S. Die single had gewoon Vuile Hoer, ik ga je missen moeten heten of desnoods Je bent mijn moeder, maar je naait nu Ome Bert. Die zou keihard op 23 hebben gestaan!'

En dan de mooiste zin uit de beknopte biografie: 'Aan de carrière van het duo kwam definitief een einde toen de jonge Arno op 7 augustus 1987 op 22-jarige leeftijd omkwam tijdens een campingruzie.' Het is misschien wel het mooiste woord dat ik de laatste dertig jaar las. Campingruzie.

Meteen hoor ik dit: 'Wat gaan we doen? Ga jij je wasgoed aan onze lijn hangen? Gaan we dat weghalen? Jawel, jij gaat die troep weghalen. Dit is onze lijn. Kan je duizend keer Arno van Gratje zijn, maar jij gaat die artiestenkleding ergens anders hangen. Met je gejank over je pappie. Maar nou is pappie er niet hè.'

Daarna de vechtpartij van anderhalf uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.