Column

De sociale druk op een rechterarm

U zou mij moeten zien lopen als ik mij onbespied waan. Dat is een genot.

Beeld EPA

Ik lees zojuist in de Volkskrant een artikel over de rechterarm van Poetin. Ik hoop dat het een vaste rubriek wordt. 'Volgende week: de hiel van Jeroen Pauw.' Misschien zelfs vanuit het perspectief van de hiel zelf, net zoals in de populaire Readers Digest-rubriek 'I am Joe's body', teksten die ik altijd in mijn oma's slaapkamer las, als mijn ouders het verplichte weekendbezoek aflegden.

Mijn oma had een kinderbijbel liggen, maar ik las liever het levensverhaal van Joe's lever, verteld door Joe's lever zelf. Ik herinner mij zinnen als: 'Joe heeft veel alcohol gedronken, dus moet ik extra hard werken om al dat gif in handige pakketjes weer netjes het lichaam uit te sturen.' Ik keek daarna opeens heel anders naar mijn oom Wim. Ik zag hem drinken en in mijn hoofd galmde zijn lever.

Dat heb ik nu ook met Poetin zijn rechterarm. Die hangt - is nu wetenschappelijk bewezen, want het stond in de krant, dus dan is het belangrijk - langs zijn lichaam. Zijn linkerarm niet. Die zwaait, aait, draait en vingert, maar alles steeds volstrekt onafhankelijk van de rechterarm. Volgens enkele geleerden komt het door een militaire training. Poetin heeft jaren lang geleerd om zijn hand dicht bij zijn pistool te houden.

Poetins arm leidt een eigen leven, net als mijn handen, die zichzelf over de oren leggen als er een flard Marco Borsato-tekst langs me heen waait.

Toch denk ik dat er meer aan de hand is. Wat door de wetenschappers erg wordt onderschat is de sociale druk op een rechterarm. U zult dat allemaal herkennen. Normaal denk je niet aan je armen. Je doet maar wat. Ze bewegen naar een Frans kaasje en je kijkt verbaasd toe wat ze gaan doen. Heel anders wordt het als je, zoals Poetin dagelijks doet, langs zeshonderd mensen moet lopen. Dan ga je opeens nadenken over je ledematen.

Beeld anp

Ik heb het zelf met mijn rechterbeen. Als ik over straat loop en ik zie dat iemand mijn kop herkent uit DWDD, dan ga ik anders lopen. Ik kan het niet helemaal goed uitleggen, maar ik loop zoals ik denk dat die mensen denken dat Nico Dijkshoorn loopt. Blijkbaar is dat met een slepend rechterbeen. Ik kan daar niets aan veranderen.

Waan ik mij onbespied, dan zou u mij moeten zien lopen. Dat is een genot. Zo soepel. Alles weet precies welke kant het op moet. Ik durf zelfs te zeggen dat ik een mannentas kan dragen en dat ik zo loop dat u denkt: dat is geen vrouw. Heel anders wordt het als ik langs een rij mensen moet lopen, bij een voordracht bijvoorbeeld.

Ik loop als een oorlogsinvalide. Tom Hanks op het strand in Normandië, denkt u daar maar aan. Stan Laurel tijdens een dansje. Mijn rechterbeen trekt zijn eigen plan. Het is, denk ik, overcompensatie. Ik wil die kijkende mensen zó graag een heel fijn lopende Nico Dijkshoorn geven en dan ga ik het overdrijven. Zoiets moet het zijn.

In het buitenland loop ik wel normaal, maar zodra ik Nederlands hoor spreken, hangt mijn been achter mij aan als een doodgeslagen zeehond. Poetin heeft dat ook. Een dood dier als rechterarm. Het heeft niets met zijn militaire achtergrond te maken. Het is juist lief. Hij doet raar als er mensen kijken.

Nieuw! Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden