De soaps van 2019

De soaps die u niet mocht missen in 2019: van Brexit – de serie met Boris Johnson tot true crime in Ruinerwold

Beeld bewerking Marco Stoker

Welke soaps mocht u niet missen in 2019? Volkskrant-recensent Mark Moorman zet ze voor u op een rij. Van Brexit – de serie met Boris Johnson tot een sterk staaltje true crime in Ruinerwold.

Brexit – de serie (slotseizoen) ★★☆☆☆

Met Boris Johnson, Theresa May, John Bercow, Andrew Neil, Jeremy Corbyn

Er was een tijd dat we het nergens anders over konden hebben. Weet u nog dat mensen niet langs een koffieautomaat konden lopen zonder John Bercow, speaker of the house, na te doen? God, wat was dat leuk! Totdat het echt het vervelendste ooit werd – van het ene op het andere moment. Zo kan het gaan met series, en fans zijn een onvoorspelbare meute.

Wat de seriekijker aanvankelijk aantrok, excentrieke personages en eigenaardige rituelen en, jawel, ORDER! ORDERRRRR!, kon lang verhullen dat de centrale verhaallijn nogal onnavolgbaar was. Natuurlijk, leugens en bedrog en manipulatie, maar ergens in de zoveelste stemming in het parlement die op de klippen liep, doofde opeens het licht.

Maar zie, het laatste seizoen belooft een ontknoping. Ze hebben er een verkiezing ingegooid om de zaken weer even op scherp te zetten. Beetje een kunstgreep, maar dan zijn we tenminste ook eens buiten dat eeuwige decor van het Lagerhuis. Fraai laatste shot als we het silhouet van de winnaar zien opdoemen. Hij blijft in de schaduw, maar we herkennen zijn kapsel. Een sequel is onvermijdelijk.

Impeachment – de serie ★★★★★

Met Donald Trump, Nancy Pelosi, Adam Schiff, Rudy Giuliani

Beeld AFP

Wat zich natuurlijk meteen uitbetaalt, is de vondst om de eigenlijke hoofdpersoon alleen maar via beeldschermen te laten zien, waardoor hij voortdurend omringd is door de breaking-news-logo’s van het kabelnieuws. En aangezien hij de meeste interviews geeft in de nabijheid van een startende helikopter, is het grootste deel van zijn speeches niet te volgen. Werkt prima als metafoor.

En dan die twee verhaallijnen, met Rudy Giuliani, de fixer van de president, die zich in de schimmige wereld van de Oekraïense en Russische oligarchen beweegt, terwijl we in het andere verhaal, in een subtiele parallelmontage, Adam Schiff en Nancy Pelosi hun juridisch-politieke bouwwerk zien optuigen. Mooi contrast tussen het somber wegstervende licht in rokerige ruimten aan de rand van Europa en het ijsblauwe licht in Washington DC.

Je hoopt op een daverende climax, maar het feit dat er wordt gespeculeerd op een vervolgseizoen, geeft wellicht aan dat we richting een cliffhanger worden gedirigeerd. Kunnen series niet gewoon aflopen? Wat is er mis met The End?

Ruinerwold ★★★★☆

Beeld Rob Engelaar / HH

Sterk begin van elke aflevering van de documentaireserie Ruinerwold, een soort Drentse versie van Wild Wild Country. Daar gaat de drone omhoog – vaste prik in het true-crimegenre – vanuit het gras, naar het beeld van een groep gebouwen omringd door bomen en een moestuin, steeds hoger, met het dorp op enige afstand, de kerk, de forellenvisvijvers, riviertje de Oude Vaart en aan de einder de stad Meppel en het verre silhouet van de Meppeler Toren. Schitterend decor van de bizarre geschiedenis die zich in de loop van de serie ontvouwt volgens het motto dat de werkelijkheid de fictie altijd overtreft. Sterke openingsaflevering waarin scherp heen en weer wordt gesneden tussen Ruinerwold, een dorp dat onder een kaasstolp lijkt te hebben gestaan, en de rimpelingen van een sensationeel nieuwsverhaal dat op een gegeven moment ook op verre oevers aanspoelt.

Voor de makers een zegen dat vader en sekteleider Gerrit-Jan van D. de laatste jaren zijn sporen heeft achtergelaten op sociale media. Dat maakt de reconstructie van de gebeurtenissen in Ruinerwold wel zo sterk. Als we tien afleveringen in de serie zitten, heeft de kijker het gevoel dat hij zelf een leven in dat dorp heeft doorgebracht. Is er nog iemand die niet weet waar de minicamping ligt? Zijn er nog dorpelingen die niet aan het woord zijn geweest? De serie veroorzaakte in ieder geval files op de N371 en nieuwe belangstelling voor het repertoire van ex-Ruinerwolder Alexander Curly, nadat diens nummer-1-hit I’ll never drink again op de soundtrack werd gebruikt.

Malieveld ★★★☆☆

Met Barry Atsma

Beeld Koen van Weel / ANP

Lekkere romcom, dit Malieveld, met een originele modern-agrarische draai. Jonge boer vertrekt tegen de zin van zijn vader (Barry Atsma) in alle vroegte op een trekker naar Den Haag om te protesteren tegen het stikstofbeleid. Onderweg komt hij een jonge vrouw tegen met autopech. Ook zij is onderweg naar Den Haag en hij neemt haar mee, want zo is hij. Werelden van verschil, maar ook een zekere aantrekkingskracht, zoals dat gaat. Op de een of andere manier vraagt hij niet aan haar wat ze in de hofstad gaat doen. De regisseur heeft handig gebruik gemaakt van het echte boerenprotest, waar hij alvast met een paar cameraploegen bij was.

Wie schetst onze verbazing als de boer ontdekt dat de jonge vrouw woordvoerder is van een groene partij en zij probeert de boeren toe te spreken op het Malieveld? Als ze wordt bekogeld met kluiten mest, die ze handig ontwijkt, realiseert de boer zich dat hij is gevallen voor deze vrouw. Op de lange weg naar huis blijft hij aan haar denken en besluit hij haar weer op te zoeken. Met zijn trekker, terug naar het Malieveld, waar het allemaal begon. Enfin, modder, bandensporen, pijnlijke misverstanden en uiteindelijk een rijke oogst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden