Column

De snoepreisjes van VPRO

Zondag kon je met de VPRO mee naar Turkije, Brazilië, Kenia, Rusland en China. Toch anders dan Vive la Frans.

Frans en zijn broer Dorus Bauer in Vive La FransBeeld anp

Hoewel de televisie vaak wordt verweten de blik naar binnen te keren en met de kin rustend op de borst heerlijk naar de navel te staren, is het omgekeerde ook waar: er is geen plek op de wereld waar de televisie niet is geweest.

Snoepreisjes

Vooral de VPRO houdt ervan: reizen.

Met Jelle naar Rusland, met Thomas naar Iran, met Adriaan naar Indonesië of met Sunny naar Ghana. Telkens kom je als een beter mens terug. Want: wie de sores van een verre buur kent, oordeelt milder over het eigen leed. Het onvermoeibare 'zo kan het ook'-effect.

Zondag kon je mee naar Turkije, Brazilië, Kenia, Rusland en China. Adriaan van Dis vertelde, Hans Pool filmde, maar in beeld zag je alleen de lokale mensen die waren uitgekozen om over één onderwerp te praten, in dit geval: de liefde. Het was de eerste aflevering van de nieuwe reeks De wereld in zeven dagen en de les was: zoveel verschillen we niet van elkaar.

Af en toe verbond Van Dis de fragmenten op typerend zwierige wijze, maar verder mocht de kijker de kruisverbanden en de oordelen zelf leggen en vellen. Bijvoorbeeld over de Keniaanse Ken die er twee vrouwen op na hield, die daar beiden niet heel blij mee waren, maar er wel mee konden leven.

De sobere opzet leek op het monumentale docuproject Human van Yann Arthus-Bertrand, waarin mensen van over de hele wereld tegen een zwarte achtergrond vertellen over basale onderwerpen als geld en liefde. Op YouTube staan maar liefst drie delen van anderhalf uur die elke kater doen verdwijnen.

'De liefde ontrafeld', beloofde Van Dis zondagavond. Tot grote inzichten leidde dat niet, maar fijne en vertederende televisie was het zeker. Wie vindt dat die VPRO'ers hun snoepreisjes lekker door de belastingbetaler laten bekostigen, had zaterdag een ander reisprogramma moeten zien: Vive la Frans.

Vive la Frans

Na een hele aflevering kon ik niet precies zeggen wat het format was. Volgens de voice-over reizen Frans en Dorus Bauer door Europa 'op zoek naar cultuur en levenswijsheden', maar ik zag twee Nederlanders in Venetië die deden wat elke toerist doet.

'Acht euro voor een koffie!', zei Dorus toen de broers neerstreken op het San Marcoplein. Daar waren ze gekomen nadat Frans aan een man met een bootje had gevraagd: 'Can you bring us to the San Marcoplein?'

Tegen een groep Aziatische vrouwen, blafte Dorus: 'China?' Nee, Korea. En tegen zijn broer: 'Ze zijn allemaal hetzelfde.'

Naar de lokale cultuur waren de mannen niet op zoek, want na een stadswandeling ging het tweetal lunchen bij de Chinees. Of ze ook babi pangang hadden. Nadat ze hadden besteld - Frans: 'You surprise me.' Dorus: 'With nasi.' - keken de broers opzij. Frans: 'Die gasten zijn me toch een partij handig met die stokjes.' Daarna kwam het eten. Dorus: 'Toch anders dan bij ons, hè, die nasi.'

Met een buik vol cultuur reisden Frans en Dorus verder.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden