De secretarissen

MET z'n secretarissen lijkt Kok het niet getroffen te hebben...

JAN BLOKKER

Robin Linschoten was hij al binnen twee jaar kwijt. Schmitz en Patijn blijken niet op de hoogte van ontwikkelingen die ze hadden moeten, en erger: die ze hadden kunnen kennen. Ten aanzien van Tommel heeft de Kamer al een poosje geleden besloten hem maar te laten begaan tot het mei 1998 is geworden. Gmelich Meijling is er niet in geslaagd het hele leger naar de kapper te krijgen. Erica Terpstra heeft een niet meer af te werken wachtlijst van sporters tegen wie ze nog moet zeggen dat het kanjers zijn. En van de reusachtige Nuis zouden we vermoedelijk nooit meer iets hebben vernomen als er niet toevallig een proefschrift was verschenen over zijn overleden oogappel Weinreb voor wie hij postuum nog altijd én een gouden handdruk én een standbeeld én de Generale Bank Prijs wil zien te regelen.

Nou wil ik niet zeggen dat de ministers uit het kabinet allemaal wél door een ringetje gehaald kunnen worden.

Dijkstal kan niet tellen. Ritzen probeert elke week een nieuw onderwijs uit te vinden dat hij de week daarna weer moet weggooien. Jorritsma durft niet op te treden tegen de haaien van de Nederlandse Spoorwegen. Mevrouw Borst kan vanwege het beoogd lijsttrekkerschap nauwelijks meer tijd vinden om visites te rijden. En in een wanhopige poging toch nog voor een volgende rit te worden uitgenodigd, wil mevrouw Sorgdrager een keukenwekker om het been van vluchtgevaarlijke criminelen binden, zodat ze nooit meer stilletjes kunnen uitwijken naar het land van Dutroux en de Hongaarse dominee.

Maakt allemaal geen sterke indruk.

'Dit kabinet regeert niet meer', zou Van Mierlo hebben gezegd als hij nog in de oppositie had gezeten - maar we weten waar hij zit: nu nog in New York, maar dinsdag ontboden naar Den Haag om uitleg te geven over onze 'monitoring' in Teheran.

Zou hij nog terugkeren in een volgend Paars?

Ik keek afgelopen woensdag naar Drenthe, en moest telkens met een zeker mededogen aan hem denken.

Gekozen premier, gekozen burgemeester, gekozen commissaris, gekozen veldwachter en gekozen districten zou hij in het eeuwige kader van zijn staatsrechterlijke vernieuwing het volkje hebben willen toeroepen - maar boers, morsig, meesmuilend en morose zag je ze voor amper de helft naar hun troosteloze gymnastieklokalen lopen, en toen de uitslag binnen was, bleek hij links en rechts te zijn ingehaald door Gemeentebelangen, Stadswacht, Mooi Hoogeveen en Beilen vooruit.

In zekere zin wat D66 altijd heeft voorgestaan: de politiek dichter bij de burger. Je kunt er ook donder op zeggen dat het politieke landschap van Nederland revolutionair zal veranderen zodra een geniale Hadjememaar opstaat die alle lokale groeperingen uit twaalf provincies weet om te smeden tot één ijzersterke partij. Gun de Democraten één groot, landelijk referendum over de vraag of de politiek moet blijven zoals ze is - en de oude ontploffingstheorie wordt alsnog werkelijkheid.

Maar als D66 het toch nog redt - zou ze dan de formatie niet moeten ingaan met de keiharde voorwaarde dat misschien niet meteen de ministers, maar in ieder geval hun secretarissen in een afzonderlijke stemronde worden gekozen?

Want om daar op terug te komen: je ziet nu weer dat dat een restpost is waar altijd veel te nonchalant mee is omgegaan. De formateur voelt zich al klaar, wil uiterlijk morgenochtend van de coalitiepartners de namen horen van de adjuncten, en elk van de partijleiders doet een greep in de bak van reservespelers, en uit de tombola vallen inderdaad Linschoten, Schmitz, Patijn, Tommel, Gmelich Meijling, Terpstra, Nuis en nog wat ander kleingoed. En de gevolgen zijn niet te overzien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden