De schaduwzijden van Boer zoekt vrouw

Foto anp

Goed nieuws in donkere dagen: boer Johan eet niet meer elke dag friet en gehaktballen uit de diepvries. Nu Ingrid haar intrek op de boerderij heeft genomen ligt er ook broccoli op zijn bord. Die portie vitaminen komt nog steeds uit de vriezer, maar toch: een hartverwarmend detail.

Boer zoekt vrouw bestaat tien jaar en viert dat met twee terugblikuitzendingen, waarvan de eerste zondagavond werd uitgezonden. Het programma heeft inmiddels 68 boeren geholpen met het zoeken naar hun grote liefde of, zoals het ietwat onhandig op de site geformuleerd staat: 'Die éne. Om mee te lachen en te huilen, of soms te mesten en te melken.' Ze waren allemaal aanwezig op de reünie, veelal met aanhang en vleesgeworden succesverhalen in de vorm van pasgeboren baby's en rondrennende kinderen. Een enkele boer bleek zich een hipsterbaard te hebben aangemeten. Het was, kortom, feest.

Het succes heeft ook schaduwzijden. Geen zichzelf respecterende surfer durft waarschijnlijk nog in een vintage Volkswagenbusje te rijden sinds Jaspers het gaspedaal intrapte met haar roze regenlaarsjes. Komend seizoen trekt ze van boerderij naar boerderij in een knalrode Jeep met op de bijrijderplek een labradoodle - waarmee de bezitters van deze modehond meteen weer een imagoprobleem rijker zijn.

De echt zwarte randjes van het boerenbontservies kwamen zaterdagmiddag aan bod, in een uitzending van Dit is de dag. Het radioprogramma van de EO blikte met oud-deelnemers van Boer zoekt vrouw terug. 'Op een gegeven moment lagen ze met telelenzen in het weiland', vertelde oud-deelneemster Dycke, daarmee in een zin het verschil illustrerend tussen het leven voor en na het programma, tussen de luwte van het platteland en de kijkcijferhit.

In de terugblik op tv sprak boer Teus, deelnemer aan het eerste seizoen, van een goede ervaring. Op de radio was hij wat kritischer - vooral over de nasleep. Hij had destijds geen idee waar hij aan begonnen was, vertelde hij. Terwijl hij een nieuwe stal bouwde, had er een vliegtuigje boven zijn boerderij gevlogen. Een week later stonden de foto's in Privé. Ook belde het blad zijn moeder op, die onbevangen op alle vragen had geantwoord. Op de vraag of hij een tweede keer mee zou doen, luidde het antwoord dan ook resoluut: 'Nee.'

Tegenwoordig zou er betere begeleiding zijn, maar dan is het nog maar de vraag of de boeren voor te bereiden zijn op de publicitaire mestwagen die met Boer zoekt vrouw het erf komt opgereden. Het zijn geen mensen die altijd al op tv hebben gewild, vaak zijn ze door vrienden of familie opgegeven. Als de KRO eenmaal voor de deur staat, denken ze waarschijnlijk: ach ja, waarom niet?

In dat licht zijn de ontwikkelingen rond boer Tom interessant. Na de uitzending waarin de nieuwe deelnemers werden voorgesteld, leek Nederland even in de ban van één vraag: is deze boer niet te knap om mee te doen? En dus doken media - ver voor het begin van het nieuwe seizoen - massaal op de boer. Er moest toch iets mis zijn?

Het Algemeen Dagblad liet een relatiedeskundige los op 'polderhunk' Tom ('bindingsangst door de scheiding van zijn ouders') en Privé toog naar het voetbalveld in Nieuwe Niedorp. Vrouwelijke fans zouden hem al staan toe te juichen. 'Dat voetbalbroekje staat hem heel goed', zou de verslaggeefster hebben gehoord. 'Daar willen wij wel een beschuitje mee eten.'

Ook boer Tom is door zijn vrienden aangemeld. Het is de vraag of hij daar nog wel zo blij mee is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.