De schaamte voorbij in een kolderieke klompendans

Thom Stuarts De Dutch Don't Dance Division met Closet case and other short stories. Choreografie: Thom Stuart. Theater aan het Spui, Den Haag....

ISABELLA LANZ

Zoveel kasten, van die stalen lockers, als er op het podium staan opgesteld, zoveel ideëen had Thom Stuart bij het maken van zijn 'Closet case and other short stories'. Een voor een trekt hij uit die kasten die beelden te voorschijn, daarbij geholpen door de zes andere spelers van zijn De Dutch Don't Dance Division. Met dans, zang en muziek brengen ze een uiterst onderhoudende, bijna burleske show die eindigt met een kolderieke klompendans.

Toch is het thema serieus. Over 'jezelf bloot geven' heet de voorstelling te gaan, in het bijzonder over homoseksuelen die voor het eerst voor hun seksuele voorkeur uitkomen. Nu lijkt Stuart dat pijnlijke moment van 'coming out (of the closet)' zelf allang voorbij te zijn.

In de voorstelling trippelt hij ongegeneerd op zwart satijnen spitzen die prachtig bij zijn sm-outfit passen, en vlijt hij zijn onderlijf tegen dat van een andere danser. Piemelnaakt vliegt hij daarna over het podium, bevrijd van welke schaamte dan ook.

In negentien korte scènes wordt het thema luchtig uitgewerkt, met behulp van teksten die uit de literatuur zijn geplukt: uit Suskinds The Parfum, uit Van Kootens Treiter-trends, uit Anne Franks Dagboek en uit een musicaltekst van Annie M.G. Schmidt.

Het resultaat is een bont geheel waarin humor (balletzwaantjes in oranje zwemvliezen) wordt afgewisseld met ernst (Anne Frank bij kaarslicht), en zwartgallige scènes (Stuart als Nijinsky in een rubberen dwangbuis) met lichte (een vrolijk a-capella zingen van Nina Hagens 'Fisch im Wasser').

Met violiste Anne Wood, zangeres Melanie Pappenheim, hoornist Simon Rackham en de dansers Mitza Sobenika, Nigel Warrack en Rinus Sprong heeft Stuart een groep multi-inzetbare performers verzameld, die zijn ideëen met een aanstekelijk enthousiasme gestalte geven. Toch boeien van alle acts maar enkele echt.

De solo van Rinus Sprong bijvoorbeeld, die met donzen veertjes om zijn mannenbillen op romantische muziek uiterst geconcentreerd een zwaan danst. Zangeres Pappenheim steelt vooral de show met het lied Womens Magazine Tango. Danseres Mitza Sobenica danst fraai in haar robijnkleurige balletpak een pas-de-deux met een partner in glimmend latex: Balanchine's ballerina uit 'Rubies' is hier kennelijk beland in de onderwereld van de homoscene. En geestig is de naaktsolo die Stuart in het 'pikdonker' danst met een knipperlampje om zijn geslacht.

Er valt dus genoeg te zien en te luisteren in Closet case. Maar om echt overtuigend te worden moet er nog flink geschrapt worden. En ook de samenhang tussen de scènes kan sterker, om te voorkomen dat de show behalve leuk, ook te vrijblijvend is.

Isabella Lanz

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden