De roze hoed van Géraldine

DE VOORWERPEN in haar omgeving trillen een beetje. Géraldine Stigters is geweldig. Ze is 58, komt uit Den Haag en het is levenslust die haar drijft....

Johan de Vos

Ze zegt: 'Een hoed, dat is poëzie om te dragen. Ik koop de hoeden op rommelbeurzen. Als het echt niet anders kan koop ik een nieuwe. En zo kocht ik die roze hoed. Hij kostte me 98 gulden. Meestal betaal ik niet zoveel, maar het was de hoed voor de bruiloft van mijn dochter. Wat jammer was het toen het op 8 oktober pijpenstelen regende en ik het glitterhoedje moest dragen in plaats van de roze hoed. De zogeheten jachtwagen, getrokken door twee prachtige bruine paarden, bezat geen overkapping zodat dé hoed, haar, eh. . . zijn maidentrip nog steeds niet gemaakt heeft.

'Ik werd gepest op school. Ik was de oudste van zeven en we waren niet rijk. Op school hadden we de A-kant voor de luxe kinderen en de B-kant voor het gewone volk. Zo was dat in Den Haag in de jaren vijftig. Ik denk nog vaak aan het gordeltje met het maandverband en hoe we ons moesten wassen. Ik zat op de balletschool met een rokje van crêpepapier; daar moest je niet te veel mee bewegen of je zat in je onderbroek. Schoenen met spekzolen, schaatsen met schaatsen die te klein waren en de pastoor die kwam vragen of de luiermand niet moest worden klaargezet. Er komt een boek over mij: Den Haag op spekzolen. Ik studeerde een jaar kunstgeschiedenis in Rotterdam, huwde met een stevige Groninger en kreeg twee dochters en één zoon.'

Het heeft allemaal te maken met het dragen van een hoed. Géraldine Stigters profiteerde van de nieuwe tijden. Ze passeert de huizen van haar ex-klasgenootjes, de huizen waar ze nooit verder kwam dan tot bij de voordeur. Ze koopt een hoed, een mooie hoed, ze zet hem op en zegt 'dit durf ik ook' en loopt midden op straat, eerst een klein blokje om, maar dan stug rechtdoor. Jullie zouden me nu eens moeten zien. De hoeden maken haar tot een zelfbewuste en trotse vrouw.

'Ik kende wel de mode, vanaf mijn veertiende stond ik in een damesmodezaak. De klanten schijten vaak hoger dan hun gat zit. Mijn moeder was niet zo, dat zat bij ons niet in de familie. Alleen mijn tante Trees had hoeden en hoge hakken; het was een dame. Ik heb een kop voor hoeden, voel me er op mijn gemak mee, al is het een ijsmuts. Was vanaf mijn achttiende bij een amateurvereniging en figureerde in kostuumfilms. De mensen in mijn omgeving zijn blij dat ik durf. Het is waar: ik durf.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden