De roddeljournalist die iets goed wilde maken

Guardian-journalist Nick Davies over Sean Hoare, die het schandaal rond News of the World aan het rollen bracht.

De reputatie van de journalisten van News of the World mag dan aan diggelen zijn, het moet gezegd dat de voormalige showbizzcorrespondent van de krant, Sean Hoare, die maandag overleed, een lieve man was.


In het droeve verhaal over het afluisterschandaal sprong hij eruit, als de eerste ex-medewerker van de krant die een boekje opendeed over de praktijken. Aan The New York Times vertelde hij vorig jaar dat zijn vroegere vriend en hoofdredacteur Andy Coulson hem er zelf toe had aangezet in te breken in voicemails.


Gevraagd naar het waarom van die onthulling zei hij tegen mij: 'Ik wilde iets goedmaken. Ik wilde het aan het licht brengen, die hele cultuur. Ik weet, en anderen weten dat ook, dat het afluisteren van telefoons en zo schering en inslag is. Omdat er zoveel intimidatie is op de redactie. Je hebt mensen die ontslagen worden, die in huilen uitbarsten of aan de drank raken.'


Hij wist dit maar al te goed, omdat hijzelf het slachtoffer was van News of the World. Als showbusinessverslaggever leidde hij, zoals hij zelf erkende, een geprivilegieerd bestaan. Maar de werkelijkheid had zijn fysieke gezondheid ondermijnd: 'Ik werd ervoor betaald om uit te gaan en drugs te gebruiken met rocksterren, om samen met hen dronken te worden, pillen te slikken en coke te snuiven. Er was een enorme concurrentie. Je doet heel wat meer dan je gevraagd wordt. Je doet dingen die geen gezond denkend mens zou doen. Je zit in een machine.'


Vakbondssocialist

Hij genoot toen dit allemaal gebeurde. Hij kwam uit een arbeidersgezin, echte Arsenal-fans; hij stemde altijd Labour en omschreef zichzelf uitdrukkelijk als een klassieke vakbondssocialist die nog geloofde in het publieke bezit van de productiemiddelen. Maar als verslaggever zat hij opeens tot over zijn nek in de alcohol en verdovende middelen.


Hij kwam al snel bij de redactie van de column Bizarre in The Sun, waar Andy Coulson chef was. 'Het werkte zo bij TheSun', herinnerde Hoare zich. 'Wij kwamen met keiharde primeurs. Ik had een goede relatie met Andy. Hij liet me doen wat ik wilde, zolang ik met primeurs kwam. De boodschap was: hoe, dat kan me geen reet schelen.'


Hoare was een geboren verslaggever. Hij kwam altijd met een verhaal terug. En anders dan sommigen van zijn minder aangename collega's bij de tabloids chanteerde hij bronnen niet. Hij was aardig, warm. Van Bizarre verhuisde hij naar Sunday People onder Neil Wallis en vandaar naar News of the World, waar Andy Coulson inmiddels adjunct was geworden. Daar deed hij wat hem werd opgedragen en ging hij op stap met rocksterren, raakte met hen bevriend en zette het met hen op een zuipen, waarbij hij alleen af en toe stopte om een stukje te tikken.


Hij maakte geen geheim van zijn gigantische drugsgebruik. Hij vertelde mij hoe hij de dag met een 'rocksterren-ontbijt' placht te beginnen - een lijntje coke en een glas Jack Daniels - doorgaans in het gezelschap van een journalist die nu een hoge positie bekleedt bij The Sun. Hij schatte dat hij drie gram cocaïne per dag gebruikte en er per week ruim 1.000 euro aan uitgaf. En dan nog eindeloze stromen alcohol. Achteraf zag hij in dat het hem veel kwaad had gedaan, maar destijds was het heel gewoon; al zijn collega's deden het.


'Iedereen was superzelfverzekerd. We dachten dat we konden snuiven en drinken met de rockzanger Michael Hutchence van INXS en diens vriendin Paula Yates. We lieten ons een beetje meeslepen.'


De rest van Fleet Street moet geschrokken zijn toen hij zijn mond opendeed. Uiteindelijk had hij cocaïne gekocht, verkocht en gesnoven met de groten van de tabloidpers. Eén van hen heeft nog een toppositie bij de Daily Mail. 'Laatst kwam ik hem tegen', herinnert deze zich, 'om drie uur 's ochtends, op handen en voeten. Hij was zijn pakje coke kwijt. Toen ik hem zei dat dit gedrag niet paste bij een topjournalist van een beroemde Labour-krant, vroeg hij: kun jij mij aan wat drugs helpen?'


Meegesleept

Het afluisteren van voicemails hoorde erbij. Het idee dat het iets geheims was of het werk van een losgeslagen verslaggever, lachte hij weg. 'Iedereen deed eraan mee. Iedereen liet zich meeslepen door de macht die we hadden. Niemand die ons betrapte.' Hij luisterde berichten af en wiste ze, zodat de concurrentie ze niet kon horen. Of hij ruilde ze met zijn maten bij de andere tabloids.


Uiteindelijk hield zijn lichaam het niet meer uit. Hij kreeg toevallen en zijn lever was er zo slecht aan toe dat een dokter hem zei dat hij eigenlijk dood moest zijn. Terwijl zijn gezondheid achteruit holde, werd hij op straat gezet door News of the World, door zijn oude vriend Andy Coulson.


Toen hij het afluisteren aan de kaak stelde, waren sommige Conservatieve parlementsleden er als de kippen bij om hem zwart te maken. Zij hingen zijn drugsgebruik aan de grote klok, alsof dat betekende dat hij niet te vertrouwen was.


Hij voelde zich diep beledigd door de leugens die News International vertelde en hij was altijd bereid mij en andere journalisten te helpen de waarheid boven water te halen. Hij voelde zich al even erg beledigd toen de (inmiddels afgetreden) plaatsvervangend commissaris van Scotland Yard hem als een verdachte en niet als een getuige liet verhoren. Zijn verhoorders vertelden hem dat alles wat hij zei tegen hem kon worden gebruikt; waarna hij terecht weigerde ook maar iets met hen te maken te hebben.


Met zijn gezondheid kwam het niet meer in orde. Hij zei altijd dat hij gestopt was met drinken, maar schonk zichzelf nog wel een glas rode wijn in. Ook zei hij dat hij gestopt was met roken, maar op weg naar huis stopte hij dan voor een sigaretje. In alle opzichten was hij een echte Fleet Street man.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden