De ribbelstans

Martin Scholten uit Roermond, octrooihouder van het geribbelde aardappelstansmes (1002719), had vroeger bij ons thuis nooit mogen helpen met piepers jassen....

MARTIJN VAN CALMTHOUT

Toch, lezen we in zijn octrooi, is Scholtens ribbelstans nog een stuk zuiniger met aardappels dan de bestaande droogschiltechnieken. Die zijn vaak zo ingericht dat ze per saldo 60 procent van wat erin gaat, als afval weer uitspuwen. Traditionele schuurrollen, bijvoorbeeld. Blijft daartussen een grote onregelmatige aardappel even treuzelen, dan worden alle aardappels die erachter zitten zonder pardon tot pulp verwerkt.

En ook het gebruikelijke ringvormige mes, met permissie, doet maar wat. Het neerdalende ringmes, waarop overigens het al oudere Nederlandse octrooi 9400765 rust, snijdt van een onderliggende aardappel wat hij raken kan.

Is de betreffende pieper echter kleiner dan de ring, dan kan hij nog gemakkelijk losschieten en in de ring draaien of zelfs rollen. Afwerking van de overblijvende delen met schil wordt daarmee ondoenlijk, tenzij iemand alsnog de dunschiller ter hand neemt.

Scholtens ribbels, ergens tussen de 15 en 25 dwarse golfjes in het ringvormige mes, lossen dat probleem zomaar op, meldt de trotse uitvinder. Die houden de aardappel klemvast nadat het mes erin is neergedaald. Draaien en rollen kan niet meer en nabewerken wordt een peuleschil. Dat is een kwestie van aan weerszijden de uitstekende delen wegkappen, al dan niet nadat de aardappel eerst nog wat naar buiten is geduwd.

Een en ander lukt, dankzij de greep van de ribbels, nu zelfs met te kleine of grillig gevormde aardappels. En, noteert Scholten ook nog enthousiast, 'het is gebleken dat met deze maatregel aanzienlijk minder schilafval ontstaat'.

Nu geloven we graag dat in het land der blinden éénoog koning is, maar wie schilt er in 's hemelsnaam op deze manier zijn bintjes?

Hebben, vraagt de uitvinder retorisch terug, wij in de supermarkt wel eens de zakken van Avico en collega's bekeken? De Parijse aardappeltjes? De schijfjes? De frietjes? Krieltjes? Hoe dachten wij dat die daar zo terechtkwamen? Juist: aardappelmachines.

Martin Scholten is een 22-jarige student besturingstechnologie aan de Hogeschool Limburg in Heerlen. Hij had de krant liever niet aan de lijn gehad, want dat geeft maar publiciteit en persoonlijk wil hij voorlopig nog even gewoon leren. 'Dit is meer voor daarna.'

Daarom is hij niet echt mededeelzaam over zijn werk in de aardappeltechnologie, en zelfs over de vraag hoe hij daar zo in terecht is gekomen?

Eerlijke gezegd, zegt de student, gaat het nog verder. Die ribbelstans van hem is welbeschouwd maar een onderdeel voor een machine die piepers superefficiënt schilt en verder bewerkt tot al die dingen die de gehaaste consument in het schap van de supermarkt aantreft. Een cruciaal onderdeel, maar toch: zonder machine is de stans nutteloos.

Welnu, die machine van hem is ook klaar, ontworpen bij Machinefabriek Roerstreek in Roermond. Een octrooi erop is allang netjes aangevraagd. Alleen heeft het Octrooibureau in Rijswijk het betreffende document nog niet uitgegeven. Of we daar niet op zouden kunnen wachten, misschien? We beloven niks.

Martijn van Calmthout

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden