De Revolutie

Ons was een apocalyps beloofd, maar als het toch allemaal ordinair goed blijkt te komen, is het tijd voor nog een hittegolf.

Als de lijsttrekkersdebatten beginnen, weet je dat je zomer voorbij is. En niet alleen je zomer: ook de wereld. De woorden 'crisis' , 'verantwoordelijkheid' en 'noodfonds' zullen vanaf nu weer wekenlang hartstochtelijk worden uitgewoond. Net zolang totdat u met uw potlood bibberend het juiste vakje op het stembiljet inkleurt. Dus gooi geen kolen meer op de barbecue, spaar ze op, u gaat ze nodig hebben, want het is menens en het wordt allemaal nog veel erger en we moeten opletten, anders branden we straks allemaal in de hel. Vraag maar aan Kees van der Staaij.


In blijde afwachting van het einde der tijden zat ik in een shoarmatent een kapsalon te eten en kneep ik geruststellend in mijn winterpens. In tijden van crisis moet je je reserves koesteren. Mocht er onverwachts een hongerwinter aanbreken, dan gaan de afgetrainden er als eerste aan. Geintje van de natuur. Eigen schuld: dan moeten die mensen maar een keer normaal doen en gewoon koolhydraten eten.


Veilig volgevreten en op alles voorbereid zette ik thuis de buis aan. Daarop zag ik de aspirant-leiders van de lage landen. Ze stonden zich opvallend opgewekt te manifesteren. Ze waren allemaal blank, maar toch waren ze allemaal bruiner dan ik. Jolande Sap bleek deze zomer door haar stylingteam te zijn gemilft. 'Gefilmd bedoel je?' Nee gemilft. Zoek maar op en begrijp me niet verkeerd: ze zag er beslist stijlvol uit. De leiders waren allemaal goedgemutst en toonden zich begripvol naar elkaar. De NOS liet hun vakantiefoto's zien. De hobby's van Buma bleken 'lezen, fietsen en schaatsen' te zijn. Hero Brinkman vertelde dat Nelson Mandela zijn grote inspirator is. Hero Brinkman, Nelson Mandela. De leiders zeiden soms ernstige dingen, maar niks klonk onoverkomelijk.


Woest sprong ik op van mijn stoel. Het drong tot me door: het komt dus uiteindelijk allemaal gewoon heel erg ordinair goed met ons. Maar als dat zo is, dan moet die winterpens weg. Dan wil ik nog een hittegolf. En niet zo'n lafhartige eendagsvlieg, nee: gewoon een vulkanische vloedgolf van een maandlang. Dat de lege bierfusten worden aangevuld en de lauwe festivalrosé terug de koeling in gaat. Dat de lelijke caravans die de stad weer binnenrijden er bij de ring worden uitgetrapt. Als het allemaal zo moet, als zelfs een apocalyps te veel is gevraagd, dan wil ik mijn zomer terug. Dan flikker ik mijn televisie het raam uit. De revolutie begint hier.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden