Column

'De renner Armstrong mag heel blijven, maar zijn verhaal mag kapot'

Er is vermoedelijk geen sport die zo veel verhalen als het wielrennen genereert. Maar die verhalen hoeven geen handje te worden geholpen, schrijft Volkskrant-columnist Peter Middendorp.

Lance Armstrong.Beeld epa

Het grote, langverwachte interview dat Oprah Winfrey vanavond met Lance Armstrong houdt, zal donderdagnacht pas worden uitgezonden, maar nu al zouden we heel graag willen weten: krijgen we een volledige bekentenis van alle doping en bedrog, of wordt het een halfbakken verhaal, vooral bedoeld om commerciële belangen te beschermen?

Ter voorbereiding op het grote gebeuren kon je de afgelopen dagen veel verhalen in de kranten lezen. Het meest opmerkelijke daartussen werd geschreven door columnist en schrijver Bert Wagendorp, en is afgelopen zaterdag in de Volkskrant-bijlage Vonk gepubliceerd.

Ik zal het maar eerlijk zeggen: niet eerder was ik het met een artikel zo eens en oneens tegelijk; zo rakelings eens, moet ik misschien zeggen.

Het verhaal leest als een verdediging van de sport, het wielrennen, en alles wat daar van oudsher aan schimmigheid en duisterheid bij hoort. En ook als een warm pleidooi voor het wielrennen als theater, als onuitputtelijke bron van verhalen - alles waarmee de 'spelende mens' zich tegen de saaiheid probeert te verdedigen.

Wielrennen, schrijf Wagendorp, is als het leven zelf: 'Het leven is niet eerlijk, het wielrennen evenmin.'

Zelf zie ik sport liever als een model van het leven, een weekendversie van de werkelijkheid, waarop we nu juist wel enige greep kunnen uitoefenen. Van het gewone leven, met zijn onrechtvaardigheden en zijn hatelijke gebrek aan logica, hebben we doordeweeks al voldoende geconsumeerd, en soms zelfs precies genoeg.

Ik ben het ook helemaal met Wagendorp eens: er is vermoedelijk geen sport die zo veel verhalen als het wielrennen genereert. Maar die verhalen hoeven geen handje te worden geholpen. Ze hoeven niet te worden bedacht door managers, en vervolgens door renners te worden nagespeeld, want daar wordt het verhaal bedrog.

De verhalen ontstaan vanzelf, op de obstakels die door de renners onderweg bedwongen moeten worden, de problemen die ze ondervinden, de tegenslagen. Het is een klein maar belangrijk verschil: we genieten niet van de verhalen omdat alles anders is dan het lijkt, maar omdat alles anders gaat dan we hadden gedacht.

In het weekblad De Groene Amsterdammer verdeelde schrijver Hassan Bahara enkele maanden geleden wielerjournalisten en wielervolgers in generaties: iedere nieuwe generatie is weer strenger dan de vorige, en heeft weer minder begrip voor de machinaties achter de schermen. Het lijkt een beetje op wat Wagendorp schrijft: 'De moraal is sneller veranderd dan de sport.'

Voor renners moet het inderdaad vervelend zijn dat de moraal tijdens het fietsen veranderde. Jarenlang deden ze iets wat iedereen deed en iedereen normaal vond. Met terugwerkende kracht is alles ineens slecht en duister bedrog.

De renner Armstrong mag wat mij betreft dan ook wel heel blijven, maar zijn verhaal mag kapot, onttakeld tot er niets van over is, al was het maar om de echte verhalen in de toekomst weer een kans te kunnen geven. De eerste vraag die ik zou stellen als ik Oprah was, luidt: 'Die kanker, Lance, is die ook verzonnen? Hoort die ook bij het verhaal?'

Peter Middendorp is columnist van de Volkskrant.

 
De eerste vraag die ik zou stellen, luidt: 'Die kanker, Lance, is die ook verzonnen?
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden