Opinie

'De PVV wil korten op de hulp, maar haar kiezers geven gul'

Tijdens een rondgang met de collectebus ontdekte columniste Ferdows Kazemi dat PVV-kiezers maar al te graag aan ontwikkelingshulp willen bijdragen.

© Ruud van der Lubben/ Amnesty International

Afgelopen week liep ik collecte voor Amnesty International. Gezien de crisis en de anti- ontwikkelingshulpgeluiden had ik geen hoge verwachtingen. Vooral omdat ik woon in een wijk waarin volgens de statistieken de meeste PVV-stemmers van de stad wonen. En mijn buitenlands uiterlijk zou bepaald niet uitnodigend zijn voor mensen die op die partij stemmen. Ik had me voorbereid op vele negatieve reacties en het dragen van een magere collectebus. Maar het tegendeel was waar.

Op een boze enkeling na - die de deur bijna in mijn gezicht dichtsloeg - was de rest heel enthousiast en erg gul. Sommige mensen hadden er zelfs geld voor klaargelegd, omdat ze wisten dat het de collecteweek van Amnesty was. Ook van andere collectanten ontving ik positieve berichten. Het was hartverwarmend tijdens de koude avonden toen we langs de deuren gingen.

Nederland heeft haar waarden lang niet verloren. De PVV mag zich hard verzetten tegen ontwikkelingshulp, maar haar stemmers blijven gul geven, ook tijdens de crisis. Goed om te weten dat ook schendingen van sociale en economische rechten onder Amnesty's mandaat vallen. Waar mensen honger lijden, daar voelt Amnesty zich verantwoordelijk. Waar kinderen niet onderwezen kunnen worden wegens gebrek aan geld, daar komt Amnesty voor hen op. Waar het huiselijke geweld voorkomt, daar voert Amnesty actie.

Zweepslagen
Vrijheid is het basisprincipe waarop Amnesty ooit gebouwd is en waarvoor zij opgericht is. Later kwam zij erachter dat vrijheid onlosmakelijk verbonden is met sociaal- economische omstandigheden in een land. Voor wie de grootste zorg het voeden van monden is, kan de veelbesproken vrijheid niet meer dan een westerse decadentie zijn. Eerst brood op tafel en een dak boven het hoofd, dan praten we verder. Zelfs dat is niet voldoende om over abstracte termen te praten. Wie geen onderwijs gekend heeft, heeft geen weet van abstracties. De pijn van uitbuitingen, zweepslagen en martelingen kunnen hem tot opstand brengen, maar dat betekent nog niet dat hij weet wat vrijheid inhoudt. Om dat te weten te komen is er een redelijk welvaartsniveau met goed onderwijs nodig.

Willen we ooit een wereld waar vrijheid een vanzelfsprekend gegeven is, dan moeten we met z'n allen blijven geven om de welvaart van arme landen te stimuleren. Is het lage welvaartsniveau niet in alle landen de oorzaak van ondemocratische systemen, dan moeten we hun regeringen niet steunen. Slechts wanneer we onze economische belangen opofferen voor het creëren van vrijheid in de hele wereld dan zijn we geloofwaardig. In Saoedi-Arabië worden de mensenrechten in het algemeen en de rechten van vrouwen in het bijzonder net zo hard geschonden als in Iran. Het ene land wordt vierkant gesteund door ons en in het andere land komt de bevolking steeds dichter bij de armoedegrens door de westerse economische sancties.

Ik ben gelukkig dat het Nederlandse volk trouw blijft aan haar waarden met betrekking tot andermans lot. Nu nog een deel van haar vertegenwoordigers.

Ferdows Kazemi is een in Iran geboren publiciste.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden