De PvdD is niet terug te duwen

Nederland is het enige land ter wereld met een Partij voor de Dieren in het parlement. De voorzitter van het Europees Parlement wist dat niet toen hij deze week op bezoek was in Den Haag en kwam even kennismaken....

Toen ex-lijstduwer Maarten ‘t Hart op paasochtend bekendmaakte samen met Rudy Kousbroek te willen optrekken tegen mijn rol in de Partij voor de Dieren (PvdD), leek dat aanvankelijk weinig mensen te boeien. Volgens ’t Hart zou de kerk waarvan ik lid ben er ‘lugubere opvattingen’ op nahouden (Binnenland, 11 april) en zou ik het eten van vlees ‘zondig’ vinden.

Vervolgens publiceert ’t Harts medekruisvaarder Rudy Kousbroek een stuk in de Volkskrant (Forum, 12 april) waarin hij er gemakshalve van uitgaat dat de Adventkerk abortus categorisch afwijst, wat naar zijn vrees implicaties zou hebben voor het stemgedrag van de Partij voor de Dieren.

Ik kan hem geruststellen, de Adventkerk kent dergelijke afwijzingen niet, en de PvdD als seculiere partij die scheiding van kerk en staat voorstaat nog veel minder. Ook de veronderstelling dat ik ‘zieleheil’ meer prioriteit zou willen geven dan rechten van dieren, kan alleen door fantasie zijn ingegeven.

Mogelijk is Kousbroek in de war met een andere kerk waartoe tientallen Kamerleden behoren en waarvan de leider (tevens staatshoofd) heeft gezegd: ‘Rooms-katholieke politici moeten zich houden aan kerkelijke moraal. Het is ze verboden mee te werken aan de legalisering van abortus, euthanasie en homohuwelijken.’

Dat heeft nauwelijks de krant gehaald, zoals nooit eerder individuele politici werden afgerekend op standpunten van de kerk waarvan ze lid zijn, bijvoorbeeld over condoomgebruik. De selectieve fascinatie van veel media voor de religieuze privéopvattingen van slechts één volksvertegenwoordiger moet een andere oorzaak hebben dan die opvattingen zelf.

Mogelijk is het een knagend geweten, veroorzaakt door de opmars van een emancipatiebeweging voor de rechten van het dier die te stoppen is met kwalificaties als ‘ze lijden aan een moreel superioriteitsgevoel’ of ‘het is een vorm van decadentie’.

Alleen persoonlijke misstappen van sleutelfiguren in nen de emancipatiebeweging zouden het ondersteunend bewijs kunnen leveren van het niet deugen van de beweging. Dát zou het knagen doen stoppen, daar is het zoeken naar. Als prominente ex-lijstduwers bereid zijn zich daarbij op te stellen als terugduwers, is dat kennelijk mooi meegenomen. Hoewel niet voor de dieren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden