De president

IRAK heeft een nieuwe premier en een nieuwe president...

Zijn Iyad Allawi en Sheikh Ghazi al-Yawer in staat om Irak te redden? Nee, helemaal niet.

Zullen de Irakezen hen accepteren?

Voorlopig telt de mening van de Irakese bevolking niet mee. Zij wonen buiten de groene Amerikaanse veiligheidszone in Bagdad.

Zijn de heren in staat om verandering te brengen?

Ze zijn een verlengstuk van de Amerikaanse macht. Als het Amerikaanse leger de veiligheid niet kan garanderen, kunnen zij het al helemaal niet. Maar waarom voel ik dan toch vrede in mijn hart?

Het nieuwe Irakese bestuur heeft een mooie symbolische macht. Het is een nieuw begin van een onvermijdelijke fase. Het is een poging om orde te scheppen in de chaos in Irak.

Iyad Allawi en Sheikh Ghazi al-Yawer zijn de marionetten van Amerika, maar voor de stabiliteit van Irak zijn deze marionetten nodig.

'Toch heb ik respect voor deze heren', heb ik vannacht tegen de spiegel gezegd. Ze spelen met de dood om leven te cren. De marionetten zijn soms noodzakelijk, ook dat heb ik vannacht ontdekt.

Er is iets wezenlijks veranderd in Irak, dit Amerika is niet het Amerika meer dat ooit met honderden oorlogsvliegtuigen Bagdad binnenviel (de bevrijder).

Dit Amerika is niet het Amerika meer dat ooit een model-democratie in Irak wilde stichten (de bezetter).

Dit Amerika is wel het Amerika dat de oorlog in Irak verloren heeft en veel misdaden heeft begaan (Abu Ghraib bijvoorbeeld).

Nu hebben we met een Amerika te maken die erachter is gekomen dat ze het niet meer alleen kunnen, dat ze niet alles met arrogantie en geweld kunnen bereiken. En de Verenigde Naties heeft wederom de rol van politieagent om alles in de gaten te houden.

De chaos heeft zijn top bereikt. Er is geen andere exit. Wie van Irak houdt, moet Iyad Allawi en Sheikh Ghazi al-Yawer steunen. De nieuwe premier en de nieuwe president zijn als het ware twee cellen waar de rest van de stabiliteit om heen moet komen.

Of we het willen of niet, de geschiedenis heeft ons tot dit punt gebracht: wie dit kabinet ondermijnt, is een vijand. Wie tegen deze regering vecht, vecht niet meer tegen Amerika, maar tegen Irak en de Irakezen.

De huidige geschiedenis van Irak is door de dictatoren geschreven. Het land heeft op dit moment geen democratie nodig, maar water, brood, werk en veiligheid. Nu kan alleen een ongenadige dictator de stabiliteit aan Irak teruggeven. Helaas moet Amerika blijven.

De Amerikanen moeten alles op alles zetten om Iyad Allawi en Sheikh Ghazi al-Yawer te beschermen. Als zij vallen, vallen we allemaal.

De gewapende strijders zullen niet stoppen met hun geweld. Maar ze moeten beseffen dat autobommen hun tijd gehad hebben en dat het geweld geen effect meer zal hebben. Met bommen kun je geen extra chaos meer cren.

Toch zullen ze alles doen om de premier en de president te elimineren. Dat is iets wat niet mag gebeuren. Maar het is onvermijdelijk. Amerika moet een paar reserve-premiers en een paar reserve-presidenten achter de hand hebben om hun plek in te vullen als hen iets overkomt.

Met mijn pen steun ik Iyad Allawi en Sheikh Ghazi al-Yawer in dit hoekje van de Volkskrant. Wat zij gaan doen lijkt op een oud Arabisch verhaal, iets in de trant van de heilige teksten. Ik hoop dat ze vrede mee zullen brengen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden