De premier

’s Nachts werd ik wakker, klaarwakker. Mijn hart klopte hard en mijn voorhoofd en handen waren bezweet. Hoe kwam dat, was er iets gebeurd?...

De afgelopen maanden heb ik harder dan normaal gewerkt, misschien kwam het daardoor. Maar ik had er niet eerder last van gehad, ik voelde me juist goed. Waarom nu die onverwachte hartkloppingen in mijn slaap?

Waarschijnlijk was ik in mijn hoofd bezig met iets waar ik nu even geen ruimte voor had.

Liggend in bed, dacht ik na en opeens wist ik het: Cohen.

Die avond had ik naar het eerste lijsttrekkersdebat gekeken waar Cohen onder enorme druk had gestaan, waar hij had gestotterd en waar de aanhangers van de andere partijen hardop lachten als hij sommige cijfers niet uit het hoofd kende.

Ik ken Cohen al 20 jaar. Toen hij staatssecretaris van Justitie werd en het dossier immigratie in zijn portefeuille kreeg, ontmoetten we elkaar voor het eerst. Hij nodigde me uit voor een diner in Amsterdam.

In die tijd hadden we allebei nog een zwarte snor, alleen heeft Cohen hem nooit laten staan. We praatten over de stroom asielzoekers, de vluchtelingen die met hun kinderen soms tien of twaalf jaar lang gevangen zaten in de overvolle kampen en over de hongerstakers. Het gesprek verliep goed, plots begon hij te stotteren, even kwam hij niet uit zijn woorden.

Volgens mij was ik de eerste persoon die erachter kwam dat hij dat deed. Later hebben we elkaar vaker op verschillende gelegenheden gezien. Als hij ergens door wordt geraakt, komen de woorden even niet en dat maakt hem innemend en sympathiek.

Maar tijdens de harde lijsttrekkersdebatten moet je laten zien dat niets je raken kan. Je moet ter plekke met bedachte cijfers komen, trucjes bedenken, mensen aan het lachen krijgen, en met van tevoren bedachte ‘tactieken’ de media weten te bespelen. Je moet aanvallen, zodat de anderen je niet in een verdomd defensief hoekje kunnen zetten.

Balkenende is goed voorbereid op zulke debatten, in de afgelopen jaren heeft hij een dikke huid gekregen, niets kan hem raken.

Balkenende is verslaafd geraakt aan het zitten in het torentje, hij probeert zich via een achterraam weer naar binnen te wurmen.

Bang en conservatief zijn we als we hem voor de vierde keer als premier kiezen.

Ik heb respect voor Mark Rutte, hij mag alle debatten winnen, maar hij kan de premier van heel Nederland niet zijn. Hij is terecht de vertegenwoordiger van bedrijfseigenaren, bankdirecteuren, beurshandelaren, aandeelhouders en de zelfstandige ondernemers. De meeste van hen zijn getalenteerde individuen die hard gewerkt hebben in hun leven. Het is hun recht om een deel van de macht op te eisen.

Graag zie ik Mark Rutte als vicepremier in het volgende kabinet om de rechten van de liberalen te waarborgen, maar hij beschikt niet over de nodige nationale gevoeligheid om de rest van het land te kunnen dienen.

Cohen mag vele getallen niet ter plekke paraat hebben, hij mag zijn hoofd op zijn borst laten zakken tijdens de debatten en soms haperen, maar hij heeft de eigenschappen om een historische minister-president voor alle Nederlanders te worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden