De positiviteitsshow op Vluchtelingendag

Nieuwsuur berichtte op Vluchtelingendag zondagavond uit Zuid-Italië. Gelokt door een droom, nu slapen op stukken karton.

Vluchtelingen gaan rennend de grens over tussen Kroatië en Hongarije. Beeld AP
Vluchtelingen gaan rennend de grens over tussen Kroatië en Hongarije.Beeld AP

Een voordeel aan zorgelijke tijden is dat de markt voor positiviteitsdenken lekker aantrekt. Gistermiddag, op een sportschooltijdstip, zond de NTR daarom Hoe word ik een zorgeloos mens? uit, van de BBC. Presentator Michael Mosley, gediplomeerd somberman, wilde gelukkiger worden. Nou, dat wilde ik ook wel. Van het idee werd ik al bijna vrolijk. De uitwerking was lang zo educatief niet: na een karaokesessie (huh?) en een aantal weken mindfulnesstraining slaagde Mosley er inderdaad beter in zich in de positiviteitscomputertest meer op de lachende gezichtjes te concentreren. Opgewektheid bleek trainbaar. Het is never too late to change your mind.

Het is vast toeval, maar die positiviteitsshow werd uitgezonden op Wereldvluchtelingendag, de dag dat de UNHCR bekendmaakte dat 65 miljoen mensen op de vlucht zijn. 1 op de 113 wereldbewoners. Een record. Nieuwsuur berichtte zondagavond al vanuit Zuid-Italië. Jan Eikelenboom en Rop Zoutberg bezochten een tentenkamp voor gestrande vluchtelingen. Naar Europa gelokt door de wensdroom dat daar alles goed zou komen, sliepen ze nu in tenten, of op stukken karton. Een van hen wilde wel spreken, maar niet in beeld. 'Omdat ik smerig ben.'

Een paar kilometer verderop zaten de oude mummelmannetjes van het dorp op het plein fotogeniek te wezen. Wat ze van de vluchtelingen vonden? Dronkenlappen, zei de een. En een ander: 'Het zijn beestjes.'

Je zou je voor minder inschrijven voor die mindfulness van Mosley.

Maandagavond werden de problemen van nu in historisch perspectief geplaatst in Asielzoekmachine Europa van de EO. Zo bleken Nederlanders ook in de jaren tachtig en negentig al niet enorm gastvrij. De crisis van nu is echter zo acuut en zo omvangrijk dat de politiek niet eens toekomt aan oplossingen. In de tussentijd wordt de problematiek dan maar geherdefinieerd, door bijvoorbeeld het Vluchtelingenverdrag in vraag te stellen. Asielzoekmachine Europa toonde scherp hoezeer politici zich geen raad weten (Rutte: 'Mijn advies aan iedereen zou zijn: blijf thuis') en hoe ze zo vrij spel laten aan angst en achterdocht, zoals bij die mevrouw in Oranje, die haar toekomstige Syrische buren 'rotzooi' noemde. Rotzooi? 'Nou, wa zijn het dan? Wa zijn het dan?'

'Ongedierte!' riep iemand.

Vanavond op de Duitse zender Arte: het bewijs dat het helemaal geen Vluchtelingendag hoeft te zijn om een thema-avond aan het onderwerp te wijden. 20.15 uur, in een uithoek van uw tv: Nirgendwo, in Frankreich. Een halfuur lang beelden van de intussen ontmantelde Jungle van Calais. Flesjes. Bemodderde knuffels. Een dode rat, verpakkingen, aangekoekte pannen, plastic zakjes, kale struiken, lappen, doeken, houten vlonders, buggies schots en scheef in de modder, colablikjes, een lekke bal, ranzige neplederen fauteuils, een kinderlaars op zijn kop in een struik. De documentaire eindigt met het beeld van een meisje. Roze trui, rode broek. Haar bruine sneeuwlaarsjes staan tot de enkels in een plas geplant. Het meisje kijkt besluiteloos om zich heen, als iemand die geen idee heeft waar-ie naar toe moet.

V's televisierecensententeam bestaat uit Julien Althuisius, Hanna Bervoets, Gidi Heesakkers, Haro Kraak en, deze week, Frank Heinen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden