De Pool wil dansen en schransen

Elke zaterdagavond organiseren directeur Peter Ruigrok van uitzendbureau Ruigrok 'Uw uitzendbureau voor goedkope werkkrachten' en eigenaar Dirk van Damme van hotel-motel-partycentrum De Nachtegaal een disco-avond voor hun Poolse werknemers....

Weekeinde in Lisse. In het restaurantgedeelte van De Nachtegaal zaten stelletjes zwijgend achter grote borden eten aan houten tafels. Kaarsje op tafel. Een zanger begeleidde zichzelf met een keyboard. 'Mensen, de karaoke-machine gaat over tien minuten aan.'

Een man met een baard kwam een hand geven. Hij stelde zichzelf voor als 'manager F en B', ging zitten en zei: 'U ziet het, het is weer zaterdag.'

De Poolse disco begon pas over een paar uur. Tot die tijd moesten we hier wachten. Hij vertelde over de Polen. 'Dat is een volk dat zich te pletter werkt. Wilt u koffie?' Hij ging koffie halen.

'Heb ik al gezegd dat het harde werkers zijn? Er zitten er driehonderd in het motelgedeelte. Dat gaat keurig. We hebben gezegd: 'Jullie moeten niet door het restaurant lopen, want dat heeft wat meer cachet.' Een Pool luistert; die loopt dan niet door het restaurant. De baas heeft gezegd: 'Ze werken zo hard, op zaterdagavond krijgen ze disco van mij. Met drank tegen gereduceerd tarief.' Dat doet-ie uit pure goeiigheid.'

Volgens de F en B-manager keken de Polen op zaterdagavond eerst naar de Poolse televisie en als dat klaar was, gingen ze naar de disco. Hij keek op zijn horloge. 'Nog twee uur.'

De directeur van De Nachtegaal meldde zich. Hij had een bruine kop met stekelhaar en droeg een glimmende paarse stropdas op een witte blouse en daarover een gewatteerde jas. Hij heette Dick van Damme (59) en zat al zijn hele leven in de handel. Winkels op campings exploiteren, horeca, het verhuren van Miele-wasmachines aan studentenhuizen, dat soort dingen. Een paar jaar geleden kocht hij De Nachtegaal om er Polen in te huisvesten. 'En toen hebben we er maar wat leven in geblazen. U ziet het.'

We keken naar de zanger achter zijn keyboard. 'Wat willen de mensen hier?', vroeg Van Damme zich af. Hij gaf zelf het antwoord. 'Dansen. En schransen! Ze willen een bord vol en dat maken ze leeg. Drie gangen voor 25 euro, dus eigenlijk is het toetje gratis. Op zaterdagavond is het hier 'dansen en schransen'. En u ziet het: groot succes.'

Het was inderdaad een groot succes.

Van Damme gaf een rondleiding door het comp lex. Naast het schransen en dansen waren er een stijldansavond, een bruiloft en een buffet voor tweehonderd mensen aan de gang. In een van de gangen stonden zitjes. Van Damme ging in een stoel liggen en stak een sigaret op. Caballero filter. 'Het is hier keurig', zei hij. 'Het ministerie van VROM heeft van ons een voorbeeld gemaakt vanwege de huisvesting van onze werkers.' Jammer dat de media zoiets niet oppikken. Het imago van de Polen stoorde hem. 'Ik zeg: De Pool is een harde werker.

De Pool is nooit ziek.

De Pool spaart zich kapot.

De Pool leeft sober.

De Pool heeft thuis een eigen huis, familie en een auto.

En volgens mij heeft de Pool wel twintig rooien spaargeld.

Jullie zeggen: De Pool drinkt veel. Maar mag-ie misschien? Hij werkt de hele week. Uit waardering zijn we op zaterdagavond begonnen met de disco. Juist omdat ze de hele week aan het werk zijn. Van onze Polen is er nog nooit eentje bij oom agent geweest.'

De disco heette Club Nils en lag in een kelder. Bij de deur stond een grote neger, die Alfredo heette. Van Damme: 'Een heel normale man, die gewoon een gezin heeft.'

Van Damme liet ons vier computers zien. 'Ons internetcentrum. Hier kan de Pool de godganse dag internetten met moeder de vrouw. Gratis.' Even verderop hingen telefoons. 'Kunnen ze mee bellen. Tegen gereduceerd tarief.' De disco, een rechthoekige ruimte, met een verhoging voor de Poolse dj en achterin een paal om mee te paaldansen, liep langzaam vol. Polen had die avond met voetballen België verslagen en dus waren de Polen extra enthousiast. Ze renden rond met een Poolse vlag en dansten extra wild.

'Zoals ze dansen, werken ze ook', zei Van Damme. 'Keihard.' Een grote man met een bril kwam bier brengen. Het was Peter Ruigrok, directeur van Ruigrok Uitzendbureau. Hij zat in de bloemenhandel en reed regelmatig naar Polen om er werkers te halen voor het snijden en verven van bloemen. 'De buren vroegen of ik er voor hen ook wat mee kon nemen. Dirk van den Broek kon er ook wel wat gebruiken voor in het magazijn. En zo is het begonnen. Ze noemen mij hier 'de moderne slavenhandelaar' en dat is ook een beetje zo. Alleen schrijf er dan ook bij dat ik zo aardig ben.' Vooral over Poolse vrouwen was hij enthousiast.

'Ik selecteer op twee dingen: lange benen en grote borsten.'

Van Damme: 'Nette mensen, die zoeken we.' Ruigrok: 'Ja, nette mensen met grote borsten en lange benen.' Er passeerde een wat dikkere Poolse vrouw.

'Af en toe glipt er weleens eentje door de selectiecriteria', zei Ruigrok.

Van Damme begon op te sommen wat ze allemaal voor hun Polen deden.

'We halen ze uit Polen. Gratis. Met Kerstmis komt de familie. Gratis. Ze krijgen een brunch. Gratis. Pasen: hetzelfde verhaal. Met Oud en Nieuw is er feest. Gratis. Heb ik al verteld dat ze hier in het hotel Poolse televisie kunnen kijken? Polen 1, Polen 2 en Polen 3, meneer.'

Ruigrok: 'Eigenlijk vertroetelen we ze een beetje...'

Van Damme: 'Te veel eigenlijk.'

Volgens Ruigrok had de gemiddelde Pool twee hobby's: voetbal en vrouwen. Hij sprak van 'een gezonde situatie', maar vond de gemiddelde Poolse vrouw slimmer dan de gemiddelde Poolse man. 'Omdat ze een Nederlandse man wil. Zelf heb ik er ook een thuis. Mari, die is 21. Als je jong kunt krijgen, waarom zou je dan oud zoeken? Mijn voorkeur gaat uit naar bijdehand 'lekker babbelen' lief en lange benen.'

Er passeerde een meisje met zwarte krullen.

'Aah, ken je deze al?', vroeg Ruigrok. 'Dat is Danka, dat is mijn derde tweede vriendin. Ze is nu bij me weg, maar ze wil graag eerste worden. Of niet Danka?'

Danka lachte.

Ruigrok herhaalde de vraag.

Danka knikte. Ruigrok: 'Maar dat wordt moeilijk, want degene die nu thuis zit, houdt ook heel veel van mij. Ik heb er ook wel eens drie gehad. Ja, ja.. het is hier net Relatieplanet-punt-nl.' Dan na een korte stilte: 'Ik kan eigenlijk heel slecht tegen alleen zijn.' Van Damme nam een slok van zijn cola en zei: 'Ik bemoei me niet met meneer z'n privé.'

Ruigrok pakte Danka vast. 'T wee van de drie Aldi's verkopen bloemen die zij gemaakt hebben. Binnenkort gaan we bloemen verven, hè Danka? Ook al ben ik dan een slavendrijver, ik ben wel een aardige slavendrijver. Of niet Danka? Ben ik een aardige slavendrijver? Ja, hè? Kijk, ze knikt.'

Van Damme vond de Polen een betrouwbaar volk. 'Natuurlijk kun je hier je jas ophangen. Daar gebeurt niets mee. Leg je portemonnee hier maar neer. Die ligt er straks nog gewoon. De Pool werkt liever.'

Hij had een A4'tje met regels gemaakt, waaraan de Polen zich moesten houden. 'Welke regels? Gewone regels, die thuis bij moeder de vrouw ook gelden. Heel duidelijk allemaal.'

Hij sprak geen Pools. 'Maar ik zit wel op cursus.'

'Ik niet', zei Ruigrok. 'Ze begrijpen me prima.' Hij sprak een Poolse jongen met een kaal hoofd toe. 'Hier Roman... cola! Lekker cola. Cola is good for potentie!' 'Zeg dat nou niet', zei Van Damme. 'Dan zijn we straks door de cola heen.' Ruigrok trok aan zijn stropdas.

'Kijk, Roman... Strop-das! Mooi, hè? Moet je ook dragen... Stropdas! We hebben ook een eigen voetbalteam.'

Van Damme: 'Ook weer gratis, natuurlijk.'

Ruigrok: 'Roman... Waarom doe jij niet mee met voetballen? Lekker voetballen? Ajax, Feyenoord...' Waar ze elkaar van kenden? Het grapje 'uit de gevangenis' bleek een kern van waarheid te bevatten.

Ruigrok: 'Zo, jij hebt je huiswerk goed gedaan.'

Van Damme: 'We kennen elkaar van de FIOD. Hij moest even weg en toen ben ik op zijn stoel gaan zitten. Toen hij terugkwam, ben ik op de stoel naast hem gaan zitten, want je laat zo'n bedrijf natuurlijk niet kapot maken. Het is wel zo dat we niet in dezelfde ruimte zitten. Ik hoef niet de hele dag tegen die kop aan te kijken.' Van de gemeente hadden ze alleen maar last. Ruigrok noemde gemeenteambtenaren consequent 'links tuig, op een verdwaalde goeie na' en begon aan een lange opsomming van problemen die de gemeente creëerde. 'Dwarsbomen en mooie bedrijven kapot maken.'

Van Damme had wel een voorbeeldje. 'Moesten we ons op maandagmorgen bij het gemeentehuis melden. Zegt zo'n huis-tuin-enkeuken-gezichtje dat we terug naar school moesten. We moesten ons diploma sociale hygiëne halen. Anders moest de disco een gratis extraatje voor onze Polen dicht. We hadden hier dertig mensen met sociale hygiëne rondlopen... Maar meneer Ruigrok en ik zijn teruggegaan naar school, hoor. Tuurlijk.'

'Weet je wat ik nu weer gehoord heb?', zei Ruigrok. 'De omwonenden hebben er last van dat onze mensen al om half zes naar het werk gaan. Het is toch te gek voor woorden dat ze werkende mensen met dit soort dingen lastigvallen.'

Van Damme ging. Ruigrok bleef. En hij was niet van plan om alcohol te drinken. 'Je moet toch nuchter blijven, voor als er wat gebeurt. Laatst vloog er een huisje in brand. Dan moet je toch de brandweer bellen.' Van Damme draaide zich om.

'De verzekering betaalt.' Het werd die avond nog een groot feest.

'Kijk, nu doen ze treintje', zei Ruigrok toen de Polen de polonaise inzetten. Toen de polonaise Ruigrok passeerde, staken veel Polen hun duim omhoog.

'Niet slecht hè, voor een misdadiger', zei Ruigrok.

Kwart voor twee gingen de lichten aan. Fernando veegde de Polen binnen vijf minuten naar buiten. We namen afscheid van Ruigrok. Hij zei: 'Ik blijf nog even hangen. Er wil er eentje naar huis gebracht worden, geloof ik. Af en toe denk ik echt: ik ben veel te lief.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden