Column

De plas-Chinees overspoelt ons land

Er stond iemand voor het raam: met een handbeweging hengelde hij zijn garnaal op het droge.

Een wachtrij voor het Van Gogh Museum aan het Museumplein. Beeld anp

Door de onvoorziene stijging in de woningmarkt is mijn leefniveau drie niveaus gekelderd. Ik zit aan de grond.

Even uitleggen: met het vooruitzicht van een te verbouwen appartement moest de oude bovenwoning in de verkoop. Omdat zoiets midden in de crisis zomaar een jaar of wel langer kon duren (met ongewisse afloop), vergde het beschieten van de Fundamarkt niets minder dan pure oorlogsstrategie. Acht maanden geleden losten we ons schot. Een week later was het huis verkocht. Help.

Omdat de bouwmaffia het appartement nog altijd niet heeft opgeleverd, verblijf ik tijdelijk in een kelderwoning, een souterrain met getraliede ramen op een druk kruispunt vol auto's en stoplichten. Laag bij de gronds, de natuurlijke biotoop van de rioolrat. Er ging een wereld voor me open.

De tralieramen bieden ruim zicht op passerende onderbenen, kinderwagens en wieldoppen van auto's. Zilvervisjes zijn mijn nieuwe celgenoten, de donkerder papiervisjes ruimen vrijwillig de stapel oude kranten op. Toen ik onlangs door de tralies naar de vrijheid staarde, keek ik recht in het kruis van een mannetjeshond die net een achterpoot optilde om mijn ruit te wassen.

Dit weekend gebeurde iets nieuws. Er stond iemand voor het raam. Omhoog kijkend, langs zijn benen, kon je zijn gezicht duidelijk zien: een Chinees.

Hij trok zijn gulp open en hengelde met één handbeweging zijn garnaal op het droge. De King Prawn spartelde en spuugde in kromme straal zijn gele gal tegen de gevel naast mijn raam.

Geen grappen nu over nummertje 39 met rijst; ik vertoef dan wel laag-bij-de-gronds, de kunst blijft het niveau van de Gordon in jezelf te ontstijgen.

De schok was nog niet gedempt toen de spuitgast zijn vuurtje had uitgeblust. Terwijl het geval nog nadruppelde, greep hij zijn handschoen en stelpte zijn plas. Daarna trok hij zijn handschoen weer aan en vervolgde zijn weg, zijn onopgemerkte toeschouwer in verbijstering achterlatend.

Ik zou dit particuliere leed niet hebben geopenbaard, wanneer ik er geen maatschappelijke ontwikkeling in zag. De plas-Chinees rukt op, hij overspoelt ons land.

Dat weet ik door tekenaar Siegfried Woldhek, die het me eens had verteld. Enkele maanden geleden twitterde hij: 'Zondagochtend in Giethoorn. Loopt zojuist een Chinese toerist de brug over en pist doodgemoedereerd tegen de gevel van mijn huis.'

Sinds zijn woonplaats door toedoen van 'NBTC Holland Marketing' in een Chinese Lonely Planet is beland, heeft Woldhek gegeten en gedronken met de Chinees. Op een jubelsite van ABN AMRO ('Grenzeloos ondernemen') reageerde hij: 'De Chinezen lopen door de tuinen rondom de huizen, kijken door de ramen, fotograferen de bewoners in hun tuin, springen voor een selfie tussen de planten of plassen tegen de gevel.'

Ik heb niets tegen Chinezen, en Woldhek vast ook niet. Maar de mijne heb ik niet de hand geschud.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.