De pareltjes op Best Kept Secret

Onvervalste rootsrock, slaapwandelende dreampop en plat-Engelse scheldpartijen. Recensenten Pablo Cabenda, Just Fontein, Robert van Gijssel, Gijsbert Kamer en Menno Pot selecteerden vast de bands om reikhalzend naar uit te kijken. Abonneer je op de BKS-tiplijst op Spotify.

Dansen tijdens DJ-Set Nevermind the British, Best Kept secret festival 2015, Hilvarenbeek, beekse bergen. Beeld Io Cooman

Beach House, vrijdag 21.45- 22.45 uur, Two (podium)

Victoria Legrand en Alex Scally maken muziek voor die periode tussen slapen en waken in. Als de werkelijkheid nog aangenaam onscherp is en je aan je eigen bestaan twijfelt. Dromerig is een understatement. Het popduo uit Baltimore bestaat al sinds 2004, maar beleefde in 2010 een doorbraak met het album Teen Dream. De productiviteit ligt, in tegenstelling tot het altijd slaapwandelende tempo van Legrands en Scally's muziek, bijzonder hoog. Vorig jaar brachten ze maar liefst twee albums uit. Legrand galmt daarop hemelwaarts, terwijl de bedwelmende gitaar en toetsen van Scally haar ondersteunen. Hopelijk blijft al dat delicaats overeind op een festival.

Oneohtrix Point Never, zondag, 00.00-01.00 uur, Five (podium)

Een jaar of zes geleden stond de Amerikaan Daniel Lopatin alias Oneohtrix Point Never al eens in het Utrechtse theater Kikker, met niemand minder dan de nog volslagen onbekende Toro Y Moi. Samen stemden ze geluidsgolven af op een denkbeeldige, kosmische radiozender. Lopatin mixte vogelgekwetter en wind door bossen met bliepjes uit een onmetelijk universum. Heel in de verte kwam soms ineens een vage discobeat aanzeilen. Vreemd en onaards mooi. Experimenteren doet Lopatin nog altijd en de natuur blijft een bron van inspiratie, ook op zijn laatste plaat Garden of Delete. Lopatin laat weerbarstige elektronische herrie soms wondermooi samenvallen met jazz en pop, en dat moet live toch ook iets gaafs opleveren.

Oneohtrix Point Never

Beck, vrijdag, 22.45-0.00 uur, One (podium)

Een nieuwe single, Wow, is al uit en een album onderweg. Als die single een voorbode is, wordt de nieuwe plaat van de Amerikaanse singer-songwriter en multi-instrumentalist weer een feest-Beck. Dit in tegenstelling tot het weliswaar prachtige maar ook in zichzelf gekeerde vorige album Morning Phase. Wow heeft een luie hiphopbeat uit een vintage drumcomputer en een nana-koortje dat lekker blijft zeuren in je hersenpan. Beck is vermaard om zijn spectaculair aangeklede concerten en mogelijk verrast hij met live vertolkt nieuw materiaal. Hierdoor is zijn optreden, headliner op vrijdag, iets om reikhalzend naar uit te kijken.

Indie Karaoke

Nieuw op BKS is dit jaar de Indie Karaoke. Bezoekers is op sociale media gevraagd naar hun favoriete indie-gitaarliedjes. Het wordt zondagmiddag tussen 12.45 en 13.45 uur uitgevoerd op Stage 5. Een speciale supergroep met leden uit Blaudzun, Drive Like Maria en De Staat zal de liedjes van o.a. Arctic Monkeys, Blur, The Smiths en The Strokes spelen. Potentiële zangers (m/v) kunnen zich vandaag nog aanmelden, waarna er een selectie zal plaatsvinden.

Sleaford Mods, zaterdag, 17.30-18.30 uur, Two (podium)

Weinig bands op Best Kept Secret zullen op het podium zo'n wonderlijke aanblik bieden als het setje 40-plussers uit Nottingham dat zich Sleaford Mods noemt: Jason Williamson spuugt zijn ongeëvenaarde scheldpartijen in de microfoon en marcheert de rest van de tijd geagiteerd in de rondte. Andy Fearn (driedagenbaard, petje) staat achteloos achter zijn drumcomputer als een woonwagencrimineel uit de film Snatch, flesje pils in de hand. Key Markets (2015) is nog altijd een heerlijke plaat, maar de vraag is: werkt het ook op een festival, deze scheldhiphop van de Britse arbeidersklasse, deze militante mix van kurkdroge beats en plat-Engelse tirades à la rockband The Fall? Nou en of! Wie erbij was tijdens Lowlands 2014 zal het beamen. En laten we wel wezen: elk festival heeft één muzikaal equivalent nodig van een knokpartij in een Engelse pub.

Wild Nothing, zaterdag, 20.30-21.30 uur, Five (podium)

Je hebt dreampop met gitaren en dreampop met synthesizers, maar je hebt óók dreampop waarin synths en gitaren sensueel de liefde met elkaar bedrijven. Zoals bij Wild Nothing, de band van de Amerikaanse romanticus Jack Tatum uit Virginia. Slimme synthesizerpatronen, rinkelende gitaarloopjes; ze wisselen elkaar zó elegant af dat je vergeet waar je nou precies naar zit te luisteren. En die liedjes hè, die liedjes. Bij Wild Nothing gaat het niet alleen om de ijle, dromerige sound (die indruk wekken dreampop- en shoegazerepresentanten nog wel eens), maar ook om de melodieën, die altijd wel linksom of rechtsom Tatums liefde voor The Smiths verraden.

Air, zaterdag, 20.30-21.30 uur, Two (podium)

Nieuwe muziek heeft het Franse duo Air, bestaande uit Jean-Benoît Dunckel en Nicolas Godin, al jaren niet meer uitgebracht. Waarom niet? Een nieuwe plaat zou nooit zo goed zijn als hun beste werk, zeggen ze zelf. Maakt dat iets uit? Mais non. Met genrebepalende klassiekers als Moon Safari, Talkie Walkie en 10.000 Hz Legend op je naam zeker niet. Zet maar op: La Femme d'Argent. Een wonderlijke, instrumentale bries van ruim zeven minuten; de baslijn slaapverwekkend en episch tegelijk. En dan die synthsolo. Die spacebliepjes. Enfin. Hoe ze dat live gaan doen, zoeken ze maar uit. We willen het allemaal horen.

Air.

Ryley Walker, zondag, 13.30-14.30 uur, Three (podium)

Laten we eerlijk zijn: Ryley Walker heeft zijn band eigenlijk niet nodig. Met een stem zo bijzonder en toch vertrouwd, zou je 'm blind de hand van je dochter toezeggen. Hij maakt prachtige alt-folkliedjes in de geest van Tim Buckley. Toch nog even over die band: niet nodig, maar wat een prachtige toevoeging. De experimenteerdrift van Walker gecombineerd met de jazzy swing van de ritmesectie, inclusief contrabas, blijft boeien. Let vooral ook op het aan Bert Jansch en Nick Drake schatplichtige gitaarspel.

Israel Nash, zondag, 16.15-17.00 uur, Five (podium)

We krijgen natuurlijk Wilco op Best Kept Secret, maar een zomerfestival heeft meer muziekmannen of -vrouwen nodig waarbij de haren wat in de wind mogen wapperen, als ware het een summer of love. Israel Nash, geboren Texaan, maakt steengoede en genrevaste rootsrock, die nogal wat herinneringen oproept aan het scheurende elektrische gitaarwerk van Neil Young en diens band Crazy Horse. Nash' plaat Rain Plans uit 2014 is een prachtalbum, vol gierend en dus ook best explosief gitaargeweld en songwriterspareltjes als Woman at the Well en het psychedelisch erg uitdagende Myer Canyon. Terug naar de natuur, met Nash in de oren en een blik op het woud bij Hilvarenbeek.

DJ Supermarkt, zondag, 18.00-19.00, Four (podium)

Het begon een jaar of acht geleden met een zelf vervaardigde cd-r, verspreid door enkele Britse en Amerikaanse platenzaken. Laurel Canyon heette die. Prachtige, veelal Amerikaanse jarenzeventigpop werd door DJ Supermarkt (een Duitser, zo bleek) doorsneden met radiocommercials uit die tijd. Carole King, Chicago, Doobie Brothers en Maria Muldaur vormden een eenheid. Later zouden we deze jarenlang ten onrechte als slap of middle of the road bestempelde muziek 'yacht rock' gaan noemen. DJ Supermarkt stelde er onder de passende titel Too Slow To Disco inmiddels drie officiële compilaties mee samen, vol soulvolle pop. Of hij daarmee op stage Four, waar dj St. Paul de dienst uitmaakt, de boel aan het dansen krijgt? Reken maar.

Wilco.

Wilco, zondag, 21.00-22.30 uur, Two (podium)

Best raar dat Wilco dit jaar staat geprogrammeerd op juist die twee popfestivals waar je vooral naartoe gaat om nieuwe muziek te ontdekken. Wilco bestaat immers al sinds 1994 en was in Nederland al vaak te zien. Maar Le Guess Who? en Best Kept Secret hebben gelijk met hun keuze. De band uit Chicago verrast live altijd en weet zich op plaat nog steeds te vernieuwen. Geen van de albums klinkt hetzelfde. Begonnen als wat een alt-countryband heette, omarmde de band van Jeff Tweedy elektronica, krautrock, pop en soul. Luister ter voorbereiding even naar het live-album Kicking Television (2005). Kippevel. Nog altijd. Wilco kan ongekend hard tekeergaan, om vervolgens over te schakelen op een fluisterzacht teder repertoire. Een van de allerbeste rockbands van de laatste decennia zal ook de hipsters op Best Kept Secret weten te verbijsteren met soms weerbarstige en altijd wonderschone liedjes.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden