Column

De parallel tussen de vrouw tegenover mij in de trein en mijn pluizige Adidasjes: ze konden beiden eigenlijk niet meer

Deze column bevat expliciete teksten.

Nee, niet de Adidasjes van Peter Buwalda.

Naast bomaanslagen, kapingen, frontale botsingen en overvallen te paard bestaat er een kans dat in de trein iemand tegenover je gaat zitten.

Geen pretje.

Dit keer nam plaats een tobberige vrouw uit het armoedige segment. Ze deed me denken aan mijn rode Adidasjes, ongeveer zoals de vleesindustrie me doet denken aan de Holocaust, Willem Melching. Dat wil zeggen: er bestonden verschillen tussen de vrouw en mijn gevlekte, afgesleten, pluizige sneakers, maar er was ook een interessante parallel: beide 'konden eigenlijk niet meer'.

Melching, gediplomeerd historicus, beweerde afgelopen maandag in een niet erg nozele gastcolumn dat 'fanatieke vegetariërs' die een 'stukje smakelijk en gezond voedsel' vergelijken met de Holocaust niet 'helemaal lekker bij hun hoofd zijn'. Er is in de vleesindustrie, schreef hij, 'absoluut geen sprake' van 'gerichte uitroeiing van bepaalde diersoorten zoals kippen, runderen en varkens. Integendeel, het lijkt wel of er steeds meer komen.'

Goed bezig, Melching, qua vergelijkingen. Probeer nu maar eens niet te denken aan moffen die er een schepje bovenop doen en Joden niet alleen vergassen maar ze bovendien, excuseer, fokken voor consumptie. Don't go there. Plof-, diepvries- en vrije uitloopjoden liggen op de loer, dat gaat vanzelf.

Ach, zo bedoelde Melching het niet. Juist niet! Ik ook niet, zéker niet, nooit niet, bah, vies, af, in m'n mand. En ook wil ik niet suggereren dat de vrouw tegenover me in de vuilnisbak moet, wat ik wel met mijn Adidasjes ga doen. Nee zeg, zo gaan we niet om met de afgetrapte medemens. Sterker, ik wilde haar juist oplappen. De vrouw zat namelijk nog niet, of ze begon aan de telefoon te vertellen dat ze zojuist beroofd was van haar portemonnee. Ze had bij een kiosk een beker koffie besteld, toen een 'hele gewone man' het ding uit haar hand griste en wegrende. (Ik zag hier Buma voor me, sprintend.)

'Maar ik kreeg die koffie dus niet mee', grijnsde ze als Keith Richards; er ontbrak een kies. 'Terwijl hij al helemaal klaar was. Dat meisje had het écht wel gezien, hoor, dat ik beroofd was. Écht wel. Maar nee hoor, dat is dan 2 euro.' Opnieuw loerde ze me aan, nu als Keith Richards die al in 1963 uit de Stones was gestapt vanwege avondstudies voor apothekersassistent, maar evengoed aan de dope en booze was geraakt en inmiddels, nu het succes van zijn ouwe maatjes niet meer ging overwaaien, spijt had. 'Nee, moppie', zei ze, 'het is geen mooie wereld waarin we leven.'

Ik had geen cash op zak. Haar meevragen naar een pinautomaat? Kon ze vanavond in elk geval de spreeuwenbekjes een karbonaadje voorzetten. Maar helaas, in mijn hoofd was ik alweer een vergelijking aan het trekken. Misschien was het wel een nepgesprek, om mij geld af te troggelen, zoals me lang geleden in Limbabwe was overkomen. Aan de deur een blonde joviale vent, die beweerde een collega van mijn vader te zijn. Die was nu toch op zijn werk?

'Klopt', zei ik.

'Zie je wel!' Of de vent even een tientje kon lenen, voor de bus, snapte ik wel, kwam hij van het weekend teruggeven aan mijn vader.

Ik een tientje halen. Wat wel dom was, feitelijk. Echt iets voor een Limburger, wellicht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden