De parade

Voordeel van de laatste, hoofdstedelijke Parade: men is ingespeeld.

De Parade, Martin Luther Kingpark, Amsterdam, 17/8. Daar t/m 25/8


De parade.nl


Nog een week en de Parade is weer voorbij. Inmiddels in Amsterdam en op maximale sterkte maakt het rondreizende theaterfestival zich op voor een zinderende finale in een week waarin de temperaturen opnieuw zullen stijgen. En wat Parade-watchers al weten: wie slim is, bezoekt het festival pas tegen het einde van de zomer en treft er dan uitstekend ingespeelde theatermakers.


Zoals daar is: Nik van den Berg. Hij speelt in het Circustheater zijn liedjesprogramma God Have Mercy On My Funk. En ontpopt zich al na luttele noten als een waar podiummonster. In Van den Berg - hoge hakken, strakke broek en lippenstift - lijken de zwetende rock 'n' roll van Jon Spencer en geiligheid à la Prince als vanzelf samen te komen, aangezet met een flinke streep Bowie-glam.


Hij stampt door de zaal en schreeuwt in de gezichten over zijn ontdekking van 'the funk'. Ook zingt hij een donker nummer over 'titties' en 'cowboyhats', waarvan de tekst verder volledig onverstaanbaar is. Toch blijft het door zijn niet te missen aanwezigheid en de strakke begeleidingsband uitermate genietbaar. Voorts is er nog de simpele maar lollige scène waarin hij zijn publiek ('stelletje boeren') probeert te laten klappen op de twee en de vier. Tevergeefs natuurlijk. Hopelijk krijgt Nik van den Berg ooit echt de kans zijn volk te leren wat de funk is.


Ook Parade-acteurs Raymonde de Kuyper en George van Houts hebben flink kunnen inspelen. Drie jaar lang zelfs. Ze zijn terug in het Paradetheater met het slot van hun komedietrilogie Who's Afraid of ... Het is een overrompelde opeenvolging van goed getimede grappen en kluchtige onzinnigheden. Opnieuw zijn ze het Goudse echtpaar George en Marit van Dijk, dat in de slaapkamer scènes uit de wereldliteratuur naspeelt. Dit keer Romeo en Julia. Met Marit op de keukentrap en George op zijn knieën met een volle blaas.


Het thema van deze komedie is de dood. Op zeker moment lijkt George in bed te zijn gestorven aan een hartaanval. Marit belt gelijk haar minnaar Roel. Uiteindelijk komt alles weer goed in een mooi slot, waarin onverwacht het licht uitgaat. De complete trilogie is dit najaar ook in de theaters te zien.


Toch is het niet alleen maar lachen om de dood op de Parade. Het is namelijk ook mogelijk dat je bij DAG zit, een voorstelling van Likeminds. Eveneens een komedie over doodgaan, maar dan eentje zonder humor en met een vervelend cynisch toontje.


Het gaat over Edwin, Frank en Bart, een drieling. De eerst twee bereiden de verjaardag van Bart voor. (Dat klinkt vreemd, want ze zouden alle drie jarig moeten zijn, maar zo wordt het verteld.) Toeschouwers krijgen toeters in de handen gedrukt. De grap: Bart blijkt terminaal ziek en zal binnen het half uur dat DAG duurt komen te overlijden. Daarop volgt een stortvloed aan slechte woordgrappen over de dood, een ongemakkelijke striptease met de jarige kwijlend in zijn rolstoel en meer botte geintjes. Iedereen mag één keer in zijn toeter blazen en moet hem dan weer netjes inleveren. Soms blijven voorstellingen ook na twee maanden spelen gewoon bar slecht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden