Review

De Parade in Utrecht: leuk, maar het kan beter

De Parade staat in Utrecht en het is onderhand bloedmooi weer geworden. Kortom: het rondreizend theaterfestival barst onmiddellijk uit zijn voegen. Zeker in Utrecht, waar in het bescheiden Moreelsepark naast het Centraal Station ieder jaar de krapste van de vier Parades wordt opgebouwd. Voor wie bier en een opdringerige barbecuelucht niet genoeg zijn, is er theater in de overige tenten.

Bijvoorbeeld van de Arnhemse toneelgroep Oostpool, die BAS speelt. Toneel is niet het juiste woord voor deze performance. Het is een liedjesprogramma van, met en door Bas van Rijnsoever. Deze Bas speelt in BAS rustige liefdesliedjes op zijn akoestische gitaar. Tussendoor houdt hij een wankele monoloog over verlaten worden, eenzaam zijn en er weer bovenop komen. 'Hanging on', zingt hij daarna met een emotionele stem.

Het is allemaal een beetje braaf en had origineler gekund. Er zit ergens een verhaallijntje verborgen over een lieve jongen die zo graag een rockster wil zijn, maar enkel ballades uit zijn gitaar krijgt. Het komt niet helemaal uit de verf. In plaats daarvan praat hij over zijn gebrek aan 'discoglitterend geluk'. Ook de tekst is niet denderend.

Tegen het einde is er wel een mooie omslag en verandert het toneelbeeld in een dansvloer. Er volgt een goed slotlied en de mededeling dat er bij de ingang van de tent een plaatje (echt vinyl!) met liedjes uit de voorstelling te koop is.

Muziektheater
En zo is bijna alles op De Parade tegenwoordig wel een of andere vorm van muziektheater. Men steekt elkaar aan, denk ik. Als uit een naburige tent een knoeperd van een basdreun klinkt, dan moet je als theatermaker toch iets verzinnen om daaroverheen te komen. Vervolgens moeten anderen daar weer overheen.

In de voorstelling Wild wordt net ietsje harder gespeeld dan elders. Kees van der Vooren staat in djellaba op het toneel te sleutelen aan een kapotte jeep. Als hij tussendoor een akkoord aanslaat op zijn elektrische gitaar, doet het pijn aan de oren.

Maar goed, Wild is dan ook een rauwe vertelling over drie keurige Nederlandse dames, verdwaald in de woestijn van een of ander Arabisch land. Van der Vooren speelt de lokale automonteur, met wie geen woord te communiceren valt. Er zit dus niets anders op dan wachten. Tot ooit de motor weer aanspringt. De vrouwen (Mouna Goeman Borgesius, Margo Dames en Christine Van Stralen) zingen zweterige nummers en ruziën over elkaars onhebbelijkheden. Kierkegaard wordt nog genoemd, maar qua diepgang mag dit voorstellinkje geen naam hebben.

Regisseur Sieta Keizer en schrijver Lisa de Rooy maakten een luid rockend niemendalletje over drie vrouwen bij wie de tergende twijfel toeslaat in hun leven. Waar was het allemaal goed voor? In tegenstelling tot de 20 jaar jongere Bas komen ze er niet zo makkelijk weer bovenop. Leuk, maar het kan beter, ook op De Parade.

De Parade, Moreelsepark, Utrecht, 19/7. Daar t/m 4/8 Deparade.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.