'De papieren krant is geen sterfhuis meer'

AMSTERDAM - Het is een boek vol ruzies en mislukkingen, maar wel met een happy end. In 2010 heeft de Volkskrant zijn journalistieke zelfvertrouwen hervonden, zegt historica Annet Mooij. De overgang op tabloid is een succes, de nieuwe eigenaar, de Belgische Persgroep, zegt nog volop in de papieren krant te geloven. 'Er heerst niet meer de stemming dat de papieren krant een sterfhuis is', zegt Mooij. 'Maar het aanzien van vroeger zal de krant nooit meer terugkrijgen.'


Op het kantoor van historica Annet Mooij werden 33 dozen uit de kelder van het oude Volkskrantgebouw aan de Amsterdamse Wibautstraat gedeponeerd. 33 Dozen vol memo's, notulen, tienpuntenplannen en alweer lang vergeten strategienota's.


'Het was als een enorme homp klei, waar je een tijdje omheen blijft lopen. Maar dan ga je lezen en dingen weggooien. En zo boetseer je een verhaal', zegt Mooij.


Dat verhaal werd het boek Dag In Dag Uit, gisteren gepresenteerd bij de Volkskrant op Zondag in De Rode Hoed in Amsterdam, ter gelegenheid van het 90-jarig bestaan van de krant. Dag In Dag Uit is een geschiedenis van de Volkskrant van 1980 tot 2010. In deze periode ontwikkelde de krant zich van lijfblad voor links Nederland tot een brede nieuwskrant, maar liep onderweg de nodige averij op: een dalende oplage en een reeks mislukte vernieuwingsprojecten, met de gratis krant Dag als tragisch dieptepunt.


Dag In Dag Uit is vooral het verhaal van twee hoofdredacteuren, Harry Lockefeer en Pieter Broertjes. 'De figuur Lockefeer is tragisch', zegt Mooij. 'De krant bloeide onder zijn leiding, maar hij kreeg daar maar weinig waardering voor. Toch heeft hij grote verdiensten gehad. Samen met Jan Blokker, die toen adjunct-hoofdredacteur was, heeft hij het linkse gedram eruit gehaald. Anders was de krant misschien sektarisch geworden.'


Broertjes 'ontzuurde' en verbreedde de krant, die ook ging schrijven over criminaliteit, het koningshuis, boksen, autosport en populaire cultuur. Maar ook hij kreeg in de tweede helft van zijn hoofdredacteurschap met oppositie te maken. Vriend en vijand vonden dat hij te lang bleef zitten. Broertjes gisteren: 'Ik vond dat ik nog niet klaar was, ik had ideeën over het digitale tijdperk. Bovendien had ik het idee dat een jonge hoofdredacteur kopje onder zou gaan in PCM.'


Volgens Annet Mooij deed Philippe Remarque, de huidige hoofdredacteur, in 2006 een poging tot een coup. Zelf relativeerde hij dat gisteren: 'In elke goede familie is een zoon die vindt dat zijn vader alles verkeerd doet. Als hij zelf vader is, merkt hij dat sommige dingen toch wel ingewikkeld zijn', aldus Remarque. Maar hij erkende dat hij het destijds grondig oneens was met Broertjes. Hij noemde hem toen een 'ADHD-hoofdredacteur' die het ene plan na het andere lanceerde, vooral op multimediaal gebied, hetgeen ten koste ging van de kwaliteit van de papieren krant. 'Maar ik begrijp het ook wel. Hij zag de oplage dalen, hij dacht: misschien gaan we wel dood. The New York Times wist het destijds ook niet. Bij alle kranten zijn in die periode grote missers gemaakt.'


Net als Pieter Broertjes in 1995, is Remarque vast van plan vijf, hooguit zeven jaar, aan te blijven. Een mooie termijn, zegt hij, bij Lockefeer en Broertjes was de eerste helft van hun hoofdredacteurschap de beste.


Broertjes, tegenwoordig burgemeester van Hilversum, schertsend: 'En daarna ben ik weer vrij.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.