DE PAARSE WIJS

ALS warm voorstander van politieke vernieuwing kan ik het me eigenlijk moeilijk voorstellen, maar in mijn partij, de VVD, schijnen behoudende krachten te bestaan die weinig heil verwachten van een paarse coalitie....

GERRY VAN DER LIST

Gelukkig kent die rechtse achterban van de VVD nauwelijks prominente woordvoerders. Wanneer De Telegraaf de afgelopen tijd weer eens een VVD'er met bezwaren tegen paars aan het woord liet, betrof het doorgaans, totdat Wiegel gisteren losbarstte, een onbekende provinciaal. De beroemdheden die hun mond roerden, waren bijna allen opvallend positief over het perspectief op een regering zonder het CDA.

Kamerleden als Dijkstal en Jorritsma, Europarlementariërs als De Vries en Wijsenbeek, lokale grootheden als De Grave en Nijpels, oudbewindslieden als Vonhoff en Winsemius, de ene coryfee toonde zich nog enthousiaster over die fantastische paarse uitdaging dan de andere. Soms las men in de krant het gerucht dat Erica Terpstra en Rudolf de Korte deze geestdrift niet geheel deelden, maar tot een openlijke discussie over de voors en tegens van regeren met D66 en PvdA kwam het niet.

Misschien kwam dit debat slecht van de grond vanwege de ijzersterke argumenten van de liefhebbers van paars. Zo liet Korthals Altes, die ooit in het boek Illusie of monsterverbond (1984) gewezen had op de desastreuze gevolgen van paars voor de liberalen, aan Vrij Nederland weten dat PvdA en VVD de enige partijen zijn die zich op een politiek standpunt baseren. 'Het zou goed zijn als de partijen met een standpunt het een keer met elkaar proberen.' Tegen zo'n logische redenering valt inderdaad weinig in te brengen.

Hans Dijkstal constateerde bovendien dat sociaal-democraten en liberalen het in gemeenteraden hier en daar goed met elkaar kunnen vinden. En als ze het in Dijkstals woonplaats, Wassenaar, eens kunnen worden over de riolering, dan moeten ze op nationaal niveau ook wel eendrachtig de verzorgingsstaat kunnen hervormen, nietwaar?

Spijtig is wel dat de aanhankelijkheidsbetuigingen vooral van een kant, de liberale, komen. Een duik in de PvdA-knipselmap levert haast geen uitspraak op die wijst op sociaal-democratisch enthousiasme voor een coalitie met de VVD. Wel vindt men, naast vele klachten over de asociale opstelling van Bolkestein cum suis, de stelling van Felix Rottenberg uit 1992 dat een paarse coalitie hooguit een vorm van psychotherapie zou zijn waarin D66, VVD en PvdA zich kunnen ontdoen van hun frustraties over het CDA.

En in een interview met de Volkskrant van twee weken geleden stelde Thijs Wöltgens dat de kiezers op 3 mei de oppermachtige positie van het CDA reeds gecorrigeerd hebben. 'En ik zou bij God niet weten wat paars op immaterieel gebied zou moeten doen.' Een nadeel van paars, meende de ex-PvdA-fractievoorzitter voorts, is dat het politieke landschap snel grijs wordt. 'Als sociaal-democraten en conservatieven uit de VVD kunnen samenwerken, is dat een verlies aan duidelijkheid in de politiek.'

Te hopen valt dat Bolkestein zich door zulke ongenuanceerde analyses niet van de paarse wijs laat brengen. Waarom zouden we kiezen voor de oud-JOVD'er Brinkman, die allerlei rechtse denkbeelden over criminaliteit en immigratie huldigt en die zelfs, God betere het, de hoogte en duur van uitkeringen wil aantasten, als we samen met Karin Adelmund en Jan Pronk op de bres kunnen staan voor de minima? Nu kunnen we eindelijk wraak nemen voor het feit dat die vermaledijde christen-democraten in de jaren tachtig een premier leverden die het politieke spel slimmer speelde dan onze eigen bewindslieden.

Eindelijk ook kunnen we een eind maken aan de spilpositie van het CDA dat al langer de touwtjes in handen heeft gehad dan de communisten in de Sovjet-Unie. (Goed beschouwd slaat die vergelijking van, democratisch gekozen en in coalities opererende, Nederlandse confessionelen met de dictatoriale CPSU helemaal nergens op, maar in het kader van de paarse propaganda kan het geen kwaad christen-democraten en communisten met elkaar te associëren.)

Hopelijk durft Bolkestein bij de lopende formatie partijbelangen dan ook ondergeschikt te maken aan het nationale belang. Hij mag zich zeker niet laten afschrikken door het vooruitzicht van een linkse meerderheid die zijn partij in het kabinet steeds overstemt, van een opponerende en de conservatieve trom roerende senator Wiegel die à la Kaland de show steelt en van vele ontevreden kiezers die overlopen naar het CDA. Wij VVD'ers moeten er tenslotte wat voor over hebben om Kok aan het premierschap te helpen en de jongensdroom van Van Mierlo te laten uitkomen. Vind je ook niet, Frits?

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden