De overwinning claimen en weg uit Afghanistan

Om de knuppel maar meteen in het hoenderhok te gooien: vanwaar toch die preoccupatie met Afghanistan? Waarom nog steeds, acht jaar na de aanslagen van 11 september 2001, die grootschalige militaire en politieke bemoeienis van het Westen, van Washington tot Den Haag, met een land dat zijn strategische waarde heeft...

Stieven Ramdharie

‘De oorlog die we moeten winnen’, zo omschrijft de Amerikaanse president Obama inmiddels de moeizame strijd van 62 duizend Amerikaanse soldaten, 39 duizend NAVO-militairen en 175 duizend Afghaanse soldaten en agenten tegen de 10-, hooguit 20 duizend Talibanstrijders.

Wie niet aan de winnende hand is op het slagveld, zo weten de VS maar al te goed van hun bemoeienis met die andere lange Aziatische oorlog, in Vietnam, is in feite aan de verliezende hand. En het Westen wint niet in Afghanistan. De mannen van mullah Omar, is de droeve boodschap van Amerika’s hoogste militair in Afghanistan, hebben met hun AK-47’s, raketwerpers en knutselbommen zelfs de overhand gekregen en duiken nu ook op in het rustige noorden en westen.

‘We moeten hun initiatief tot staan brengen’, aldus een openhartige Stanley McChrystal, de generaal die in Irak van verzetsbestrijding zijn specialiteit maakte en die door Obama werd geparachuteerd in Kabul om de genante patstelling in Afghanistan te doorbreken.

Maar is deze oorlog, waarin het westerse troepental bijna het niveau heeft bereikt van de Sovjet-invasiemacht in de jaren tachtig, nog te winnen?

De burgeradviseurs die McChrystal hebben geholpen bij een analyse van de strijd en het uitdenken van een nieuwe strategie, geloven er écht in.

Hun boodschap: de afgelopen jaren is er door de NAVO en de VS maar doorgemodderd, waardoor de Taliban het initiatief konden nemen. Met nóg meer Westerse militairen, variërend van 10- tot 45 duizend soldaten, het beveiligen van de bevolking, verdubbeling in omvang van het Afghaanse leger, werkgelegenheid en bestrijding van de corruptie zou het klusje wel geklaard kunnen worden. Kortom, de aanpak tot nu toe ‘was zo 2008’.

Twaalf maanden geeft McChrystal zich nu om het tij te keren, om toch iets goeds te maken van een oorlog die de VS al 220 miljard dollar en 779 doden heeft gekost. Maar wespennest Afghanistan is Irak niet, en de vraag rijst of het punt is gepasseerd dat een overwinning niet meer mogelijk is.

‘Een overwinning betekent een redelijke mate van veiligheid en stabiliteit voor het Afghaanse volk, een naar Afghaans begrip fatsoenlijke levensstandaard en het eind van Afghanistan als vrijhaven voor het internationale terrorisme’, zegt een van McChrystals adviseurs, Anthony Cordesman, over wat de VS onder een ‘haalbare overwinning’ zouden moeten verstaan.

Zo bezien zou het slechts een kwestie van tijd moeten zijn, wellicht 12 maanden, voor de VS en hun bondgenoten de overwinning uitroepen en snel hun biezen pakken.

Stieven Ramdharie

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden