De Parade

'De ouderwetse lunchroom: een middelvinger naar de moderne espressobar'

De Parade is weer begonnen. In elke stad trapt een Volkskrantmedewerker op donderdagavond af met een column. Die staat de volgende ochtend in de krant.

De ouderwetse lunchroom: een middelvinger aan het adres van de moderne espressobar

Gidi heesakkers
null Beeld anp
Beeld anp

Synoniemen.net beweert dat 'espressobar' hetzelfde betekent als 'lunchroom', maar dat is achterhaald gelul. Een beetje espressobar noemt zichzelf tegenwoordig liever 'conceptstore' dan lunchroom.

De ouderwetse lunchroom laat zich bij uitstek vinden in overdekte winkelcentra, daar waar een espressobar met vintage stoelen ver te zoeken is. Toen ik nog aan de oostkant van Utrecht woonde, kwam ik onderweg naar de trein elke dag langs het fascinerend sfeerloze Gasterij PP in Hoog Catharijne, waar men geregeld met de benen buiten hing. De twee p's staan voor Plezierig Pauzeren. Tegenwoordig haast ik me voorbij De Babbelaer, de lunchroom in optima forma.

De Babbelaer zit weggemoffeld in een dode hoek van het winkelcentrum, naast Nagelstudio Le's en Euroland. Het interieur is van de oude, gelige stempel, met in het midden een aquarium. Het binnenterras met Mediamarktzicht is omheind door skihutachtige houten schotten en het mooiste dat de kunststofnatuur te bieden heeft. Op tafel ligt een menukaart van bordeauxrood leer, boordevol A4'tjes in insteekhoezen en evenveel specialiteiten van de dag met garnituur.

Lunchrooms in overdekte winkelcentra zijn lunchrooms om links te laten liggen, pleisterplaatsen voor ouderen die met uitgestreken gezichten mensen kijken. Maar ook: een onopzettelijke middelvinger aan het adres van de moderne espressobar, waar de barista bij het bestellen van een bak filterkoffie vraagt of je 'de Nicaragua' of 'de Guatemala' wilt. Waar je, als je niet oppast, tegelijk met je bioboterham een vintage racefiets afrekent.

Ik waardeer het gebaar omdat ik per ongeluk nogal gewend ben geraakt aan de standaard van 'de Guatemala' en buitenshuis koffiedrinken in een interieur dat oogt als mijn eigen huiskamer, maar dan met meer zitplaatsen.

Als welkome anti-snob-oefening besloot ik De Babbelaer deze week een kans te geven. In de bediening waren geroutineerde vijftigplussers aan het werk, op de website omschreven als 'vlot en attent'. De klittenbandsandalen van een van de serveersters benadrukten met klem dat 'vlot' hier 'snel' betekende.

Het menu lag open op tafel. Alle broodjes en tosti's waren vernoemd naar ogenschijnlijk willekeurige landen en steden. De tosti mozzarella, tomaat en pesto heette Espana. Ankara stond voor geitenkaas en tomaat. De 'stok van de dag' was Kyoto: reepjes varkensfricandeau gebakken met ui, champignons en paprika, overgoten met een ketjapsaus, geserveerd op een wit stokbroodje. Brazilië, Nigeria en Panama stonden niet op de kaart.

Bij de automaatkoffie, die vaag naar wienermelange smaakte, serveerde de lachende ober onaangekondigd 'een lekker toefje slagroom voor mevrouw'. In een verbluffend tempo volgde de dikbelegde baguette Puerto Rico: half tonijnsalade, half eigengemaakte eiersalade. 'Smakelijk eten', zei hij.

Er viel van alles te missen aan Guatemala, maar pretentieloos Puerto Rico liet niets te wensen over.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden