De oudere jongere binnen de krakersbeweging

Het eeuwige leven: Simon Buijs Alias 'Ouwe Siem' (1954-2017)

Met zijn vouwfiets en zijn witte haren was Simon Buijs alias Ouwe Siem het icoon van de krakersbeweging. Hij zette door waar velen afhaakten.

Simon Buijs,'Ouwe Siem'.

'Ouwe Siem, het ga je goed: pak je vouwfietsje en breek die hemelpoort maar open, gewoon kraken ouwe!', zo werd op een massaal bezochte bijeenkomst in het crematorium van het Noord-Hollandse Heerhugowaard afscheid genomen van Simon Buijs alias Ouwe Siem.

Met zijn vouwfiets en witte haren was hij het icoon van de krakersbeweging. Terwijl vele krakers uit de jaren zeventig en tachtig na hun rebelse periode kozen voor een huisje-boompje-beestjebestaan, bleef Ouwe Siem zijn strijd tegen de leegstand voortzetten.

Kraakacties

Kraken was voor hem een fulltimebaan. Hij was dag en nacht bezig met het organiseren van festivals, junks uit de kraakpanden krijgen en onderhandelen met de gemeente. Als ergens ontruiming dreigde, zette Ouwe Siem een telefoonboom op, zodat er voldoende krakers waren om het pand te verdedigen. Hij maakte ook lijstjes van panden die voor een kraakactie in aanmerking kwamen. In zijn leven moet hij bij meer dan vijftig kraakacties betrokken zijn geweest. 'Hij kwam telkens op voor een volgende generatie. Al jong ontstond daardoor de bijnaam Ouwe Siem', zegt zijn broer Jan Buijs. Enkele jaren geleden kreeg hij een hartaanval. Uiteindelijk werd een hersenbloeding op 17 oktober hem op 62-jarige leeftijd fataal.

Simon was de zoon van een broodbezorger. Hij groeide op in polder de Beemster. Hij deed hier de lagere en middelbare school en was actief in de korfbalclub. Uiteindelijk sjeesde hij op de pedagogische academie in Alkmaar en Amsterdam.

Dynamische verhuiscarrière

Op dat moment kwam de krakersbeweging op. Simon zette zijn eerste kraak in 1978. Hij bleef zijn hele leven in kraakpanden wonen. Zelf noemde hij dat een 'dynamische verhuiscarrière'. Hij was betrokken bij de kraakacties in Amsterdam van de Groote Keijser in 1979, Lucky Luyk in 1982, Staatsliedenbuurt in 1985 en Vrankrijk in 1997. Jan Buijs: 'Hij had PA gedaan, dus hij moest de media maar te woord staan. Maar hij probeerde ook altijd een compromis te bereiken. Als het te gewelddadig werd, belde hij desnoods met de burgemeester.'

De solidariteit was groot binnen de krakersbeweging. 'Als je tegenwoordig een steen naar de politie gooit, pikken ze je er zo individueel tussenuit, en zit je een paar weken vast. Maar toen durfden ze dat niet. Samen stonden we heel sterk. Je kon van alles flikken', zei Ouwe Siem in een interview met Trouw. In 1984 riep CDA-Kamerlid Hans Gualthérie van Weezel dat de Staatsliedenbuurt 'eigenlijk geen deel meer van het Koninkrijk der Nederlanden' was. Het gezag had daar opgehouden te bestaan.

De oudere jongere

Ouwe Siem reisde het hele land door. Zo was hij ook aanwezig bij de kraakactie van het Wolters-Noordhoff Complex in Groningen. In 1990 was hij betrokken bij het kraken van villa Eikenrode in Heemstede. In oktober 1992 werd het pand door de ME met geweld ontruimd, nadat de krakers getracht hadden het op de monumentenlijst te krijgen.

Zijn hele leven bleef Ouwe Siem de oudere jongere. Tegendraads. Hij deed niet aan kerst, verjaardagen of koningsdag. Hij viel op door zijn onderkoelde humor. Ruziemaken kon hij ook. Hij riep dan: 'Ik heb het recht om stekelig te zijn.' En toen hem werd gevraagd waarom hij in kraakpanden bleef wonen, antwoordde hij: 'Daar mag je tenminste binnen nog roken.'

De laatste vijf jaar bezorgde hij in het centrum van Amsterdam de Binnenkrant en de Jordaankrant. Hij was betrokken bij acties voor betaalbare huren en ondersteunde de rafelrandjes van de stad - van Buurtboerderij, ADM-nomaden tot het Einde van de Wereld.

Meer over