SPORT TERUGBLIK 2014

De oude maestro completeert zijn palmares

Sportredacteur Robèrt Misset beschrijft voor Volkskrant.nl zijn sportieve hoogtepunt van 2014. In een tot tennistempel verbouwd voetbalstadion zag hij hoe Roger Federer zijn palmares completeerde met het winnen van de Davis Cup-finale.

Federer juicht na het winnen van de Davis Cup. Beeld null
Federer juicht na het winnen van de Davis Cup.

Ik had de fantastische Wimbledonfinale moeiteloos kunnen benoemen tot mijn sportieve hoogtepunt van 2014. Het meesterlijke tennisgevecht tussen Novak Djokovic en Roger Federer staat in de top-5 van mooiste Wimbledonfinales ooit, maar ik had graag een andere winnaar gezien.

Natuurlijk was er niks af te dingen op de overwinning van Djokovic, al had Federer na zijn magistrale inhaalrace vanaf 2-5 in de vierde set moeten doordrukken. De symboliek van twee roemruchte oud-kampioenen (Becker en Edberg) als coaches van de huidige wereldtoppers was tastbaar geweest. Toch voelde de Wimbledontitel voor Djokovic - mentaal wederom van graniet - als een anticlimax.

Juist als de oude maestro - hij werd dit jaar 33 - is Federer populairder dan ooit, ook al wint hij minder vaak dan vroeger. Het is als met de concerten van Leonard Cohen of Charles Aznavour: haast u, het zou de laatste keer kunnen zijn geweest. Federer is zijn sport allang ontstegen. We bewonderen hem als het ongrijpbare genie en weigeren te geloven dat de tijd hem ooit zal inhalen.

Zo hield ik intens veel van de oudere John McEnroe, ook toen hij steeds nadrukkelijker liep te vloeken en te tieren om zijn kwetsbaarheid te maskeren. In 1992 - ik was jong, vergeef het me - sprong ik op het centercourt van Wimbledon op vanuit mijn stoel op de perstribune en riep ongegeneerd: `You are the greatest Mac, I love you.' Hij haalde dat jaar nog een keer de halve finales van Wimbledon, voor mijn idool `Big Mac' had ik de lat lager gelegd dan voor Federer.

Ontroering

In Lille beperkte ik me als seniorwriter - ik mag dat zeggen nu mijn werkgever me oud genoeg vindt voor seniorendagen - tot een warm applaus voor de beste tennisser aller tijden. Maar mijn hart bonkte van opwinding en ik voelde me weer even de tiener, die juichte voor Johan Cruijff in De Meer en het Olympisch Stadion. Roger Federer won in Stade Pierre Mauroy de Davis Cup, de enige prijs die nog ontbrak op zijn palmares als je olympisch goud in het enkelspel wegdenkt.

Was het de ambiance van een tot tennistempel verbouwd voetbalstadion met 27 duizend toeschouwers? De grootsheid van het moment dat een wereldtopper levert als het moet? Ik heb Federer vele grandslamtitels zien winnen, maar deze teamprijs was bijzonder. Ik zag zijn ontroering na het gewonnen matchpoint tegen Richard Gasquet en besefte hoe diep hij was geraakt door deze topprestatie.

null Beeld null

Meesterplan

De glimlach van Federer na zijn pak slaag tegen Monfils voedde mijn twijfels. Het was geen berustende glimlach geweest, eerder een bemoedigende. De persconferentie met Federer versterkte mijn gevoel. Hij sprak monter over een geslaagde test. Test? Hij had het dus allemaal zo bedacht, met dank aan zijn meesterknecht Stan Wawrinka.

In Londen had mevrouw Federer zand in de motor gegooid door de nummer 2 van Zwitserland in zijn halve finale tegen haar echtgenoot een 'huilbaby' te noemen. Lekker voor Roger om zijn beledigde vriend uit te leggen dat mevrouw Federer het allemaal niet zo bedoeld had.

Op de achtergrond speelde Davis Cupcaptain Severin Luthi - in feite ook de hoofdcoach van Federer naast Stefan Edberg - een kapitale rol als mediator. In Lille tikte Wawrinka in vier sets de geblesseerde Tsonga van de baan, waarna Federer zijn ingenieuze pokerspel kon opvoeren.

Bij een 1-0 voorsprong kon Federer het zich permitteren om het duel met Monfils als een trainingspartij op te vatten. De rug hield het, waarna Federer zijn service en returns kon aanscherpen in het dubbelspel met Wawrinka. En zo heb ik die verwarrende eerste dag in Lille ook beschreven.

null Beeld null

Onsterfelijk

Zondag was de metamorfose compleet. Van de opkomst van de spelers in die schitterende arena in Lille kreeg ik al kippenvel. Federer glimlachte opnieuw in de wetenschap dat hij zijn missie op eigen kracht kon voltooien. Hij had de hulp van Wawrinka niet meer nodig.

Het strakke koppie van Gasquet, vervanger van Tsonga, illustreerde zijn gemoedstoestand. Zijn gebaar naar boven was al een teken van opgave. Federer vernederde de Fransman in drie setjes en incasseerde de jackpot: de eerste Davis Cup ooit voor Zwitserland. Ik vond deze triomf nog mooier dan zijn laatste Wimbledontitel in 2012 door de meesterlijke uitvoering, de Zwitserse teamspirit en vooral door de serene rust die Federer als altijd uitstraalde.

McEnroe ging nog wilder om zich heen slaan, toen hij het einde voelde naderen. Federer durfde zijn spel te veranderen om aan de top te blijven. Ook hij krijgt seniorendagen van de Association Tennis Professionals (ATP), want formeel hoeft Federer zich voor geen enkele Masters meer in te schrijven. Hij bewijst gelukkig dat leeftijd een getal is.

Djokovic is de terechte nummer 1 van 2014, omdat hij Wimbledon won. Federer behaalde ook dit jaar geen grandslamtitel. Toch is Roger mijn eeuwige nummer 1, omdat hij me het idee geeft dat de mens onsterfelijk is zolang zijn passie zichtbaar blijft. Met of zonder seniorendagen.

Zie onderstaande kaart voor meer terugblikken van sportredacteuren van de Volkskrant op het sportjaar 2014.

Federer omhelst Stanislas Wawrinka (rechts). Beeld null
Federer omhelst Stanislas Wawrinka (rechts).
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden