De opkomst van de bio-musical is niet meer te stuiten

Wekelijks nemen de cultuurspecialisten van de Volkskrant stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst. Deze week: Hein Janssen

Hoofdrolspelers van Hij gelooft in Mij, Chantal Janzen en Martijn Fischer, ontmoeten na de voorstelling Rachel, Roxanne en Andre Hazes jr. in het DeLaMar theater.Beeld anp

Laatst zat ik in het Agora Theater in Lelystad bij de voorstelling Robert Long, de musical. Tijdens een van de liedjes deed ik even mijn ogen dicht. Het leek alsof Robert Long er zelf stond, zo zuiver en zo precies hetzelfde klonk het als lang geleden toen ik op de pick-up in mijn jongenskamer de elpee Vroeger of later opzette.

Ogen dicht, terug in de tijd, er rolde een traan op het pluche van de schouwburg in Lelystad. Een paar weken eerder zag ik Chez Brood, over leven, werk en teloorgang van rockster en troeteljunk Herman Brood. Ook acteur Stefan Rokebrand benaderde het origineel zó akelig goed, dat het bijna eng was.

Of het exact benaderen van een bekend personage artistiek gezien een grote verdienste is, weet ik niet, maar het bepaalt vaak wel het succes van de voorstelling. Het publiek wil niets liever dan dat de acteur zo veel mogelijk lijkt op degene die hij speelt. Zoals we met z'n allen ook Maarten Heijmans als Ramses Shaffy bewonderden in de tv-serie Ramses en Martijn Fischer als André Hazes in de musical Hij gelooft in mij.

Musicals over bekende gezichten en gekende onderwerpen - het is al jarenlang een trend die kennelijk niet te stoppen is. Telt u even mee (overigens zal deze opsomming niet volledig zijn)?

Fien (de la Mar), Willeke (Alberti), De Zangeres Zonder Naam (Mary Servaes-Bey), Ramses (Shaffy), Rembrandt (van Rijn), In de schaduw van Jacques Brel (Jacques Brel), Toon (Hermans), Wim Kan (idem), Sonneveld (Wim), That's Life (Frank Sinatra), Prinses Diana (Lady Di), Marlene Dietrich (idem), Josephine Baker (idem), Soldaat van Oranje (Erik Hazelhoff Roelfzema), Hij gelooft in mij (André Hazes), Het meisje met het rode haar (Hannie Schaft), De tweeling (Nick & Simon), Robert Long (idem), Willem Ruis (idem).

Voorbeelden van buitenlandse helden zijn er ook: Evita (Perron), Piaf (Edith), Amandla! Mandela (Mandela) en natuurlijk ons aller Jezus in Jesus Christ Superstar - de oerversie van de biografische musical, en met voorsprong de beste. Zo veel beter bovendien dan The Passion, dat ondanks de aanwezigheid van de links-georiënteerde cabaretière Lennette van Dongen dit jaar opnieuw vooral EO reli-kitsch zal blijken te zijn.

Bekende namen, bekende gezichten. Creatieve armoede? Jazeker, maar kennelijk ook een noodzaak voor de producenten die de publieke belangstelling voor het genre musical al een tijdje zien teruglopen. Bij Stage Entertainment denkt men al hard na over nieuwe producties in het genre bio-theater. Daarbij is intussen de hulp van het publiek ingeroepen. Bezoekers van de voorstelling Sonneveld kregen een enquête toegestuurd met de vraag: 'Van welke artiest zou je graag een autobiografische theatershow willen bezoeken?' Daarbij was de keus uit de volgende namen: Jacques Brel, Sammy Davis jr., Nina Simone, John Kraaijkamp sr., Annie M.G. Schmidt en Brigitte Bardot.

Tja. Hierbij nog een paar suggesties: Willem Holleeder, Bram Moszkowicz en Albert Verlinde. Collega Jacques d'Ancona zou ook leuk zijn, maar die krijgt al een eigen musical, gemaakt door amateurartiesten uit Groningen.

Ik ben stikjaloers.

Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Hein Janssen of Rutger Pontzen stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden