Column

De openbare ruimte is geen behandelkamer

Annabel Nanninga. Beeld Aurelie Geurts
Annabel Nanninga.Beeld Aurelie Geurts

'Ik noem mensen neger, Turk of Marokkaan', aldus columniste Annabel Nanninga in een lezenswaardig interview door Janita Naaijer en Chris Rutenfrans, zaterdag in de Volkskrant. Sommige mensen verdienen volgens Nanninga andere benamingen, bijvoorbeeld 'klaagneger'.

Of dit racisme is of niet interesseert mij nauwelijks. Waar het om gaat is dat het primitieve schelden wordt opgevat als een waardevolle bijdrage aan het debat. Dat is de ondergang van dat debat, uiteindelijk ook van de maatschappij.

Valt het infantiele schelden onder vrijheid van meningsuiting? Zeker, maar het valt ook onder DSM-5, handboek van de psychiatrie, onder de periodieke explosieve stoornis. 'Recidiverende agressieve uitbarstingen', zowel verbaal als fysiek, zijn een symptoom van deze stoornis.

Het maatschappelijk debat is niet bedoeld als therapie voor mensen die aan slecht behandelde of niet behandelde agressiestoornissen lijden. De openbare ruimte is geen behandelkamer.

Dat mislukte groepstherapie wordt aangezien voor democratie illustreert hoe ziek de democratie zelf is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden