Column

De op Facebook getoonde interieurs smeken om een pornofilm

Mijn leven lijkt op een klucht van John Lanting. Lanting - die warempel nog leeft - maakte in de vorige eeuw furore met het Theater van de Lach. Er werd veel met slaapkamerdeuren geslagen en er liep altijd wel een juffrouw in ondergoed over het toneel. Op seks kom ik zo dadelijk terug.

Beeld Gabriel Kousbroek

Lanting kreeg en vroeg nooit een cent subsidie, had enkel in De Telegraaf goeie recensies en trok altijd volle zalen. Ik niet. Wel beschik ik op dit moment over meer deuren dan er ooit geteld zijn in de decors van het Theater van de Lach. Ik word gek van de loodzware sleutelbos die de zakken van mijn kuitbroek openrijt.

Vooruit, ik overdrijf, want mijn schrijvershut is zojuist afgebroken. De eigenaar van het paradijselijke landgoed waar ik een teruggetrokken bestaan leidde en waar desondanks dagelijks tourbussen voor de poort stopten vol Hollandse besjes die foto's namen en mijn naam scandeerden, verkocht de lap grond van 10 hectare en ik moest de pleiterik maken voordat de man met de sloopkogel kwam.

Toen schonk De Goddelijke Voorzienigheid mij Villa Jagtlust, met zeven slaapkamers en vier badkamers. Eindelijk leefde ik op stand. Tot de eigenaar besloot dat de villa niet meer verhuurd mocht worden (voor een drol) en er ineens een reusachtig bord met 'te koop' op de gevel hing. Naarstig ging ik op zoek naar een nieuwe woonstee en vond Villa Vischlugt. Aanzienlijk kleiner, maar wel aan zee.

Nu pendel ik tussen Jagtlust en Vischlugt. Wederom moet ik verhuizen. Drie huizen in drie maanden, een normaal mens zou er gek van worden. Ach, wat zit ik toch te jeremiëren. Ik ben een man in bonus, al betreft dat hoofdzakelijk mijn rijke geest. Op Facebook tonen allerhande tiepjes regelmatig trots en ongevraagd hun stulp, dikwijls gesitueerd in de negorij van het vaderland. Desolate oorden waar het altoos regent en waar de bewoners pas laat in de middag wakker worden. De op Facebook getoonde interieurs smeken om een pornofilm. Het zijn woningen en etages waar gewoond noch geleefd wordt. Laat staan geneukt. Tenzij er dus een pornofilm wordt opgenomen, met altijd dezelfde meubeltjes en wandversieringen en zwarte acteurs op witte sokken die vanwege de slavernij en de kolonisering wraak nemen op spierwitte deernen. Van dat soort viezigheid blijven wij in de Algarve verschoond. Ik ken enkel woonperikelen. Mijn nomadenhart klopt sneller dan ooit en bloedt alleen voor mijn hondjes. Die hadden eindelijk territorium Jagtlust afgepist en waren winterklaar. Zij zijn niet zo flexibel als hun baasje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden