Column

De oorlog tegen de muis escaleert

Peter Buwalda
null Beeld anp
Beeld anp

De PVV, bij monde van dierenactivist Dion Graus, belde naar ons huis om te vragen of de muis nog leeft.

'Ja.'

'Zal ik om persoonsbeveiliging vragen?'

'Nee, Dion.'

Ondertussen is de War on Mouse, waarover ik vorige week uit de school klapte, een nieuwe fase ingegaan: de slepende. De strijd doet denken aan de Vietnamoorlog onder president Lyndon B. Johnson, een parallel die ik zo scherp zie omdat ik week aan week Robert Caro's monsterlijke LBJ-biografie lig te lezen, ik doe dat natuurlijk niet voor niks lezer, lezen, lezen en nog meer lezen en toch is het verdomme pas 1935, dus zo scherp zie ik het ook nou weer niet.

Net zomin als Robert Caro zelf, trouwens. Ook de maestro, mijn goeroe, de real Geert Mak, is na veertig jaar arbeid nog niet aanbeland bij Vietnam. As we speak ligt Caro waarschijnlijk lekker te slapen, zodat hij straks, als in New York de wekker gaat, goed uitgerust door kan met het slotdeel van zijn werkstuk, deel 5, dat hij hopelijk, fingers crossed, nog gaat afkrijgen vóór de alzheimer toeslaat, Caro is alweer 79, God verhoede dat we straks met een meester-biograaf zitten die 's ochtends zijn kin inzeept met vanillevla in plaats van scheerschuim, juist nu hij na al die jaren toe is aan de finale, een meesterlijke analyse van de Vietnamoorlog, waaraan Johnson zich financieel, strategisch én moreel natuurlijk grandioos vertild heeft - net als Suzy aan de muis.

Historische vergelijkingen, wie kan er zonder. De muis is taai als de Vietcong, hij vreet niks verdachts, hij trapt nergens in, hij schiet bij het eerste kloppen van de helikopter onder het aanrecht. Ik ondertussen ben de morrende Amerikaanse kiezer, it's a crazy war, girl, die bovendien al 83,15 euro heeft zien verdampen aan ultrasone wegjaagstekkers en allerhande vallen, waaronder elektrische.

'En wie ben ik?', geeuwt Suzy. Ze zit met haar leesbril op haar neus aan de eettafel en doopt felblauwe gifkorrels in een pot Calvé pindakaas.

'Jij bent Johnson Moordenaar. Meer zit er even niet in. Wat maak je?'

'Pindapops.'

De Chef of Death staat op en verspreidt de traktaties strategisch over de woonkamervloer. Ze vertelt me onderwijl hoe het afliep met een andere muis die ze ooit vergiftigde. Het dier bleef gewoon tevoorschijn trippelen, alleen steeds minder kwiek, tot het trippelen er ronduit onkwiek begon uit te zien, stram, bejaard. 'Op een avond', zegt Suzy, 'strompelde hij naar het midden van de keuken, keek me met verbaasde kraaloogjes aan, en viel om. Zijn buikje zat vol met gezwellen. Heel zielig.'

Ik kijk haar huilend aan.

'Maar ja', zegt ze. 'Jammer genoeg is Victor Charlie niet in voor de snelle oplossing.'

Doodzonde, ja. Vorig weekeinde was er nog sprake van zo'n snelle oplossing, te weten een huurmoordenaar in de vorm van Suzy's neefje. Die jongen beschikt over een zogeheten BB-gun, een Tarik Z.-achtig luchtdrukpistool waaruit plastic kogeltjes komen. Daarop zaten in die fase de muis noch ik te wachten. Ook wilden we geen katten, wat Suzy een 'natuurlijke aanpak' noemde. 'Want wie vreet vervolgens die katten op?', vroeg ik bijdehand. 'Tijgers? En als die tijgers hier rondlopen, wie komt er dan? De dwerg van Circus Renz?'

Domme grapjes, vind ik inmiddels.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden