De onverminderd blijmoedig stemmende Undertones

Gijsbert Kamer

Word ik nog wel eens blij van een ongevraagd opgestuurde cd? Jazeker, maar ik was het gevoel van euforie toch even kwijt. Kan liggen aan wat er bij de post zat (Barry Hay met het Metropole orkest) of misschien is het de laatste maanden gewoon kwalitatief wat minder met het aanbod aan mooie cd's dan de eerste helft van het jaar.

In ieder geval maakte ik van het weekend eindelijk weer een ouderwets vreugdedansje door de kamer. Niet vanwege de nieuwe Metallica (die komt pas eind deze week), nee de cd in kwestie is kwam van een nog oudere band , en bevat muziek opgenomen tussen 1978 en 1983. Okay, mijn jaren des onderscheids waar het popmuziek betreft, maar lieve help wat werd ik meteen weer ongeremd blijmoedig van Jimmy, Jimmy, Wednesday Week, Here Comes The Summer en natuurlijk Teenage Kicks. En dan noem ik slechts 4 van de op de 29 liedjes verzameld op de eerste cd van de dubbelcd The Undertones: An Anthology. Cd-1 laat een ruime keuze uit de vier studio-albums en dertien singles van de band met zanger Feargal Sharkey horen,en die is al mooi genoeg.

Maar goed, er waren al een stuk of vijf compilaties van de band uit Derry, Noord-Ierland. Dus daar hoeven we niet al te enthousiast te doen. De meerwaarde zit 'm in de tweede cd die maar liefst 27 niet eerder officieel uitgebrachte live-opnamen, demo's en aggekeurde versies bevat.

De eerste demo's waarmee de band van de broers John en Damian O'Neill vergeefs bij platenmaatschappijen aanklopten zijn behalve historisch belangwekkend ook erg goed. Nog beter klinken de opnamen van de band live in 1978 en verrassend goed blijken ook de vroege versies van liedjes die op het vierde en laatste Undertones-abum The Sin of Pride zo overgeproduceerd klonken.

De vroege Love Parade is veel soulvoller, Bittersweet klinkt nu echt bitterzoet en aandoenlijk bijna klinkt de Dexys-imitatie van de blazerspartijen in een vroege It's Going To Happen.

De tragiek van The Undertones is dat het in weerwil van deze titel nooit echt gelukt is. Te rauw en punky voor de mainstream radio en misschien wel te poppy voor een echte cultstatus. Tot vervelens toe is de band altijd geassocieerd met John Peel (die ook net iets te vaak opduikt in de overigens heel behoorlijke documentaire The Undertones: Teenage Kicks uit 2004). Natuurlijk heeft Peel de band 'ontdekt' maar misschien was dat voor andere radiomakers juist wel een reden The Undertones te negeren.

Echte hits bleven uit, terwijl als vandaag de dag liedjes als Wednesday Week of Here Comes The Summer voor het eerst zouden uitkomen, de Pigeon Detecives, Fratellis en Wombats wel konden inpakken. Na vier albums en teruglopende verkopen hield zanger Feargal Sharkey het voor gezien. Daarmee verloor de band niet het creatieve brein, wel een prachtstem.
En wat ben ik achteraf blij dat ik ze in volle glorie nog heb gezien in Paradiso, Amsterdam -ik meen najaar 1981- toen Feargal Sharkey als laatste toegift nog even Percy Sledge's When A Man Loves A Woman eruit perste.

De broers O'Neill gingen midden jaren tachtig door als That Petrol Emotion een maakte een paar goede platen en vooral uitstekende singles (It's A Good Thing, Big Decision).
Met een nieuwe zanger, Paul McLoone werden de Undertones begin deze eeuw weer gereanimeerd, en optredens zijn eigenlijk nog altijd goed. Want de liedjes blijken ook met een wat mindere zanger niet kapot te krijgen.

In het prachtige boekwerkje (als er een vinylversie komt koop ik die alleen al voor de foto's op groot formaat van bijvoorbeeld The Undertones samen met de Ramones) komt de hele geschiedenis nog eens voorbij uit vooral de herinneringen van bassist Michael Bradley.

Geestig is bijvoorbeeld dat de band hun afwijzing van de demo's in 1978 door het Stiff label vergezeld ziet gaan met de volgende opmerking bij de retour gestuurde cassette: 'If we've had it too long, we apologise; if it's not the right one, don't worry- It's probably better than the original one you sent in.'

Ik geniet nu al een paar dagen met volle teugen van deze uitgave en heb ook meteen de opnieuw uitgbrachte 7" van Teenage Kicks in originele artwork besteld. Al was het maar vanwege de enthousiasmerende aanprijzing ervan door de online Rough Trade Shop in Londen.

Natuurlijk, zoals Damian O'Neill al een beetje verontschuldigend stelt in het boekje: er waren al genoeg Undertones compilaties. En deze klinkt nauwelijks beter. Maar juist door singles naast albumtracks te selecteren en er een karrevracht aan ongehoord materiaal aan toe te voegen, is deze Anthology behoorlijk definitief te noemen.

We hadden al Snap! van The Jam, Divine Madness (Madness) en Singles Going Steady van de Buzzcocks. Alle drie onberispelijk, waar deze Undertones zo bij past. En nu zie ik achterop de nieuwe Mojo ook al een advertentie voor een dubbel-cd van The Smiths Hang The DJ! Morrissey heeft zich er al van gedistantieerd, ik niet want eindelijk is er een cd waar Jeanne op staat, de b-kant van de 7" van This Charming Man. Daarover te zijner tijd meer, ik ga nog een keer de Undertones opzetten.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden