De onvermijdelijkheid van de zege

MET DE schaatstrainer Peter Mueller ging ik ooit naar een cowboykroeg in Butte, Montana. Peter had geen geld bij zich en leende tien dollar....

Binnen vijf minuten was hij mijn tien dollar kwijt en vertrok, een gebroken man. Er was iets gebeurd dat volgens alle wetten in het universum van Peter Mueller helemaal niet kón gebeuren: hij had verloren.

Voor Mueller is verliezen veel meer dan het tegenovergestelde van winnen. Verlies is weerzinwekkend en niet te tolereren gedrag van het noodlot en het bewijs dat de schepper er een rommeltje van heeft gemaakt. De mens heeft in zijn ogen slechts één opdracht: in opstand komen tegen deze belachelijke toestand.

Toen Erben Wennemars na zijn mislukte race bij het WK sprint even bij de pakken neerzat, werd Peter Mueller pas echt kwaad. Wennemars gaf zich in zijn ogen over aan het verlies en dat was onvergeeflijk. Hem stond maar één ding te doen: protesteren tegen de verstoring van de natuurlijke orde, winnen!

Jeroen Straathof is een schaatser. Hij doet al heel lang mee en ik vind hem de aardigste topsporter van Nederland. Straathof is een jongen die rekening houdt met anderen en die tijdens de laatste paralympics met een blinde op een tandem kroop en goud won. Jeroen stampte dermate krachtig op de pedalen, dat de blinde achterop de benen in de lucht had kunnen steken zonder de zege in gevaar te brengen.

Ik was blij dat Jeroen eindelijk eens wat won, ook al kunnen de paralympics me gestolen worden. Jeroen wint namelijk niet zo veel.

Afgelopen maandag was er weer eens een skate-off in Thialf, en Jeroen - wie anders - werd daar van een World Cup-ticket beroofd. Hij was voor de verandering eens niet blij voor zijn tegenstanders, maar woedend. Peter Mueller snapte niet waarom. 'Want hij is niks speciaals.'

Mueller vindt Straathof een loser, en die hebben het recht niet om kwaad te zijn. De schaarse keren dat Jeroen een tegenstander verslaat, voelt hij de pijnscheuten van het medelijden door zijn lijf trekken, en daar moet Mueller niets van hebben. Dergelijke belachelijke mensen, vindt Mueller, moeten hun mond houden en zo snel mogelijk overstappen naar de recreatiesport.

Straathof is geen Amerikaan. Romme is wel een Amerikaan. (Wennemars is ook geen Amerikaan, maar doet alsof. Jan Willem van Dijk, de chef van Mueller, is trouwens ook geen Amerikaan. Een Amerikaan zou nooit zo zielig ('Ik ben ziedend') reageren op de steekjes onder water van Ritsma over omkoping. Een Amerikaan reageert zoals Mueller: 'We want our money back.')

Mueller weet dat een topsporter een a-sociaal kreng moet zijn dat zich hooguit sociaal opstelt op het erepodium, na de volksliederen, met de armen om de nummers twee en drie ten behoeve van het mooie plaatje.

Daarom moet Mueller ook altijd zo huilen als een van zijn mensen verliest: hij weet zeker dat hij in de verkeerde film terecht is gekomen en dat het nog een rotfilm is ook. Daarom draagt hij altijd een zonnebril: als de wanhoop en totale verbijstering om een verloren wedstrijd zijn ziel in brand heeft gezet, hoeft niemand dat te zien.

(Toen Dan Jansen bij de Olympische Spelen in Hamar de 500 meter had verloren, stond zijn coach Peter Mueller schijnbaar cool de pers te woord. Hij had zo'n zonnebril op met van die spiegelglazen. Opeens zagen we druppels onder die bril vandaan biggelen. Dat was een heel mooi moment.)

Volgend jaar in Salt Lake City zal Mueller Romme naar twee gigantische gouden medailles geselen, en zo zijn ijzeren geloof in de onvermijdelijkheid van de zege herstellen.

Mijn sympathie gaat uit naar de Straathofs van deze aarde, wellicht vanwege het besef dat een wereld vol Muellers de hel zou zijn en ook omdat ik mezelf goed herken in verliezers - zo moet ik die tien dollar nog steeds terugkrijgen.

Maar mijn mateloze bewondering geldt de Muellers, die weigeren te aanvaarden dat verlies bestaat en die in een nederlaag niets anders willen zien dan de klinkende ouverture van een overwinningssymfonie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.