De ontvankelijkheid voor het kant-en-klare sportgedicht

Ik heb iets raars onder de leden. Ik denk dat het komt door het zojuist verschenen boek Sport. De 141 beste Nederlandse en Vlaamse sportverhalen van 1945 tot nu van Arthur van den Boogaard....

Nico Dijkshoorn

Toch mis ik er een paar. Wim Bosboom bijvoorbeeld die zo’n schitterend stuk schreef over zijn deelname aan een Tsjechische wielerkoers. Ik mis het bekende verhaal over Tjottefiek Brakstra, de vergeten Friese worstelaar, geschreven door Ruud Lubbers en helaas ontbreekt ook het indringende verhaal van Barry Hay over de Ronde van Vlaanderen.

Verder staat alles er wel zo’n beetje in. Zoals het dagboek van Hans Jorritsma over het WK hockey 1978 in dictatoriaal Argentinië. Hans twijfelde maar besloot uiteindelijk toch mee te reizen en een dagboek bij te houden. Dat zou ze leren daar in Argentinië. Het vrije woord. Mooi om het wat geforceerde engagement van Jorritsma terug te lezen. Al op de heenreis naar Argentinië benut Hans een tussenstop in Madrid om daar snel de situatie in de buitenwijken te beschrijven. Schrijnende toestanden.

Ik herken Hans er totaal in. Hij was ooit enkele jaren mijn gymleraar. Tijdens een werkweek had hij via via gehoord dat iemand hem een homo had genoemd. Hebben we zeven uur in een kring om hem heen gezeten. Het zat er toen al diep in, de rechtvaardigheid. Nu zoekt Hans hotels uit voor het Nederlands voetbalelftal, gelukkig voor hem in het politiek neutrale Zwitserland.

Maar goed, ik dwaal af. Sinds ik dat boek heb gelezen zie en hoor ik overal sportgedichten. Het is om gek van te worden. Readymades. Vooral de in het verhalenboek volledig genegeerde VI staat er vol mee. Op elke bladzijde zes gedichten. In het laatste nummer staan enkele klassiekers. In een artikel over de kledingzaak van Marianne Timmer en Henk Timmer staat, zomaar gratis en voor niets, het volgende gedicht.

De naam

Timmer en Timmer

spreekt

kennelijk aan.

Een paar bladzijden verder een van de mooiste sportgedichten ooit.

Chong-gug Song

heeft zijn contract

met het

Zuid-Koreaanse

Suon Bluewings

met drie seizoenen

verlengd.

Dat roept een hele wereld op. Wie is hij? Heeft hij het er goed naar zijn zin? Is zijn familie blij? Het zit allemaal in dit gedicht. Een enorme weemoed. De mens moet eigenlijk door, maar sommige mensen blijven. Zoiets.

Ik hoor ze permanent, sportgedichten. Zaterdag nog, in een interview met Erben Wennemars vlak na zijn dramatische 500 meter. Uit het niets was daar opeens het volgende gedicht.

We zagen je

net huilen.

Is dat niet

overdreven?

Prachtig ritme. Wennemars wist niet goed wat hij ermee aan moest. Misschien werd hij overweldigd door de eenvoud. Hij antwoordde met het ontzettend niet poëtische: ‘Dat zijn jouw woorden.’ Jammer. Nu had je juist een krachtige tweede strofe er achteraan gewild.

ik huilde al

in de

eerste bocht.

Dat zou heel mooi zijn geweest.

Ik hoop niet dat ik u aansteek. Het is uiterst besmettelijk, de ontvankelijkheid voor het kant-en-klare sportgedicht. Jaren geleden had ik er al aanleg voor en nu is het door dat verhalenboek alleen maar erger geworden. Bij een voetbalveiling werd ik ooit getrakteerd op het volgende gedicht:

Een keeperstraining van

Tom Blekendaal

u aangeboden door

Tom Blekendaal.

Het mooiste gedicht hoorde ik twee dagen geleden vlak naast me in de tram. Ik heb het snel opgeschreven. Het gedicht heet volgens mij Mooie Tijden.

Tscheu La Ling

daar ging je voor

naar het stadion

en daarna

ging je weer eens

naar huis.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden