De ontdekkingsreis van Tom Dumoulin

De naam van zijn hond geeft hij liever niet prijs. Over familie praat hij niet. Afstand bewaren, ook nu in de Giro. Wielrenner Tom Dumoulin staat voor een zware week. Maar als het loopt zoals hij heeft bedacht, kan hij het aan.

Tom Dumoulin rijdt woensdag voor het eerst deze Giro in het roze en volgt zijn ploeggenoten van Sunweb Beeld Tim De Waele / HH

Geregeld krijgt Peer Konings, orthopedisch chirurg, topsporters over de vloer in Ziekenhuis Rijnstate te Velp. Niets bijzonders. Maar toen hij vorig jaar Tom Dumoulin met een gebroken pols op bezoek kreeg, raakte hij toch onder de indruk.

'Ik zei tegen hem: we geven je een spalk en daarmee kun je de olympische tijdrit fietsen. In één keer zag je het kwartje vallen. Binnen één seconde was hij klaar voor Rio. Zo'n enorme focus, dat zie je alleen bij de echte kampioenen.'

Slim, kritisch, leergierig. Je zou Tom Dumoulin gerust een exponent van een nieuwe generatie wielrenners kunnen noemen. Als hij was ingeloot voor de studie geneeskunde had hij nu geen roze leiderstrui gedragen, maar een witte doktersjas.

Voor Dumoulin was topsport een bewuste keuze, geen laatste redmiddel om zich te ontworstelen aan het arbeidersmilieu, zoals vroeger in de wielersport vaak het geval was.

Zijn ouders - vader John is hoofd van het ivf-laboratorium in het ziekenhuis in Maastricht, moeder Erna beleidsmedewerker bij de gemeente Heerlen - waren zelfs hogelijk verbaasd dat hij zijn studie gezondheidswetenschappen aan de universiteit van Maastricht opgaf om profwielrenner te worden.

Giro d'Italia - Honderd jaar

Italië-correspondent Jarl van der Ploeg en wielerverslaggever Just Fontein reizen langs het parcours van de honderdste Giro d'Italia op zoek naar de mooiste verhalen.

Inmiddels bezoeken ze bijna elke grote koers die hun zoon rijdt, ook nu in Italië. Ze blijven op de achtergrond, dat wel. Dumoulin houdt de grens tussen werk en privé nauwlettend in de gaten.

Toen hij in 2015 sporter van het jaar in Limburg werd, maar zelf op trainingskamp in Spanje was, schoof hij niet zijn ouders, maar perschef en vertrouweling Bennie Ceulen naar voren om de prijs in ontvangst te nemen.

En toen een journalist informeerde naar de naam van zijn hond, vroeg Dumoulin: 'Moet dat echt in de krant?' Liever niet dus. Hetzelfde geldt voor de naam van zijn vriendin. Familie is een gesloten bastion.

Met fietsen begon Dumoulin pas laat, op zijn 15de. Ex-prof Ad Wijnands nam wekelijks een groepje onder handen nabij Sint Geertruid. De eerste training van Dumoulin kan hij zich nog goed herinneren. 'Hij kon niet eens het stuur goed vasthouden, zo groen was hij. Maar het viel meteen op dat hij voor een ongetraind iemand een enorm hoge omwentelingssnelheid had.'

Tijdrijden en klimmen

Lang leek Dumoulin zich toe te leggen op tijdrijden. Maar in de Ronde van Zwitserland, in 2015, bleek op de zware Rettenbachgletsjer dat hij ook met de beste klimmers mee kon. Een paar maanden later leek hij al de Ronde van Spanje te winnen. En in 2016 veroverde hij het roze in de Giro en won hij twee etappes in de Tour de France.

Jannie Dreesen, voormalig raadslid en caféhouder in Eijsden, volgt Dumoulin sinds hij in 2010 in 'de Baby Giro' een etappe won. Het bracht hem in Italië, Spanje, Frankrijk, Amerika en Qatar. 'Iedereen lachte me uit toen ik in 2010 in het café zei: jongens, dit wordt een grote. Maar ik zag: dit is een eigengereide, eigenzinnige jongen die precies weet waar hij naartoe wil.'

Tom Dumoulin in actie tijdens de 51e editie van de wielerklassieker Amstel Gold Race in 2016 Beeld anp

Dreesen was ook op Sardinië bij de start van de Giro, twee weken terug. Dumoulin neemt de tijd voor zijn fans, zegt hij, maar echt hartelijk is het contact nooit. 'Hij houdt afstand.'

'Om je een voorbeeld te geven: ik was persoonlijk bevriend met Tom op Facebook, maar door een storing moest dat opnieuw worden bevestigd. Dat verzoek staat al sinds 2013 open. Het wordt niet genegeerd, maar ik word ook geen vriend meer van hem. Dat respecteer ik. Ik ben vooral wielerfan. Maar ik zou het liever anders zien.'

Maar wat graag zou Dreesen een officiële fanclub beginnen voor Dumoulin, maar dat ziet de renner niet zitten. Journalisten die voorzichtig bij hem informeren of het niet tijd wordt voor een biografie, krijgen eveneens nul op rekest. En hij vond het ronduit ergerlijk dat zijn naam vorig jaar in Valkenburg zonder zijn medeweten werd gebruikt in een voorstelling van het Limburgse gezelschap Opera 2.0.

Het BN'erschap vindt Dumoulin het vervelendste bijverschijnsel van zijn sportieve prestaties. Het is één van de redenen waarom hij in de zomer van 2016 een huis betrok in het Belgische dorp Kanne. Dichtbij Maastricht, maar toch een ander land.

'Als ik Tom de wielrenner ben, vind ik het leuk om op de foto te gaan of handtekeningen uit te delen', vertelde hij vorig jaar aan de regionale zender L1. 'Maar dag in dag uit die belangstelling vind ik lastig.' Een jaarlijks eetfestijn in Maastricht, 't Preuvenemint, verliet hij vorig jaar vroegtijdig. 'Ik werd veel te veel aangestaard en kreeg vragen of ik op de foto wilde. Ik ben snel naar huis gegaan.'

Graag zou hij eens 24 uur met Donald Trump in één ruimte verblijven, vertelde hij onlangs in het tijdschrift Helden, want interviews mag hij dan 'een toneelstukje' vinden: Dumoulin vervalt zelden in clichés. 'Ik ben heel benieuwd wat Trump echt vindt, daar zou ik graag in die 24 uur achter willen komen. En om het dichter bij huis te houden, om dezelfde reden zou ik graag met Geert Wilders een etmaal lang van gedachten wisselen. Ook met zijn denkbeelden ben ik het absoluut niet eens, maar het lijkt me hartstikke interessant.'

Denkt hij niet te veel na? Ad Wijnands vindt van niet. 'Hij wil beter worden. Kennis zuigt hij op en weegt hij af. Als ik riep: 'Een tandje erbij nu!', dan was er altijd maar één die vroeg: 'Waarom dan?'

In aanloop naar de Giro liet Dumoulin alle journalisten die een interview-aanvraag hadden ingediend naar een hotel in Maastricht komen voor een gezamenlijke sessie. Zelf kwam hij met de scooter. In twee uur was alles afgehandeld.

Het is dezelfde efficiëntie waarmee hij zijn diploma op het gymnasium haalde. Toen hij ontdekte dat een 4 voor Latijn genoeg was, kwam hij precies op dat cijfer uit. In de wereld van Dumoulin heet dat 'een bewuste onvoldoende'.

Vorig jaar was zijn hoofddoel de olympisch tijdrit, een koers die op de wielerkalender doorgaans een ondergeschikte rol inneemt. Dit jaar richt hij zich op de Giro. Het is nog aan de vroege kant, want er wachten nog een paar lastige bergritten, maar de kans bestaat dat een Nederlander weer een grote ronde wint, 37 jaar na de Tourzege van Joop Zoetemelk.

In de toekomst wacht de overtreffende trap: de Tour de France. Ad Wijnands zegt: 'Hoe leuk de Giro ook is, alleen de insiders weten wie vorig jaar de winnaar was. Froome lopend de Mont Ventoux op, dat weet iedereen nog. De Tour is het hoogtepunt voor een renner.'

Tom Dumoulin als leider in het algemeen klassement voor aanvang van de twintigste etappe van de Vuelta in 2015 Beeld anp

De oud-prof, zelf tweevoudig ritwinnaar in de Tour, denkt dat Dumoulin dit jaar al klaar was voor een aanval op Chris Froome. 'Luister, vorig jaar won hij bijna de Vuelta, terwijl hij zonder klassementsambities en goeie ploeg was gestart. Als je dat kunt, kun je ook voor het podium in de Tour gaan.'

Wie had dat gedacht van de gymnasiast die vroeger niets om wielrennen gaf en pas op zijn 15de voor het eerst een racefiets kocht, eentje van het Limburgse merk Massini.

Liever voetballen

In 2015 vertelde Dumoulin dat er een vakantiefoto is waarop hij als 5-jarige met zijn ouders een bezoek brengt aan de Tour de France. Iedereen in rep en roer als Miguel Indurain voorbij fietst. 'Maar zelf keek ik een beetje dromerig naar de lucht.'

Veel liever ging hij voetballen bij Leonidas-Wolder in Maastricht. Oud-international Boudewijn Zenden (MVV, PSV, Barcelona, Liverpool) was zijn idool. Gevraagd naar Dumoulin kan voorzitter Sanne Voorzee van Leonidas-Wolder zich geen lange, slungelige middenvelder voor de geest halen. 'Terwijl ik hier toch al wat jaartjes rondloop. Ik vrees dat Tom een niet al te grote indruk heeft achtergelaten als voetballer.'

Misschien is het maar goed dat het is gelopen zoals het gelopen is, zegt Ad Wijnands. 'Jongens als Lars Boom en Thomas Dekker wonnen op jonge leeftijd al zo veel dat ze bijna niet meer te trainen waren. Ze wisten zogenaamd alles al. Voor Tom begon toen pas zijn ontdekkingsreis. En hij is nog steeds niet uitgeleerd.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden