De ongelukkige dag

Koddig beeld van gekmakend kantoorleven.

Het dagelijks leven op een censuurbureau gaat niet over rozen. Aan de lopende band boeken verscheuren en schilderijen in vieren breken, ook dat gaat vervelen. In de muziektheatervoorstelling De ongelukkige dag schetst muzikantencollectief Kofferband een koddig, maar ook voorspelbaar beeld van het overbekende kantoorleven, en hoe dat iemand tot waanzin kan drijven.


Kofferband is een zogenaamde Nieuwkomer. Onder deze noemer stuurt het Amsterdamse Orkater jonge, in hun ogen veelbelovende muziektheatermakers op tournee. Een mooi initiatief, dat succes opleverde voor nieuwe groepjes als The sadists en Via Berlin. Niet alle namen van de Kofferband-leden zijn nieuw. De bassist heet Houk van Warmerdam en achter het drumstel zit ene Mees van Warmerdam. Enig nepotisme is de theaterwereld niet vreemd. Zeker Orkater niet.


Kunnen ze spelen? Tja, er zijn een aantal pakkende liedjes. De ongelukkige dag op het bureau begint met een gezellige a capella samenzang. Ook herhalen ze telkens een overdreven vrolijk lied met als enige tekst: 'Ik zou hier best wel willen wonen. Maar ik woon hier niet.' Acteren kunnen ze niet. Daarvoor zijn Krisjan Schellingerhout en Benjamin Moes aan de band toegevoegd.


Onder een systeemplafond staan zeven man in witte uniformen. Schellingerhout speelt de maniakale manager, de meest in het oog springende rol. Hij leeft al zijn frustraties uit in het werk en in het commanderen van zijn collega's. Moes gaat uit de pas lopen. Dit begint met het besluit in de pauze een tweede kop koffie te nemen. De twee acteurs storten zich vol overgave op de fysieke rollen. Hun confrontaties zijn vaak erg geestig.


In het tweede deel, als het hele bureau aan het muiten slaat, verandert de brave muziek in harde rock, jazz en gabber. De uniformen gaan uit en iedereen mag een gek dansje doen. Hier ontbreekt het opeens aan een goede regie. Jeek ten Velden, verantwoordelijk voor tekst en regie, had kennelijk geen idee hoe hij dit verhaal moest eindigen en koos voor de makkelijkste uitweg: gewoon maar stoppen. Als de spelers het applaus in ontvangst hebben genomen doen ze, vooruit, nog één gek dansje. Opdat niemand zich herinnert dat De ongelukkige dag helemaal geen einde heeft.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden