De ondertitel is spannend, maar wel erg dik aangezet

Wat een spannende ondertitel heeft dit boek. Zeker. De vraag is alleen of die ook wordt waargemaakt...

Dat klinkt nogal terughoudend. Nou, laat ik het zo zeggen: het is niet helemaal onwaar, maar het is wel erg dik aangezet. Dat hoort niet bij een serieuze biografie.

Wie is Teun van Vliet eigenlijk? Wie wás, kun je beter vragen al leeft hij wonder boven wonder nog steeds. Teun van Vliet is het laatste Nederlandse wielertalent geweest dat daadwerkelijk uitslagen heeft gereden. Hij won de Omloop Het Volk, Gent-Wevelgem en de Ronde van Nederland. In 1985 ging hij Milaan-San Remo winnen als hij niet werd geflikt door Hennie Kuiper en aan het einde van dat seizoen zou hij wereldkampioen zijn geworden als Rolf Gölz niet op zijn wiel had gereden. In 1988 reed Van Vliet nog een paar dagen in de gele trui. Daarna stapte hij met buikpijn af en is het niet meer goed gekomen.

Dat kwam dan zeker door de vrouwen en de drank? Nee. Dat kwam door een chronische darmontsteking, die ertoe heeft geleid dat hij begin 1990 stopte met wielrennen. Op dat moment was hij niet meer dan een zielig hoopje mens van 45 kilo met een stoma.

Maar waar blijven dan die vrouwen en de drank? Die komen daarna pas. Toen Teun weer was opgeknapt, de stoma had laten verwijderen en een eetcafé in zijn woonplaats Baarle Hertog was begonnen. Teun zag er goed uit, was beroemd en had een vlotte babbel. Dan begint het in de ondertitel aangekondigde dramatische deel van het boek. Maar het is tegelijk het minst interessante.

Hoezo? Omdat het allemaal zo plat is. Een bevriende kroegtijger gaat vreemd, zijn vriendin klaagt haar nood bij de ex-wielrenner-kroegbaas, die vervolgens een verhouding met haar begint. Hij gaat scheiden en intussen zelf weer vreemd om bij die nieuwe vrouw een kind te verwekken. Het heeft in het kringetje vast veel geroddel opgeleverd, maar als buitenstaander steek je er niks van op.

Moet dat dan? Vind ik wel. Een goede biografie bevredigt niet alleen de nieuwsgierigheid, maar biedt ook inzicht in wat mensen drijft. Dat blijft hier totaal afwezig, al krijg je op enig moment wel bewondering voor de wijze waarop Van Vliet tot twee keer toe zijn hersentumor te lijf gaat.

Conclusie? Voormalig sportjournalist Guido Bindels kwam Van Vliet in december 2009 na lange tijd weer eens tegen en al een half jaar later ligt er een min of meer in eigen beheer uitgegeven boek. Feitelijk is het een haastig geschreven, uitgesponnen krantenartikel geworden, waarin Bindels wel erg op zijn gesprekspartners leunt. Als hij een paar maanden meer de tijd voor reflectie had genomen, had dit matige/aardige boek een goed boek kunnen worden.

Gijs Zandbergen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden