De obsessie van een onbegrepen Tarzan-gek

Tarzan is sterk, heldhaftig, heeft geen haren op armen en benen, en zegt nooit au. Hij is één met de natuur....

Al sinds zijn zevende droomt hij ervan om net zo te zijn als Tarzan. Toen had hij nog x-benen en dyslexie. Een klein stukje lopen lukte niet zonder te vallen. Maar nu, 21 jaar later, is dat allemaal anders. Edward werd tweemaal geopereerd aan zijn benen. Vijf keer in de week traint hij in de sportschool om er precies zo uit te zien als Johnny Weismuller, de zwemmer en acteur die ooit Tarzan speelde. Edward gaat ver in zijn obsessie: hij slikt pillen en preparaten om zijn lichaam zo gespierd en vetvrij mogelijk te maken.

In Lord of the jungle, met de billen bloot filmt documentairemaakster Corinne van Egeraat, Edwards vriendin (!), zijn poging om een toneelstuk over Tarzan te realiseren. Met zichzelf in de hoofdrol uiteraard. Een regisseur heeft hij al gevonden, net als Jane, een dikke blonde vrouw in een luipaardpakje die in de verste verte niet op Jane lijkt.

De documentaire is onderdeel van een drieluik in Dokwerk, waarin jonge makers hun werk kunnen laten zien. In eerste instantie lijkt deze documentaire gewoon een leuke vertelling te worden over die grappige Edward met zijn grappige hobby. Maar gaandeweg gaat er een aantal dingen mis en wordt het alsnog een interessant verhaal.

Edward wil zo'n perfecte imitatie neerzetten van Tarzan, dat zijn tegenspelers in het toneelstuk er helemaal ziek van worden. 'Je bent zo glad', verzucht Jane. Uiteindelijk besluit de regisseur het stuk niet meer over Tarzan te laten gaan, maar over een man met een obsessieve hobby. 'Een theatrale uitvergroting van mezelf', realiseert Edward zich.

Langzaam wordt het Tarzan-ideaal hem ontnomen. In het toneelstuk wordt hij bewust voor gek gezet, en de documentaire spaart hem niet. Ook de spanningen in zijn relatie die door zijn gedrag ontstaan, zijn voelbaar. Edward heeft zo hard gewerkt om een Tarzan te worden, dat hij vergeten is dat de rest van de wereld niet met een liaan door het oerwoud wil slingeren.

Hij voelt zich alleen nog in zijn element als hij naakt in de keuken staat met een zeemlapje voor zijn kruis. Zijn hoogtepunt is de fotoshoot in Burger's Bush, waar hij - wederom met zeemlapje - heen en weer zwaait in de touwen (om vervolgens met kramp in zijn armen op de grond te eindigen). De mensheid mag hem dan niet begrijpen - dat is hem na deze affaire wel duidelijk -, in zijn gedachten blijft Edward altijd een Tarzan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden